بازگشت
۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
برگزاری نشست نقد و بررسی «کوپال» در شیراز
کاظم ملایی:می‌خواستم فیلمی با ساختار کلاسیک بسازم/نازنین فراهانی:فیلم‎نامه«کوپال» متفاوت بود
اخبار و رویدادها

هنروتجربه:جلسه نقد و بررسی فیلم «کوپال» با حضور کاظم ملایی کارگردان و نازنین فراهانی بازیگر این فیلم،عصر روز چهارشنبه ۱۹اردیبهشت ماه در پردیس سینمایی گلستان شیراز برگزارشد. رضا زمانی، منتقد سینما اجرای این نشست را برعهده داشت.

در ابتدای جلسه رضا زمانی، ضمن اشاره به اکران فیلم همزمان با درگذشت لوون هفتوان، از ملایی و فراهانی خواست در مورد تجربه همکاری با این هنرمند فقید صحبت کنند.

کاظم ملایی عنوان کرد:«برای نقش کوپال یک لیست ۳۰نفره تهیه کرده بودم و لوون هفتوان در این لیست نبود. به این دلیل که تهیه کننده‌ها تمایل دارند از بازیگر بیشتر شناخته شده استفاده شود تا بتوانند فیلم را در سینمای بدنه اکران کنند. من هم می‌دانستم با وجود بازیگری مثل لوون شاید فیلم امکان چنین اکرانی را پیدا نکند. در نهایت نتوانستم برای این فیلم تهیه‌کننده‎ای پیدا کنم و تصمیم گرفتم در شهر خودم، سبزوار فیلم را بسازم تا بتوانم از دوستان و آشنایانم کمک بگیرم. هیچ کدام از آن لیست ۳۰نفره قبول نکردند، این نقش را بازی کنند، با وجود این که فیلم‌نامه و نقش را دوست داشتند و آن را چالش برانگیز می‌دیدند. در آن زمان لوون قرار بود نقش کلیدساز را در فیلم بازی کند، وقتی فیلم‌نامه را خواند پرسید نقش کوپال را به چه کسی دادم و اشتیاق زیادی برای آن نشان داد،بنابراین تصمیم گرفتم از لوون برای این نقش استفاده کنم. فیلم توسط گروه هنروتجربه انتخاب شد و در جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد، البته پایان فیلم به نسبت جشنواره تغییر کرده است.»

نازنین فراهانی هم در مورد همکاری با لوون هفتوان گفت:«لوون به عنوان همبازی، بسیار مهربان و همراه بود. در بازی با بازیگر مقابل، درک متقابل اهمیت زیادی دارد. متاسفانه در ایران قدر بازیگرانی مثل لوون را نمی‌دانند.»

در ادامه نشست رضا زمانی نکاتی را درباره ‌فیلم‌برداری مجید گرجیان مطرح کرد:«در این فیلم، کار مجید گرجیان را خیلی دوست داشتم. فیلم قبلی شما، فیلم کوتاه بود و ‌فیلم‌برداری آن سر و شکل حرفه‎ای داشت؛در این فیلم هم همین‎طور است. در واقع اولین نکته‌ای که جلب توجه می‌کند، ‌فیلم‌برداری، نور و دوربین است و این ویژگی برای یک فیلم اولی بسیار تحسین برانگیز است. شما قبل از ‌فیلم‌برداری به کل نماهای فیلم فکر کرده بودید یا سر صحنه ‌فیلم‌برداری به نتیجه می‌رسیدید که چه پلانی بگیرید؟»

ملایی با تاکید برای نکته که اگر مجید گرجیان نبود، «کوپال» ساخته نمی‌شد، درباره نحوه فیلم‌برداری فیلم توضیح داد:« قبل از شروع ‌فیلم‌برداری، دکوپاژی مینیاتوری داشتم و تمام پلان‌ها از قبل مشخص بود. ابتدا با گرجیان تصمیم گرفتیم از چه دوربین‌هایی استفاده کنیم و در مورد دوربین‌های مدار بسته وگوپرویی که به گردن سگ بود، به نتیجه رسیدیم. لوکیشن اصلی ویلای یکی از دوستانم بود. حدود صد گونه حیوان را از سراسر ایران جمع آوری کردم تا فضای خانه یک شکارکش را به وجود بیاورم. من و گرجیان دکوپاژ را از قبل بررسی کردیم که چه چیزی قابل اجراست و چه چیزی نه. دکوپاژ مثل یک نقشه راه جلوی من بود. نماهای حرفه‌ای فیلم نتیجه تسلط بر کار و رفتار حرفه‎ای مجید گرجیان است.»

در ادامه مجری نشست ضمن اشاره به نویسنده بودن نازنین فراهانی،در مورد دغدغه اصلی او در سینما پرسید. فراهانی در پاسخ گفت:« بین بازیگری و فیلم‎نامه‎نویسی، دغدغه اصلی من بازیگری است. سال ۷۹ یک نقش کوتاه را در فیلم «زیر پوست شهر» بازی کردم و بعد از آن ۱۰ سال از زندگی‎ام تلف شد، چون خیلی ایده‎آل فکر می‌کردم و فیلم‌نامه خیلی برایم مهم بود و اما از یک جایی به بعد به این نتیجه رسیم که تفاوت چندانی ندارد و دست به انتخاب زدم. فیلم‌های «خانه پدری» و«مهمانی کامی» ‌که در آن‎ها نقش آفرینی کردم، متاسفانه اکران نشده‎اند. در حالی‌که مردم باید فیلم‌ها را ببینند و آن‎ها تعیین کننده هستند و باید بازیگر را بخواهند. وقتی فیلم‌نامه آقای ملایی را خواندم، ایشان را نمی‌شناختم و درگیر بازی در یک تئاتر بودم و از لحاظ زمان معذوریت داشتم. اما فیلم‎نامه بسیار خوب «کوپال» از نظر من متفاوت بود و مشخص بود که برای آن زحمت زیادی کشیده شده‌است.»

