بازگشت
۱۷ مهر ۱۳۹۷
آرش سنجابی:کسی برای ما فرش قرمز پهن نمی‌کند
اخبار و رویدادها

هنروتجربه:کارگردان «بازدم» عنوان کرد که کسی برای آن‌ها فرش قرمز پهن نمی‌کند و بهترین زمان اکران را برایشان درنظر نمی‌گیرند، بنابراین وقتی کسی این موارد را بشناسد، راحت‌تر می‌تواند فیلم بسازد.

آرش سنجابی، کارگردان فیلم سینمایی «بازدم» درباره شرایط امروز سینمای ایران به روزنامه ایران گفت:«سینمای ما در شرایط عجیبی به سر می‌برد، در دو خط کاملاً موازی که رفتن از یک خط به خط دیگر به معنای حذف یکی از آن خط‌هاست. نمی‌توانی فیلم هنری، درخشان یا تجربی بسازی و فروش بالایی داشته باشی زیرا فروش در معنای دیده شدن توسط مخاطب است.»

سنجابی با بیان اینکه امیدوار است سینما با ما کاری نکند که مجبور به رها کردن ژانر دلخواه‌مان شویم، در مورد نگاه واقع‌بینانه‌اش به جریان فیلم‌سازی خود عنوان کرد:«دلیل آن چند پدیده است. ابتدا بالا رفتن سن فیلم‌ساز. زمانی که فیلم‌ساز از یک رده سنی می‌گذرد دیگر فکر نمی‌کند همه جهان و سینما در اختیار اوست. واقع بینانه‌تر به این موضوع نگاه می‌کند و می‌گوید که من تنها جزئی از این مجموعه هستم و طبیعی است که نباید همه سیستم‌ها در اختیار من باشد.»

او در ادامه به شرایط کشور به‌عنوان عامل تعیین‌کننده دیگر در این جریان اشاره کرد:«از یکجا به بعد هوش فیلم‌ساز است که باید بتواند برای آن ظرف فیلم‌سازی را ایجاد کند؛ یعنی باید در ظرفی فیلم بسازد که خط قرمزها و محدودیت‌های اکران را بشناسد. کسی برای ما فرش قرمز پهن نمی‌کند و بهترین زمان اکران را برای ما درنظر نمی‌گیرند، وقتی این موارد را بشناسیم راحت‌تر می‌توانیم فیلم بسازیم و درست از همین لحظه است که فیلم‌های من شخصی‌تر شدند و از جایی به بعد دنبال این بودم که فیلم را برای خودم بسازم نه برای مخاطب.»

سنجابی در بخش دیگری از صحبت‌هایش درباره پیامد بی‌مهری به این نوع آثار اظهار کرد:«امروز «بازدم» در سالن‌های هنروتجربه درحال اکران است اما انبوهی از آدم‌هایی که همچنان پرچمدار هنر در کشور هستند بسیاری‌شان به جای دیدن فیلم‌های هنروتجربه، فیلم‌های سینمای بدنه را می‌بینند و این درحالی است که سینمای بدنه نیازمند تغذیه از طرف فیلم‌هایی است که به سینمای تجربی و هنری تعلق دارند اگر این تغذیه انجام نشود در سال‌های بعد اندک جانی که در تن سینما مانده از دست می‌رود.»

کارگردان «بازدم» ادامه داد:«تکثیرشدن یک اثر خود یک مزیت محسوب می‌شود و من امیدوارم اثرم اینگونه باشد و محدود به مختصات مشخصی نباشد. اینکه بتواند از مرز خود عبور کند. سوژه‌هایی مثل مهاجرت، اضمحلال یک طبقه و فروپاشی درونی آدم‌ها هیچ‌کدام از این سه موضوع مختص به یک جغرافیای واحد نیستند و می‌توانند به تعداد آدم‌ها تکثیر شوند به شکل سنتزی که در تقسیمات سلولی زیست شناسی اتفاق می‌افتد یعنی نظام تقسیم دو دویی و ما هم به همین فکر می‌کردیم. چیزی به‌ نام هم‌رنجی در آدم‌های این عصر وجود دارد و این هم رنجی قصه تازه‌ای نیست. من اینگونه فکر می‌کنم و امیدوارم مخاطب هم به این نتیجه برسد.»

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>