علی معلم
نمایش فیلمهای تجربی در یک یا چند سالن به شکل متناوب و با برنامه ریزی دقیق از جمله کمبودهای عرصه نمایش در سینمای ایران بود، و هست (که این خود به کمبود سالن های سینما بر می گردد که سالها مدیران فرهنگی از آن چشم پوسی کردند و سعی داشتند فیلمهای ابلهانه بسازند تا سالن های خوب) در این که به این ضرورت می بایست پاسخی شایسته داده می شد تردیدی نیست اما شیوه فعلی نمایش این آثار بیشتر نوعی باج دهی به گروه های خاص سینما به نظر می آید. این که همزمان و مخلوط هم فیلمهای قدیمی را نمایش بدهیم (که اساسا ضرورت دیگری است که جاهایی مثل باشگاههای فیلم و فیلمخانه و کانون فیلم باید پاسخ گوی آن باشند) هم فیلم مستند اکران کنیم، هم فیلم خارجی خاص، هم فیلم کوتاه و هم فیلمهای در راه مانده و از جامانده و بی مخاطب و هم آثار به واقع تجربی و خاص پسند، تمام تعاریف را در هم ادغام می کند و یکی را هم به سلامت نمی گذارند.
نمایش مستدام آثار به واقع متفاوت و ارزشمند سینما به خودی خود کار مهمی است و نیازی به مخلفات و باج دهی به برخی غوغا سالاران نیست.

منبع: دنیای تصویر آبان ماه شماره ۲۴۴