نشست نقد و بررسی فیلم تابور ساخته وحید وکیلی فر روز گذشته در خانه هنرمندان برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی گروه هنر و تجربه ، در این برنامه که اجرای آن را علی علایی بر عهده داشت مانی باغبانی به عنوان منتقد این برنامه در سخنانی گفت: فیلم تابور به نظرم بهترین فیلم گروه هنر و تجربه است و متغلق به جریانی است که جدا از دیگر چریانهای سینماست.
مانی باغبانی درادامه افزود: این فیلم را به دو دلیل می پسندم یکی به خاطر اینکه سینماست و به خاطر همین خیلی آن را می پسند. از سویی دیگر کارگردان حواسش بوده که چه کار می خواهد بکند و چه می خواهد و این نقطه مثبت قضیه است.
باغبانی تاکید کرد :با این وضعیت طبیعی است که این فیلم در غرب مورد استقبال قرار گیرد.
علی علایی منتقد سینما نیز که اجرای این برنامه را برعهده داشت در صحبتهایی گفت: نفس اکران فیلمها در گروه هنر و تجربه ، در زندگی حرفه ای فیلمسازان تاثیرات زیادی خواهد داشت. من با فیلمسازانی صحبت کرده ام که اکران نشدن فیلمهایشان باعث شده بود که روزهای سختی بر آنها سپری شود.
وحید وکیلی فر کارگردان فیلم تابور نیز در صحبتهایی گفت :وقتی به تابور نگاه می کنیم کسانی که فیلم بین حرفه ای هستند رگه هایی از فیلمهای دیگر دراین فیلم می بینند واین مسئله ناخود آگاه بوده است.
وکیلی فر در بخش دیگری از صحبتهای خود گفت: در صحبتهایی که با برخی دوستان دارم آنها عصبانی هستند و بعضی می خواهند من را فلک کنند.
او در بخش دیگری از صحبتهایش تاکید کرد: بعضی ها می گویند این اولین فیلم تاریخ سینماست که اینگونه ساخته شده است ولی این نه اولین و نه آخرین فیلم است که اینگونه ساخته شده.
وکیلی فر در ادامه گفت: ما وقتی فیلمنامه را به عباس کیارستمی و آقای صمدیان دادیم وقتی بازخوردها را گرفتیم باعث شد که تا به سمت ساخت فیلم حرکت کنیم.
به گفته وحید وکیلی فر این فیلم در۱۵ شب فیلمبرداری شده است.
کارگردان فیلم تابور در ادامه این جلسه در پاسخ به سوال تماشاگری گفت: دوربین یک ناظر ضبط کننده است. دوربین چماق نیست. ابزار دست فیلمساز برای روایت کردن است. دوربین قرار نیست معجزه کند.در اینکه فیلم تابور خوب است یابد و یا مزخرف… هیچ بحثی نیست و هرکسی می تواند نظر خود را داشته باشد.
محمد ربانی بازیگر تابور نیز توضیحاتی درباره بازی در این فیلم ، ارائه داد.
مسعود آب پرور نیز که در این جلسه حضور داشت درصحبتهایی گفت: اگر بخواهم حال کلی خودم را از این فیلم بگویم شاید بیشتر شبیه وضعیت آقای ربانی در آسانسور باشد. من به عنوان یک تماشاگر سعی کردم که با المانها و فرمولهایی که خود فیلم داده حرکت کنم. البته من مقداری نتوانستم با آخر فیلم کنار بیایم و ارتباط برقرار نکردم.

عکاس: میلاد بهشتی