حدود یک ماه پیش دومین سالن گروه هنر و تجربه با نمایش دو فیلم «سفر» و «عمو سیبیلو» ساخته کارگردان پر افتخار «بهرام بیضایی» در پردیس ۱۲ سالنه کورش آغاز به کار کرد . مدیر این پردیس امیرشهاب رضویان که در کارنامه سینمایی اش ساخت فیلم های کوتاه و موفقیت هایی در زمینه فیلم بلند، به چشم می خورد، این روزها سخت مشغول مدیریت سینما کورش است. یکی از سالن های این پردیس به طرح هنر و تجربه اختصاص داده شده و قرار است روزانه در ۴ سانس به اکران فیلم بپردازد. این کارگردان راز موفقیت طرح هنر و تجربه را استمرار می داند.

آقای رضویان با توجه به شورای سیاست گذاری که برای طرح هنر و تجربه انتخاب شده اند و فراخوان ها و برنامه های اعلام شده نظرتان درباره این طرح چیست؟
ماجرای هنر و تجربه فکر می کنم از زمان سیف اله داد شکل گرفت. در دهه ۶۰ سینما آزادی، شهر قصه و عصر جدید به صورت ثابت فیلم های متفاوت و هنری نمایش می دادند. گاهی سینماهای سپیده و بلوار هم به جمع این سینماها می پیوستند. مخاطب فیلم متفاوت می توانست به یکی از این سینماها مراجعه کند و فیلم مورد علاقه اش را ببیند اما کم کم جریانی که ترجیح می داد صاحب تمامی سینماهای کشور شود شروع به نابودی این ساز و کار کرد و با استفاده از خلاء هایی که در قوانین وجود داشت توانست تمام سینماهایی را که فیلم متفاوت نشان می دادند را از آن خود کند به این شکل ساز و کار نمایش فیلم های متفاوت از بین رفت. در آن زمان مرحوم کاوه صاحب سینما عصر جدید ق از نمایش فیلم های متفاوت سود خوبی به دست می آورد و از اکران چنین فیلم هایی رضایت داشت.
پس از آن هربار که طرح هایی مانند «آسمان باز» و «مخاطب خاص» راه می افتاد بیشتر برای رفع تکلیف بود. با چنین طرح هایی فیلم ها را در سینماها نابود کردند و هربار اراده ای که این جریان مستمر باشد وجود نداشت . در حالی که در دهه ۶۰ این شرایط وجود داشت که فیلم هایی مثل «مشق شب» عباس کیارستمی و «آن سوی آتش» کیانوش عیاری در سینماهایی که فیلم متفاوت نشان می دادند امکان اکران می یافتند.

یعنی عدم استمرار مشکل اصلی طرح های مشابه گذشته بود؟
آن طرح ها صرفا برای رفع تکلیف اجرا می شدند و تنها اقدامی بودند برای نمایش فیلم هایی که اکران نشده بودند اما با اجرای این طرح ها در واقع فیلم ها نابود شدند. در دولت قبل دوستانی که فیلم هایشان در سینماهای دیگر نمایش داده نمی شد به واسطه دوستی که با مسوولان طرح داشتند فیلم های خود را در گروه خاص نمایش می دادند. به این ترتیب جریانی که همیشه فرهنگ ساز بود و از دل خود فیلمساز متفاوت هم بیرون می داد به واسطه منفعت طلبی ها آسیب دید.
متاسفانه ساز و کار اکران این گونه فیلم ها از بین رفته است. اگر قرار است در گروه هنر و تجربه فیلم های متفاوت نمایش داده شود باید سینماهای مشخصی داشته باشد و این سینماها به صورت مستمر فیلم نمایش دهند. نیازی به یارانه دولت نیست زمانی که اکران فیلم های هنری به صورت پیوسته ادامه یابد تماشاگران این گونه فیلم ها هم به سینما می آیند و ضرری وجود نخواهد داشت. هنر و تجربه مشروط بر تداوم نتیجه می دهد و باید زمان صرف شود تا مخاطب خود را بیابد.

افزوده شدن فیلم های مستند و کوتاه به مجموعه نمایش های هنر و تجربه کمکی به فروش فیلم های این حوزه محسوب می شود؟
تنها بخشی از سینما که باید دولت به آن یارانه و خدمات اختصاص دهد بخش مستند و کوتاه است چون نیروی تولید سینمای ایران از این طریق تامین می شود و نمایش این گونه فیلم ها سودآور نخواهد بود اما می توان امیدوار بود با نمایش این فیلم ها می توان فرهنگ تماشاگر ایرانی را بالا برد.

پیشنهادی برای مسوولان هنر و تجربه دارید؟

امیدوارم مسئولان گروه هنر و تجربه با فیلم ها عادلانه رفتار کنند. متاسفانه همیشه زمانی که پای پول دولتی به میان می آید همراه با خود رانت و پارتی بازی هم می آورد امیدوارم دوستان من از این موضوع مستثنی باشند.