بازگشت
۱۹ تیر ۱۳۹۸
گفت‌وگو با هاجر مهرانی کارگردان انیمیشن«داش آکل»
بستری برای رشد انیمیشن دو بعدی نداریم/ واکنش تماشاگران جالب است
اخبار و رویدادها

هنروتجربه -سحر آزاد:«داش آکل» صادق هدایت این‌بار در یک داستان انیمیشینی روایت شده،پهلوانی که به گفته کارگردانش مجموعه‎ای از تضادها است:از یکسو ظاهری زمخت و جدی دارد و از سوی دیگر قلبی پراز احساس که دلداده «مرجان» است. هاجر مهرانی «داش آکل» را با تکیه بر نمادها، موسیقی و شعر روایت کرده‌است. این انیمیشن  درحال حاضر به عنوان یکی از شش اثر ارائه شده در بسته «اکران تیرگان» در سینماهای هنروتجربه درحال نمایش است. 

این انیمیشن به صورت دو بعدی ساخته شده و ظاهرا شما برای پیداکردن انیماتور دو بعدی مشکل پیدا کرده بودید. با توجه به چنین مسائلی چرا انیمیشن دو بعدی را برای این کار در نظر گرفتید؟
بالاخره انیمیشن دو بعدی قدمت زیادی دارد. شاید علاقه من شخصی باشد اما این نوع انیمیشن به فرش دستباف می‌ماند. افرادی که در این زمینه کار می‌کنند، کم نیستند و اگر از نظر مالی و شغلی تامین شوند یعنی زمینه کاری برایشان فراهم شود، انیمیشن دوبعدی هم جای رشد زیادی دارد. درحال حاضر بیشتر انیمیشن‌های کشور ژاپن تو دی ۲D هستند و آن‌ها توانسته‌اند پیشرفت کنند چون این انیمیشن برایشان درآمدزایی داشته است. مشکل ما این است که ما چنین بستری برای رشد انیمیشن تو دی نداریم.

چرا؟ نیاز به امکانات زیادی دارد؟
این کار به حمایت بیشتری نیاز دارد و الان همه سریال‌های انیمیشن ما به سمت کات اوت رفته‌اند برای اینکه ارزان‌تر و سریع‌تر است. درحالی که به همان اندازه سریال‌های تو دی نداریم و همین باعث می‌شود انیماتوری تو دی به عنوان یک شغل سخت شود. اگر سریالی هم با این روش ساخته شود در یک زمان محدود و کم است چون به زمان و هزینه بیشتری نیاز دارد اما تفکر شخصی من این است که کشوری مانند ژاپن به دلیل پیشینه و قدمتی که در این زمینه دارد توانسته‌است این هنر را درآمدزا کند.اما ما متاسفانه هنوز نتوانسته‌ایم از انیمیشن درآمدزایی کنیم، مخصوصا در مورد انیمیشن دوبعدی. خودم علاقه زیادی به تو دی دارم اما حمایت‌ها کم است. خیلی از تو دی‎کاران جذب کشورهای دیگر می‌شوند و آن‌ها هم که می‌مانند تعداد محدودی هستند که در کنار انجام انیمیشن تو دی، کارهای دیگری هم می‎کنند.

از نظر داستانی، این فیلم مخاطب ایرانی را جذب کرد اما از نظر گرافیک، موسیقی و.. هم آنقدر مخاطب خارجی را جذب کرد که بتواند جوایز چندین جشنواره را بگیرد

انیمیشنی که به روش تو دی ساخته می‌شود، از نظر کیفیت با دیگر آثاری که با روش‌های دیگر ساخته می‌شوند، تفاوت دارند؟
تصورم این‌گونه نیست که بگویم کار تو دی و دستی خوب است یا کارهای کات اوت خوب نیستند. به‌نظرم هرکار خوبی،خوب است. ممکن است کسی کات اوت دیجیتالی کار کرده باشد اما فیلم خوبی ساخته باشد. درحالی که کسی تو دی دستی ساخته، نتوانسته باشد اثر خوبی دربیاورد. به‌نظرم برای اینکه بگوییم فیلمی خوب است یا نه، هیچ‌وقت تکنیک نمی‌تواند حرف اول را بزند. یک فیلم در درجه اول باید فیلم‌نامه و روایت خوب و درستی داشته باشد و در لایه‌های بعدی به نکات دیگر توجه کند.