ملایی در همین ارتباط اضافه کرد:« خانم فراهانی را از تئاتر می‌شناسم، ایشان برخلاف خیلی‌ها وقتی فیلم‌نامه را خواندند، با روی باز استقبال کردند. آن زمان عده‎ای به من می‌گفتند فیزیک و حتی شیمی ‌لوون هفتوان و نازنین فراهانی با هم جور نمی‌شود، اما در عمل این گونه نبود. خانم فراهانی افتخار دادند و بازی در این فیلم را پذیرفتند و این مساله در آن مقطع بسیار برایم با ارزش بود. ایشان بازیگر بسیار خاصی هستند و بازی‌های بسیار خوبی دارند که کاش دیده شود.»

زمانی در ادامه جلسه نکاتی را درارتباط با مفهوم فیلم عنوان کرد:« داستان دکتر احمد کوپال برای من جذاب است. او مرد خوشبختی بوده که مرگ فرزندش باعث شده از شکارچی به شکارکش تبدیل شود. زندانی شدن کوپال، در واقع رو‌به‌رو شدن او با بخش سایه شخصیت خودش است و ما را به درون کوپال نزدیک می‌کند و درگیری‌های او با همسرش را به خوبی منتقل می‌کند. اما در بعضی پلان‌ها و با نشان دادن بیش از اندازه تصاویر مستند، انگار فیلم‌ساز دوست دارد، تنهایی انسان مدرن را از دل داستان کوپال بیرون بکشد و به کلیت انسان مدرن تعمیم دهد. تاکید بیش از حد روی دوربین‌های مداربسته که از ملزومات زندگی مدرن است، نشانه نا امنی انسان مدرن است.»

ملایی در این مورد توضیح داد:«با تاکید روی دوربین‌های مداربسته و دوربین گوپرویی سگ، می‌خواستم نشان دهم، با وجود این همه امکانات هم می‌توان گرفتار شد. دوربین‌های مداربسته از نظر من قرار نبود فقط جنبه تزئینی داشته باشد و می‌خواستم جنبه دراماتیک پیدا کند و فلاش‌بک‌ها را از طریق دوربین مدار بسته نشان دهم. صحنه‌های اسلوموشن از فیلم‌های مستند هم به خاطر تناسب با ریتم کند یک انسان گرسنه بود و از آن تصاویر استفاده زیباشناسی شد. در مورد تلویزیون در نظر داشتم تبدیل به یک کاراکتر شود و شیفتگی کوپال را به سگش و تلویزیون نشان دهم. البته تبلیغات زیاد تلویزیون و پخش صحبت‌های شعارگونه در برنامه‌های تلویزیون به گونه‌ای هجو تلویزیون بود.»

در بخش دیگری از این نشست مطالبی درباره بازیگران فیلم و نقش‌آفرینی خوب آن‎ها عنوان شد.ملایی در مورد انتخاب بازیگران و شخصیت کوپال توضیح داد:«برای هر کدام از شخصیت‌ها چندین صفحه بیوگرافی نوشتم. در مورد کوپال چند تضاد جدی برای شخصیت او طراحی کرده بودم، مثلا این که با وجود حیوان‎کشی به سگ خود علاقه خیلی زیادی دارد. لوون حس‌های خیلی قوی در بازی خود داشت که به خوبی حالت‌های مختلف را منتقل می‌کرد. می‌خواستم کاراکتر کوپال یک سبک زندگی لوکس و نظم خاصی داشته باشد. نفس نفس زدن‌های لوون به خاطر آسم او بود که ما در صداگذاری آن‌ها را حذف کردیم به جز قسمت‌هایی که گیر افتاده‌است.»

فراهانی هم در مورد نقش خود، این گونه عنوان کرد:«نقش فیروزه در فیلم «کوپال» از آن نقش‌های جایزه بگیر نیست و هم‌چنین از آن نقش‌هایی نیست که تماشاگر معمولی ریزه‌کاری‌هایش را ببیند. بیوگرافی که آقای ملایی نوشته بودند خیلی برایم کارایی داشت و بقیه نقش را خودم پیدا کردم. من به جای تحلیل نقش توسط خودم یا شنیدن تحلیل کارگردان از نقش، سعی می‌کنم خودم نقش را پیدا کنم.»

ملایی در ادامه جلسه در مورد ساختار فیلم هم نکاتی را مطرح کرد:« می‌خواستم یک فیلم با ساختار کلاسیک بسازم. قصد ساختن فیلم مینی‌مال را نداشتم. ساختار «کوپال» کاملا کلاسیک است با یک آغاز، میانه و پایان مشخص. دلیل این که فیلم را تک لوکیشن و با یک بازیگر ساختم، این بود که امکان ساخت فیلم را پیدا کنم. در ایران تا فیلمی ‌یک مقدار از لحن واقعی دور می‌شود، آن را در ژانر فیلم‌های سورئال یا فانتزی طبقه‌بندی می‌کنند، اما از نظر خودم این فیلم کاملا درام است و زمان در فیلم خطی و مشخص است.»

 

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.