بازگشت
۱۳ آذر ۱۳۹۷
کارگردانان «در جستجوی فریده»:
فیلم‌های متفاوت‌تر کمتر امکان نمایش عمومی پیدا می‌کنند
اخبار و رویدادها

هنروتجربه:کارگردان‌های مستند «در چستجوی فریده» با بیان اینکه برای اکران این فیلم با پخش کنندگان زیادی ملاقات کردند، عنوان کردند که سینماها بیشتر در اختیار فیلم‌های بدنه و گیشه‌ای است که در آن سلبریتی حضور دارند و فیلم‌های متفاوت‌تر کمتر امکان نمایش عمومی پیدا می‌کنند.

مستند «در جستجوی فریده» در سینماهای هنروتجربه به نمایش درآمده است. خبرگزاری ایسنا با آزاده موسوی و کوروش عطایی در باره این فیلم و وضعیت اکران این مستند گفت‌وگو کرده است.

موسوی درباره نوشته شدن فیلم‌نامه‌ «در جست‌وجو فریده» گفت:«بخشی از اطلاعات از گفتگوهایی که توسط اسکایپ با فریده داشتیم به دست آمد و برخی دیگر نوشته‌هایی بود که خود فریده در وبلاگش منتشر می‌کرد. حالا به این نقطه رسیده بودیم که می‌خواهیم از بین همه این اطلاعات کدام قسمت‌ را در مستند بیاوریم. ما تصمیم گرفته بودیم روایت سفر فریده به ایران را به تصویر بکشیم اما باید قسمت‌هایی از گذشته او را هم به نمایش می‌گذاشتیم. با این حال پیش‌بینی دقیقی از پایان‌بندی کار  نداشتیم. در حقیقت ما دو فیلم‌نامه با دو برنامه‌ریزی داشتیم که تا یک نقطه مشترک بودند و از قسمت بعدی با این تصور که جواب مثبت است یا منفی دو فیلم‌نامه متفاوت نوشته شده بود.»

سپس عطایی به موضوع هویت، مهاجرت و وطن که در فیلم به آنها اشاره شده و اینکه  آیا این مسایل دغدغه ذهنی آنها بوده یا در اثر مواجهه با این سوژه چنین روایتی شکل گرفت، پرداخت:«پرداختن به بحث هویت یک داستان حاشیه‌ای بود، زیرا ما اول با سوژه مواجه شدیم. یکی از دلایلی که جذب داستان شدیم این بود که علاوه بر بار دراماتیک سوژه، زیر متن‌های زیادی در این قصه وجود داشت. مثلا بحث هویت و فرهنگ که در دل ماجرا قرار داشت، می‌توانست به فیلم عمق ببخشد.»

موسوی با بیان اینکه این مستند را از قصه آغاز کرده‌اند، ادامه داد:«ما همیشه دنبال سوژه‌هایی هستیم که حتماً بار دراماتیک داشته باشد و امکان سینمایی کردن آن هم باشد.»

موسوی در مورد اینکه در فیلم‌نامه چه نکاتی آورده شده و چه چیزهایی از پیش برنامه ریزی شده بود، توضیح داد:«برنامه‌ریزی و چیدمانی که در فیلم اتفاق می‌افتد توسط ما انجام شد. فریده می‌خواست سفری به ایران داشته باشد و ما هم این چیدمان را متناسب با آن انجام دادیم. حضور در کنار خانواده هلندی و همچنین پسر عمویش که داستانی شبیه زندگی او داشت در فیلم‌نامه آمده بود. پسرعمه‌اش کسی بود که با او دردل می‌کرد بنابراین حضورش می‌توانست در فیلم موثر باشد. با این اوصاف احساساتی شدن او در کنار پسرعمه‌اش کاملا طبیعی بود البته ما پیش‌بینی آن را می‌کردیم. تمام نریشن‌های فیلم از زبان خود فریده است و از نوشته‌های فریده برآمده است. فریده همیشه می‌گوید من با بخش «الین» ام زندگی کرده بودم اما فریده برایم ناشناخته بود و می‌خواستم آن را کشف کنم.»

