مازیار فکری‌ارشاد، منتقد سینما در روزنامه فرهیختگان نوشت :
سینمای کنونی ایران ریشه در سیاست‌ های معاونت سینمایی وزارت ارشاد در دهه ۱۳۶۰ دارد. در آن برنامه‌ها و سیاستگذاری‌ها جایگاه ویژه‌ای برای فیلم‌های متفاوت از جریان تجاری در نظر گرفته شده بود. فیلم‌هایی که می‌توانستند صفت‌هایی کلی مثل پیشرو، اندیشمند، تجربی، هنری و… را به خود اختصاص دهند. زمانی این صفت‌ها امتیاز به شمار می‌آمد ولی در دهه ۱۳۷۰ بدل به مجموعه‌ای از صفات خنثی شد و در ۱۵-۱۰ سال اخیر بار منفی پیدا کرده است.
اما وجه هنری سینمای هرکشور مرهون تلاش‌های انجام گرفته در تولید و نمایش فیلم‌های همین بخش است وگرنه وجه صنعتی سینما به شکلی طبیعی با ورود یک فیلم به چرخه بازار و عرضه در سینماها شکل می‌گیرد. اما فیلم‌های متعلق به این رویکرد‌های متفاوت از اوایل دهه ۱۳۷۰ در زمینه نمایش دچار مشکلات فراوان شدند. سینمای ایران به محض بیرون گذاشتن پایش از گلخانه ساخته شده، دچار سندروم عدم تطبیق با شرایط شد. سالن‌داران رغبتی برای نمایش این گونه فیلم‌ها نشان نمی‌دادند چراکه مخاطبان کمتری از این فیلم‌ها استقبال می‌کرد. به این ترتیب چرخه مصنوعی تولید و اکران سینمایی دولتی- گلخانه‌ای کشور معیوب شد و فیلم‌ها فرصت برابر و مناسبی برای نمایش و رقابت با فیلم‌های تجاری نمی‌یافتند. طرح‌های مختلفی با این محوریت که امکان حضور فیلم‌های متفاوت را فراهم سازند و هیچ‌کدام دیری نپایید. این طرح گاهی «اکران مخاطب خاص» نام داشت و زمانی «آسمان باز». اما تعویض نام‌ها کارگر نیفتاد و همچنان روند عرضه فیلم‌های به اصطلاح هنری پر فراز و نشیب بود. در چند سال گذشته مدیران وقت سینمایی نمایش این گونه فیلم‌ها را دغدغه خود نمی‌دانستند و ضمن ایجاد موانعی بر سر راه تولید فیلم‌هایی از این دست، همه هم و غم خود را صرف پروژه‌های ظاهرا فاخری می‌کردند که هیچ کدام موفق نبودند.
چند ماه پیش از همان زمان که زمزمه‌های راه‌اندازی طرحی به‌عنوان «اکران فیلم‌های هنر و تجربه» بر سر زبان‌ها افتاد، ذهن به سمت آن طرح‌های ناموفق رفت. اما وعده‌های مدیران و دست‌اندرکاران کنونی این طرح (که جملگی از افراد خوشنام سینمای کشور هستند) این امید را به وجود آورد که این بار ماجرا جدی‌تر از همیشه است و می‌توان جریانی پویا و مستمر از نمایش و ارائه فیلم‌های متفاوت سینمای کشور را شاهد بود. رایزنی‌های مختلف برای در اختیار گرفتن یک سالن مستقل برای نمایش این گونه آثار ناموفق باقی ماند و گام اول برای ایجاد یک پایگاه ثابت و دائمی برای اکران فیلم‌های خارج از جریان اصلی به خوبی برداشته نشد. در گام بعدی تبلیغات نسبتا خوبی صورت گرفت و برنامه‌ریزی‌هایی برای نمایش فیلم در پردیس‌ها و سالن‌های مختلف انجام شد. اما دیری از آغاز این طرح نگذشته که نگرانی‌هایی احساس می‌شود. فیلم‌ها مثل گذشته به صورت تک سانس (گاه حداکثر دو سانس در روز) در یک سالن نمایش داده می‌شوند و مخاطب این گونه آثار همچنان با مشکل جدی دسترسی و تماشای فیلم‌های مورد نظر خود مواجه است. به دلیل کمبود نوبت‌های نمایش اغلب این نوبت‌ها خیلی زود با رزرو علاقه‌مندان پر می‌شوند و از آنجا که در ساعات بعدی این فیلم‌ها تکرار نمی‌شوند هر کس اندکی دیر برسد یا اقدام به رزرو اینترنتی نکند، به سختی موفق به دیدن فیلم خواهد شد. از سوی دیگر نمایش فیلم در یک نوبت یا یک سالن در روز مشکلات دیگری فراهم کرده است. به‌عنوان مثال پردیس مدرن و زیبای کوروش در غرب تهران در فهرست مکان‌های اصلی نمایش فیلم‌های اکران هنر و تجربه است. حال اگر یک ساکن شرق تهران بخواهد در روز مشخصی یک فیلم خاص را ببیند، باید با طی مسافتی طولانی در ترافیک کشنده تهران خود را به پردیس یاد شده برساند. ضمن آنکه به دلیل کمبود نوبت‌های نمایش احتمال آنکه به بلیت دست نیابد زیاد است. روز دیگر این فیلم مثلا در باغ فردوس در شمال تهران نمایش داده می‌شود و طبعا آنجا هم مشکلات فراوانی برای ساکنان مناطق دوردست به‌وجود می‌آید.