بازگشت
۲۸ دی ۱۳۹۵
بازتاب هنروتجربه در رسانه‌ها
شهرام علیدی: سکانس پایانی «خاطرات اسب سیاه » سکانس هویت است
اخبار و رویدادها

هنروتجربه: در شرایطی که خبر افزایش ۹ درصدی قیمت بلیط‌ جشنواره فیلم فجر و رونمایی از آثار منتخب نگاه مردمی ادوار گذشته این جشنواره در اول بهمن‌ماه، مهمترین اخبار امروز (سه‌شنبه ۲۸ آبان) است، برخی مطالب مرتبط با گروه هنروتجربه را  مرور می‌کنیم.

 

خبرگزاری ایلنا با شهرام علیدی کارگردان فیلم «خاطرات اسب سیاه » گفت‌وگویی را انجام داده است.او درخصوص سکانس پایانی فیلم که در آن پرنده‌ها و کاغذها به پرواز در می‌آیند می‌گوید: «این سکانس سکانس هویت است آدم‌هایی که هیچی با خودشان نیاورده اند. اولین چیزی که از آدم می‌پرسند این است که تو کی هستی و این آدم هیچ برگه‌ای ندارد که من کی هستم و از کجا هستم. تنها چیزی که می‌تواند هویت آدم باشد یک اسم و یک تصویراست. تصویر سر و صورت آدم‌هاست. و این آدم‌ها هیچ کدام از اینها را ندارند چه اتفاقی افتاده است؟ بمب شیمیایی باعث شده تمام صورت‌های آنها بسوزد. اسمشان نوشته می‌شود و یک عکس پولاریزه از آنها گرفته می‌شود چون او باید با این تصویر جدید که همراه با سوختگی است، از این به بعد زندگی کند. این سکانس خود یک اثر مستقل است خیلی وقت‌ها خیلی چیزهایی که ما برای به دست آوردن یا حفظ آن یا حتی محو کردنش؛ تلاش می‌کنیم؛ در نهایت است.»

و اما از دیگر اخباری که می‌شود به آن اشاره کرد، بزرگداشت جشنواره فیلم فجر برای تورج منصوری فیلمبردار پیشکسوت سینمای ایران است. دست‌اندرکاران سی‌وپنجمین جشنواره فیلم فجر به روال رسم چندساله‌ی این رویداد که در مراسم افتتاحیه از بزرگانی تقدیر می‌کنند، به تازگی اعلام کرده‌اند که امسال بزرگداشتی برای تورج منصوری که فیلمبرداری بسیاری از آثار شاخص سینمای ایران را از جمله «هامون»، «بانو»، «جنگ نفت‌کش‌ها»، «قارچ سمی»، «مهمان مامان»،‌ «سنتوری» و «آواز گنجشک‌ها» برعهده داشته است، به پاس یک عمر فعالیت سینمایی برپا می‌کنند.

منصوری که اولین بار کار خود را با فیلم «جاده‌های سرد» مسعود جعفری جوزانی آغاز کرد و برای آن لوح زرین بهترین فیلمبرداری را از چهاردهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد، در گفت‌وگویی با ایسنا از خاطرات تلخ و شیرین خود در طول این سال‌ها سخن گفت و ابراز تاسف کرد که جدیدترین فیلمش در همکاری با تهمینه میلانی به جشنواره راه پیدا نکرد.

فیلمبردار فیلم «محاکمه در خیابان» به بهانه همین بزرگداشت درباره‌ ناخوشایندترین اتفاقی که در طول سال‌های کاری خود داشته است، گفت: «تلخ‌ترین چیزی که در این سال‌ها در سینمای ایران برایم رخ داد، ناتمام ماندن فیلم «تختی» به کارگردانی مرحوم علی حاتمی بود؛ فیلمی که با درگذشت ایشان ادامه پیدا نکرد و فکر می‌کنم تلخ‌تر از آن، دیگر اتفاقی نداشتم. این اتفاق به من خیلی سخت گذشت چون همیشه آرزو داشتم که بتوانم با علی حاتمی کار کنم. البته چند باری پیش آمده بود که این اتفاق بیفتد، اما به دلیل گرفتاری‌های من یا همزمان شدن کارها میسر نشد. با این حال در آخرین کار حرفه‌ای زندگی‌ علی حاتمی و در آخرین پلانی که فیلمبرداری کرد، کنارش بودم. یک دلیل دیگر سخت گذشتن این ماجرا هم بر من این بود که آن پروژه سینمایی کاری بود که خیلی دوست داشتم انجام دهم چون داشت به یک نتیجه درخشان می‌رسید و تجربه‌ای بود که دیگر تکرار شدنی نبود، به همین دلیل رفتن آقای حاتمی و فوت ایشان چیزی را برایم ناتمام گذاشت که سال‌ها بود به آن فکر می‌کردم.»