شما به همراه مریم چالش فیلم‌نامه «داش آکل» را نوشتید. ضمن این‎که ایشان موسیقی فیلم را هم ساخته و موسیقی یکی از عناصر اصلی این انیمیشن است. این همکاری چطور بود؟
من و خانم چالش در کار قبلی «نمکی» هم با یکدیگر همکاری کردیم و هم‌چنان این همکاری ادامه دارد، حتی در کار جدیدم هم با یکدیگر کار می‌کنیم. ازآنجاکه نویسندگی کار را با هم برعهده داریم و او موسیقی فیلم را نیز انجام می‌دهد، حین ساخت یک کار می‌توانیم مدیریت کنیم که مثلا کجا بار احساسی فیلم برپایه موسیقی است یا کجا را باید با دیالوگ پیش ببریم. این همکاری یک اتفاق خوب و خوش شانسی من بوده است، چون می‌توانیم هماهنگ پیش برویم. ضمن اینکه موسیقی جایگاه خودش را در فیلم پیدا می‌کند. در بیشتر مواقع بعد از این‌که انیمیشن ساخته می‌شود، از آهنگساز می‌خواهند موسیقی برای آن فیلم بسازد و این موضوع به کار لطمه می‌زند. اگر از همان ابتدا که فیلم‌نامه درحال نوشتن است، آهنگساز هم وارد پروژه شود و در جریان کار قرار بگیرد، در نهایت اثر بهتری ارائه می‌شود.

چطور شد به سراغ داستانی از صادق هدایت رفتید، همان‌طور که گفته بودید مفهومی کردن آن سخت بوده است.
این موضوع در ابتدا یک جرقه بود. وقتی در دانشگاه کلاس عروسک‌سازی داشتیم، باید یک عروسک اسلو موشن می‌ساختیم. من داش آکل را انتخاب کردم و برای ساختن عروسک آن می‎خواستم پرنده‌ای را داخل یک قفس درون بدن آن جای دهم. برای همین قفسی با یک پرنده خریدم و در زیر کت داش آکل قرار دادم. وقتی این عروسک را ساختم با خودم گفتم این داستان می‌تواند نماد داشته باشد و بعد با خانم چالش صحبت کردم. البته اول «نمکی» را ساختیم و پس از آن به سراغ «داش آکل» آمدیم.

چه در «داش آکل»، چه در «نمکی» که مضمونی از نمایش‌های روحوضی است و چه در «روز نو» که درباره عید نوروز است، به‌نظر می‌رسد به موضوع‌هایی که ارتباط مستقیمی با فرهنگ ایرانی دارند، علاقه‌مند هستید. این تجربه چطور بوده و آیا توانسته است با مخاطبان خارجی ارتباط برقرار کند؟
در یکی دو جشنواره خارجی که با مخاطبان صحبت کردم، کمتر متوجه داستان شده بودند اما نوع موسیقی یا حتی نوع کاراکترها خیلی برایشان جالب بود. وقتی هم که می‌خواستیم داستان «داش آکل» را بنویسیم، تصور کردیم این کار برای مخاطب ایرانی است چون هرچقدر هم که بحر طویل را ساده کنید، باز هم برای ایرانیان قابل درک است و به همین دلیل از نظر داستانی، این فیلم مخاطب ایرانی را جذب کرد اما از نظر گرافیک، موسیقی و.. هم آنقدر مخاطب خارجی را جذب کرد که بتواند جوایز چندین جشنواره را بگیرد.

الان که انیمیشن شما در کنار دیگر فیلم‌های کوتاه در بسته «اکران تیرگان» درحال نمایش است، بازخوردی از مخاطبان ایرانی داشته‌اید؟
واکنش‌ها خیلی برایم جالب بود و فکر نمی‌کردم «داش آکل» خیلی راحت در کنار دیگر فیلم‌های زنده بنشیند و جایگاه خودش را پیدا کند چون معمولا انیمیشن خیلی جدا دیده می‌شود. هرچند انیمیشن زیرمجموعه سینماست اما شاید به دلیل داشتن بخش هنرهای تجسمی و.. کمی متفاوت است بااین‌حال خوشبختانه انیمیشن در کنار کارهای دیگر دیده شد.

مشغول کار جدیدی هستید؟
مشغول ساخت «کهربا» از سوی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی هستیم که تلفیق انیمیشن و تئاتر عروسکی است یعنی اسلو موشن نیست. نیمی از کار انجام شده و درباره ازدواج‌های اجباری در جنوب است.

زمان آن چقدر خواهد بود؟
همیشه می‌گویم فیلم ده دقیقه خواهد بود اما معمولا در حدود ۱۲ دقیقه ساخته می‌شوند.

عکس:یاسمن ظهورطلب

دیــدگاه ها و نــظرات

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.