بازگشت
۲۲ خرداد ۱۳۹۸
کارگاه فیلم‌سازی با موضوع «تولید فیلم مشترک» در خانه هنرمندان برگزار شد
فریدون جیرانی:کاش تهیه‎کننده‌های ایرانی به دنبال سرمایه مشترک بروند/ماریوس پیپه ریدس:تهیه‌کننده‎ای می‎خواهم که‎ باخودش تجربه بیاورد؛نه فقط سرمایه
اخبار و رویدادها

هنروتجربه- کامبیز حضرتی: کارگاه فیلم‌سازی با موضوع «فیلم_تولید فیلم مشترک» با حضور فریدون جیرانی و ماریوس پیپه ریدس سه‌شنبه ۲۱ خرداد در خانه هنرمندان برگزار شد. «قاچاق هندریکس» فیلمی که در سومین دوره هفته فیلم اروپایی نمایش داده می‌شود به کارگردانی، تهیه کنندگی و نویسندگی ماریوس پیپه ریدس است.

فریدون جیرانی در ابتدای دومین کارگاه تخصصی سومین هفته فیلم اروپایی درباره فیلم «قاچاق هندریکس» عنوان کرد:«ماریوس پیپه ریدس در این فیلم تجربه جالبی را از سرگذرانده است و من از این فیلم به شدت خوشم می‌آید. این فیلم شبیه فیلم‌های خرده پیرنگ سینمای خودمان است که درنهایت به یک ایده سیاسی ختم می‌شود. تماشای این فیلم تجربه جالبی برای جوانان فیلم‌ساز ایرانی است. این فیلم تجربه‌ای در سینمای قبرس است که سینمای شکوفایی ندارد.»

او ادامه داد: «کارگردان این فیلم برای تولید مشترک مشقات زیادی داشته و با یونان و آلمان در این پروژه همکاری مشترک داشته است. کشور قبرس دارای دو محدوده یونان نشین و ترک نشین است و بین این دو مرزی وجود دارد. فیلم در حوزه فیلم‌های گران و پرهزینه است که با بازیگر آلمانی ساخته شده است.»

فریدون جیرانی:جریان روشنفکری سینمای ایران می‌تواند در خاورمیانه و جهان حرف اول را بسازد. فیلم‌ساز ایرانی برای تولید فیلم به خارج می‌رود اما داشتن دو بودجه از دو کشور به طورمشترک سخت است

این کارگردان سپس درباره تاریخ تولید مشترک در ایران توضیح داد: «تولید مشترک در ایران به شوخی شبیه است و ما به معنای واقعی تولید مشترک نداشتیم و در آینده هم چشم اندازی ندارد. تولید مشترک در ایران داستانی ندارد اما از جهاتی شبیه قبرس است. کارگردان این فیلم برای ساخت «قاچاق هندریکس» چهارسال زمان سپری کرده که به گفته خودش زمان کمی است به نسبت سایر فیلم‌های قبرسی. پروسه تولید مشترک در ایران به سینمای روشنفکری برمی‌گردد. بعد از آن‌که «دونده» امیرنادری به فستیوال‌های خارجی رفت و بعدا عباس کیارستمی با «خانه دوست کجاست» به جشنواره‌های جهانی راه پیدا کرد، پخش کننده‌های خارجی ترغیب شدند فیلم‌های ایرانی را پخش کنند. برای همین بخش بین‌الملل در بنیاد فارابی با مدیریت علیرضا شجاع نوری تشکیل شد و فارابی با پخش کننده‌ها تماس گرفت.»

او اضافه کرد: «در این دوران بخش خصوصی خیلی مطرح نبود یا کمدی می‌ساخت. تهیه کنندگان کانون و دولت بودند. بعدها که کیارستمی نخل طلای جشنواره کن را برد اکران فیلم‌های ایرانی در اروپا معمول شد. این به معنای تولید مشترک نبود بلکه پخش کنندگان خارجی قرار داد حق پخش خارجی فیلم را با فارابی می‎بستند  و فیلم در سینما و تلویزیون اروپا نمایش داده می‎شد. بعدها امریکایی ها وارد شدند و مثلا فیلم «پدر» مجیدمجیدی ‌و «بچه‌های آسمان»را پسندیدند و حتی فیلم مجیدی با پخش کننده خارجی در اسکار شرکت کرد.»