عطایی هم در مورد حضور دوربین در جمع خانواده‌ها گفت:«در تمام سکانس‌ها همه اتفاقات همان لحظه رخ می‌داد و ما با فریده وارد مشهد شدیم و خانواده‌ها را دیدیم بنابراین همه چیز «ریل تایم» است و هیچ چیزی بازسازی یا تکرار نشده زیرا اصلا امکان آن وجود نداشت.»

موسوی در توضیح بیشتر این موضوع عنوان کرد:«در این داستان آدم‌ها برای همدیگر بسیار تازه و بکر بودند و فضایی پر التهاب وجود داشت. هر کدام از این سه خانواده می‌خواستند فریده فرزند آنها باشد و فکر می‌کردند بچه‌شان آمده. بنابراین توجهی به دوربین ما نداشتند. البته پیش از این خانواده‌ها ما را می‌شناختند و به ما اعتماد کرده بودند و چون ما رابط فریده و این خانواده‌ها بودیم و با آغوش باز پذیرفته بودند که ما در جمع آنها حضور داشته باشیم.»

عطایی در پاسخ به این پرسش که از ابتدا بنا داشتند این اثر در گروه سینمایی هنروتجربه به نمایش دربیاید یا دوست داشتند اکران گسترده‌تری داشته باشد، اظهار کرد:« در نظر داشتیم بتوانیم این اثر را به صورت عمومی اکران کنیم اما امکان اکران آن در سینماها به وجود نیامد. علت آن هم شاید به این برگردد که چون فیلم مستند است، آدم‌ها فکر می‌کنند امکان نمایش آن در سینماها وجود ندارد. سینماها بیشتر در اختیار فیلم‌های بدنه و گیشه‌ای است که در آن سلبریتی حضور دارند. فیلم‌های متفاوت‌تر کمتر امکان نمایش عمومی پیدا می‌کنند.»

موسوی نیز افزود:«ما تقریبا سراغ تمام پخش‌کنندگان رفتیم اما هیچ‌کس با ما همکاری نکرد. فکر می‌کنم این از همان دسته از اتفاقاتی است که باید برای رسیدن به آن مبارزه کنیم. چطور در جشنواره‌های خارجی فیلم مستند در کنار آثار سینمایی می‌تواند جایزه بهترین فیلم را بگیرد اما نمی‌تواند در ایران در کنار دیگر آثار اکران شود؟ اکنون فیلم در گروه هنروتجربه به نمایش درآمد اما نسبت به دیگر آثار این گروه موفقیت خوبی کسب کرده با این حال با خواسته‌های ما فاصله زیادی دارد.»

او در مورد شرایط اکران گفت:«در تهران شرایط بهتر است و توانسته‌ایم چند سینما را به چرخه نمایش فیلم اضافه کنیم و به طور مثال در سینما مگامال فیلم را به نمایش دربیاوریم. در تلاش هستیم کاری انجام دهیم تا تعداد سانس‌های نمایش آن بیشتر شود مخصوصا در سینماهای شهرستان‌ها. تاکنون موفق شدیم در سینما هویزه مشهد سانس ثابت داشته باشیم. معتقدیم اگر در مشهد اکران گسترده‌تری داشته باشیم قطعا استقبال هم از آن بیشتر خواهد شد.»

همچنین در بخش پایانی صحبت‌هایش در مورد برخی از مستندها گفت:«امسال من از اعضای هیئت انتخاب جشنواره حقیقت بودم. بعد از دیدن تمام مستندها به این نتیجه رسیدم که ما در ایران به یک بیمارستان فیلم یا همان مرکز مشاوره نیاز داریم زیرا فیلم‌هایی ساخته شده‌اند که می‌توانستند با مقداری مشاوره بهتر شوند.»

 

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>