زمانی که فیلم نامه «از تهران تا بهشت» را خواندم، حس کردم حال و هوای فیلم کمی متفاوت است. سه سال پیش از اینکه فیلم ساخته شود، وقتی آقای صفاری تازه به ایران آمدند، درباره ساخت این فیلم با من صحبت کردند و نظراتی داشتم که پذیرفت. از زمانی که طرح این فیلم را با من در میان گذاشت، متوجه شدم که نوع نگاه و داستان با سایر ساخته های سینمای ایران متفاوت است. وقتی سناریو را تکمیل کرد، متوجه شدم تغییراتی حاصل شده است که به بهبود کار کمک کرده است. هر چند که خودش اعتقاد داشت تغییرات نهایی در زمان مونتاژ اعمال خواهد شد.
ساخت فیلم در شرایط آب و هوایی بسیار سخت، یعنی در کویری که دمای ۴۸ درجه بالای صفر بود آغاز شد. در همان شرایط دکور زدیم، ضربه های باید آنقدر زیاد بود که بوم صدا را شکست. با همه این شرایط سعی کردم، بدی آب و هوا اثر بدی روی صدای فیلم نگذارد. خدا را شکر که صدای فیلم قابل قبول است و من شرمنده کارم نیستم.
وقتی«تهران تا بهشت» برای حضور در جشنواره آماده می شد. ابوالفضل صفاری برای رساندن فیلم به دبیر خانه جشنواره مونتاژ اولیه ای روی فیلم انجام داد که خیلی مطلوب خودش نبود. متاسفانه فیلم در جشنواره آنطور که باید درک نشد. چرا که آقای صفاری چیزی که قصد داشت بیننده از فیلم درک کند را مونتاژ نکرده بود. این فیلم بار دیگر مونتاژ شد و این بار فضای فیلم متفاوت تر بود و فیلمی که این بار شاهدش هستیم با چیزی که در جشنواره دیدیم، متفاوت خواهد بود. این فیلم به دلیل نوع نگاه به قصه و نحوه روایت، فیلم قابل تاملی شده است و می توان از دیدنش لذت برد.
با توجه به اینکه این فیلم در بسیاری از جشنواره های دنیا نشان داده شده است، با فیلم خوبی روبرو هستیم. هر چند که برای من به لحاظ کار کردن در شرایط آب و هوایی سخت، تجربه مشکلی بود و آلودگی صوتی و بادهای زیاد کار را برای من سخت می کرد اما از حضور در این فیلم لذت بردم و امیدوارم مخاطبانش هم لذت ببرند.