جیرانی هم‌چنین عنوان کرد: « بعد از کوشش‌های فارابی و فتح جشنواره‎ها توسط سینماگران ایران سینمای دهه ۶۰ وارد فاز تازه‌ای شد. بعد از دوم خرداد آدم‌هایی در بخش خصوصی در کنار فارابی از فیلم‌سازی روشنفکری حمایت می‌کنند اما بخش خصوصی قادر نیست این کار را مستقل انجام دهد. ترس از ورود سرمایه خارجی در ایران باعث شده تولید مشترک به یک جریان فکری تبدیل نشود. جریان روشنفکری سینمای ایران می‌تواند در خاورمیانه و جهان حرف اول را بسازد. فیلم‌ساز ایرانی برای تولید فیلم به خارج می‌رود اما داشتن دو بودجه از دو کشور به طورمشترک سخت است. ما تجربیات اندکی در تولید مشترک داریم. ای کاش چنین تهیه کننده‌هایی داشتیم که به دنبال فراهم کردن سرمایه مشترک بروند. در قبرس هم تولید مشترک آسان نیست و موانع تولید مشترک در کشورهایی که گرفتاری دارند راحت نیست‌. سینمای ایران معتبر و شناخته شده است اما هنوز تولید مشترک ممکن نیست.»‌

در ادامه این نشست نوبت به ماریوس پیپه ریدس رسید. از او در مورد مراحلی که برای تولید مشترک فیلمش طی کرده‎است،سوال شد، این کارگردان عنوان کرد: «مرکز فیلم قبرس اولین جایی بود که برای تولید فیلم از آن درخواست کمک کردیم. این مرکز یک‌بار درسال بودجه یک میلیون یورویی می‌دهد که به فیلم‌های داستانی، مستند و.‌‌.. تعلق می‎گیرد. ما درخواست نیمی از هزینه فیلم را کردیم. پس از شش یا هفت ماه صبر کردن حدود ۵۰ درصد هزینه فیلم را دادند چون طبق قوانین اتحادیه اروپا اجازه دادن پول بیشتر نداشتند.»

او افزود: «وقتی دیدم ۵۰ درصد بودجه فیلم را داریم به کشور دیگری رفتیم. در برلین و طی یک پروسه سخت تهیه کننده‌ای پیدا کردم. آن‌جا با یک تعداد تهیه کننده صحبت کردم و فیلم‌نامه را به آن‌ها دادم. یکی از آن‌ها همکاری با من را قبول کرد اما سختی بزرگ این بود که قبرس را کشوری برای صنعت فیلم نمی‌شناختند و این کار را ریسک می‌دانستند. این تهیه کننده آلمانی چون ایده فیلم را دوست داشت تولید مشترک را پذیرفت و فیلم را به مراکز سرمایه‌گذار دادیم. یک مقدار پول از شبکه‌های تلویزیونی و پخش‌کننده‌ها و اشخاص تهیه کردیم. همین روند را در یونان هم داشتیم و تهیه کننده یونانی فیلم از یک شبکه تلویزیون کمک گرفت.»

کارگردان«قاچاق هندریکس» در ادامه گفت:«هنوز بعد از مشارکت این سه کشور نیاز به کمک داشتیم. برای جبران کمبود بودجه سراغ موسسه‌ای رفتیم که ۱۵ یا ۱۶ درصد بودجه را می‌دهد به شرطی که تمام تهیه کننده‌ها آماده و مشخص باشند. در پروسه آماده‌سازی یک موسسه هم ۳۰هزار یورو کمک برای شروع فیلم‌برداری می‌دهد. ولی وقتی کشورها هزینه می‌دهند درخواست‌هایی دارند که باید پیش نیاز آن را رعایت می‌کردیم. چون آلمان پول می‌داد باید در استفاده از عوامل و پشت صحنه افرادی را از آلمان می‌آوردیم. برای یونان هم همین اتفاق افتاد.»