او در توصیف شیرین‌ترین اتفاق زندگی‌اش می‌گوید: «شیرین‌ترین اتفاق هم تا به این لحظه تمام فیلم‌هایی است که در آن‌ها کار کرده‌ام، چون هیچ وقت طوری در یک فیلم حضور نداشتم که سهم من تافته‌ جدا بافته از فیلم باشد. در واقع به عنوان کسی که فیلمبرداری یک فیلم را انجام می‌دادم، هیچگاه کارم از فیلم بیرون نزد. حتی اگر فیلم بد بود به کار من هم به همان اندازه دیده شد و اگر خوب بود به اندازه‌ فیلم خوب بود، چون هر کاری که من انجام بدهم بر اساس فیلمنامه و در سطح آن انجام می‌شود، به همین دلیل حل شدن در ماجرا و پروژه‌ای که سر فیلمبرداری آن هستم، بزرگ‌ترین کِیف من از کارم در سینما بوده است.»

منصوری درباره اینکه برخی از فیلمسازانی که با آنها همکاری داشته است، در سال‌های گذشته به اندازه‌ قبل درخشان نبوده‌اند، با یادآوری برخی از فیلم‌های خود ادامه داد: «در فیلم «هامون» حال همه‌ ما خوب بود و می‌دانستیم چه می‌کنیم. بلافاصله بعد از آن فیلم «بانو» کار شد که اگر امکان نمایش به موقع را پیدا می‌کرد می‌توانست به همان اندازه بدرخشد و موفق باشد. سال‌ها گذشت تا «مهمان مامان» را با مهرجویی کار کردم. در آن دوران احساس می‌کنم، خودم احیا شدم و فکر می‌کنم برای داریوش هم همین‌طور بود چون فیلم نتیجه خوبی دارد. سپس با کمی فاصله فیلم «سنتوری» را ساختیم که فکر می‌کنم پربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران به لحاظ تعداد دفعات دیده شدن باشد، آن هم در شرایطی که اکران عمومی نشد ولی نسخه‌های کپی آن بسیار دست به دست چرخید به طوری‌که وقتی یک بار برای فیلمبرداری یک فیلم سینمایی به یکی از مناطق دور شمال ایران رفته بودیم ساکنان روستایی را دیدم که آهنگ فیلم «سنتوری» را گوش می‌دادند و زمانی که با آن‌ها صحبت کردم، متوجه شدم همه‌ی‌ افراد بومی آن منطقه، فیلم را دیده‌ و آن را می‌شناختند.»

منصوری با اشاره به فیلمسازی مهرجویی گفت: «او کارگردانی است که خوب می‌داند چطور یک سنگ جواهر را بتراشد تا شیء با ارزشی به دست آورد. وقتی کار می‌کند مثل یک سفالگر می‌ماند که یک تکه گل را روی چرخ می‌چرخاند و در آخر اثری با ارزش تحویل می‌دهد.»

منصوری در پایان به فیلم جدیدش با نام «ملی و راه‌های نرفته‌اش» اشاره کرد و گفت:‌ «امسال این فیلم می‌توانست به کارگردانی تهمینه میلانی در جشنواره فجر حضور داشته باشد، اما به دلیل موضوعی مورد اقبال قرار نگرفت و ممکن است حتی دلایل دیگری هم داشته باشد، اما متاسفم که این فیلم در جشنواره نیست و امیدوارم پس از آن بهتر دیده شود.»

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.