از این کارگردان درباره مدت زمان تولید فیلم سوال شد، او  اشاره داشت: «کل پروسه فیلم از فیلم‌نامه تا ساخت فیلم چهار سال طول کشید که به نسبت بقیه فیلم‌های قبرس که شش یا هفت سال طول می‌کشد زمان کمی است. این فیلم در قبرس اکران شده و قرار است در آلمان و یونان مجارستان اکران ‌شود. الان برآورد بازگشت سرمایه سخت است.فیلم در آمازون اروپا، ‌HBO اروپای شرقی و درچین به فروش رفته است و چون طریق مختلفی برای فروش فیلم وجود دارد نمی‌شود درباره بازگشت سرمایه آن قطعی صحبت کرد.»

ماریوس پیپه ریدس:درمجموع کسی در کار من دخالت منفی نکرد. آن‌ها بیشتر از این‌که در روند فیلم تغییر بدهند بازخورد می‌دهند. سناریو را می‌خوانند و کامنت می‌دهند. این بهترین حالت تعامل است و فیلم‌ساز به این مشورت نیاز دارد. این کامنت‌ها تحمیلی نیست

سوال دیگری که در این نشست مطرح شد، درباره دخالت کشورهای همکار در کار این کارگردان و پروسه تولید فیلم بود. پیپه ریدس در این زمینه توضیح داد: «آلمانی‌ها درباره پایان فیلم هیچ پیشنهادی ندادند. معمولا مراکز فیلم نظری درباره فیلم نمی‌دهند و می‌گویند که این سناریو را  می‌پذیریم یا نه. اما در دیدارهای شخصی نظر می‌دهند.‌ من نظر تهیه کننده را خواستم و بارها و بارها باهم توفان فکری داشتیم که با این بودجه چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم. من شخصا وقتی دنبال تهیه کننده همکار می‌روم دنبال کسی هستم که باخودش تجربه بیاورد و نه فقط بودجه مالی. درمجموع کسی در کار من دخالت منفی نکرد. آن‌ها بیشتر از این‌که در روند فیلم تغییر بدهند بازخورد می‌دهند. سناریو را می‌خوانند و کامنت می‌دهند. این بهترین حالت تعامل است و فیلم‌ساز به این مشورت نیاز دارد. این کامنت‌ها تحمیلی نیست.»

در بخش دیگری از این نشست و پس از توضیحات ماریوس پیپه ریدس درباره مراحلی که برای تولید مشترک فیلم طی کرده‎است، فریدون جیرانی هم به این مساله و هم‌چنین مضمون کمدی فیلم اشاره کرد: «فیلم «قاچاق هندریکس» با همکاری مرکز فیلم آلمان و یونان و قبرس که دولتی هستند ساخته شد. در این مراکز نظرات سلیقه‌ای نمی‌دهند و معیارشان بازگشت سرمایه به اندازه هزینه تولید فیلم است. «قاچاق هندریکس»برخوردی توام با شوخی با مسائل مهم دارد از این بابت شبیه برخورد عبدالرضا کاهانی است. کاهانی سعی می‌کرد مسایل دشوار را با طنز بگوید.»

کارگردان «قاچاق هندریکس» در همین ارتباط و درباره وجه کمدی فیلمش توضیح داد: «در زمان نوشتن آهسته آهسته المان‌های کمدی را وارد کردم اما معناباختگی کمدی برای من جذاب بود. وجود چنین مرزی پوچ است.صاحب سگ نمی‌تواند آن را را ده متر آن‌طرف‌تر ببرد اما سگ خودش می‌تواند آن سوی مرز برود و برگردد. ویژگی کمدی این است که حدوحدودها را وارد کرده و حساسیت ایجاد نکند. در کمدی امکان جابه‌جا کردن مرزها و اغراق وجود دارد. چند وقت پیش بین مرز ترکی و یونانی جلوی کسی که کرفس می‌برد را گرفتند. مرز آن‌جا مرز واقعی نیست و چون واقعی نیست مدام می‌تواند مشخصات آن جابه‌جا شود. برای یونانی‌ها گذرگاه است و از طرف ترک‌ها مرز است.»

عکس:یاسمن ظهورطلب

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.