هنر و تجربه، رضا حسینی:اریک کان منتقد سایت ایندی‌وایر بر این باور است که مراسم سالانه فیلم‌های مستقل موسوم به جوایز اسپیریت، که هرسال شب قبل از برگزاری مراسم آکادمی برگزار می‌شود و قرار بوده با هدف تجلیل از فیلم‌های مستقل به ساده‌ترین شکل ممکن و در تقابل با شکوه و تجمل اسکار فعالیت کند (و به همین خاطر در چادر برپا می‌شود)، در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای به تجلیل از فیلم‌های مستقلِ تجاری‌تر رو آورده است.
«احساس خیلی بدی دارم.» این جمله‌ای بود که نماینده‌ی یکی از جشنواره‌های مهم فیلم، دقایقی پس از اتمام مراسم فیلم‌های مستقلِ اسپریت به زبان آورد؛ جایی که «بردمن»(آلخاندرو گونزالس ایناریتو) برنده جایزه بهترین فیلم شد. «چه پاسخی برای گروه سازنده‌ی پسر بودن (ریچارد لینکلیتر) داریم؟»گروه مورد اشاره با این موضوع کنار می‌آید چون یک سال پیش، هیچ کس فکرش را هم نمی‌کرد که پروژه دوازده ساله و افسانه‌وار لینکلیتر بتواند تا این‌جا پیش بیاید و این طور مورد استقبال و ستایش قرار بگیرد. «پسر بودن» که شش نامزدی و یک جایزه اسکار را هم به دست آورد، دست خالی مراسم اسپریت را ترک نکرد و علاوه بر جایزه بهترین بازیگر زن مکمل برای پاتریشا آرکت، جایزه بهترین کارگردانی را هم برای لینکلیتر به ارمغان آورد.
در شرایطی که کم‌تر کسی در این موضوع تردید دارد که پسر بودن تجلی موفقیت در سینمای مستقل است، بردمن که بی‌تردید معجون سینمایی لذت‌بخشی است، بازتاب و حاصل تولیدی به‌مراتب حرفه‌ای‌تر توسط چهره‌های سرشناس و فیلم‌سازی پرزرق‌ و برق است. به عبارت دیگر، بردمن تفسیری کنایه‌آمیز بر افراط هالیوود است اما پسر بودن امکانات معجزه‌آسایی را به نمایش می‌گذارد که در گریز از هالیوود به دست می‌آید؛ تنها جلوه‌ی ویژه‌ی پسر بودن زمان است.
می‌توان باخت پسر بودن در اسکار به بردمن پذیرفت و جوایز نصیب فیلم مستقلی شود که هالیوودی‌تر و باشکوه‌تر است اما اهدای جایزه اسپریت به لینکلیتر می‌توانست آخرین تجلیل از دستاورد ارزشمند این فیلم‌ساز باشد؛ آن هم در رویدادی که ماهیت وجودی‌اش حمایت از آثار سینمای مستقل است که معمولاً به جایگاه درخورشان دست نمی‌یابند. لینکلیتر به خاطر پیش آمدن یک کار ضروری و خانوادگی نتوانست در مراسم اسپریت حاضر شود و ایتن هاوک جایزه فیلم‌ساز را به نمایندگی از او دریافت کرد. اما تصور و کار عجیبی نیست که غیاب لینکلیتر را نمادین در نظر بگیریم. چرا که هرچه جلوتر می‌رویم جوایز اسپریت بیش‌تر به برجسته کردن و دست گذاشتن روی فیلم‌های تجاری‌تر و محبوب‌تر در میان نامزدهایش می‌پردازد.
سال گذشته با این‌که دوازده سال بردگی فیلم ارزشمندی بود و مستحق جوایزی که دریافت کرد، اما توجه به آن باعث شد تا آثار خاص‌تری که جایی در رقابت اسکار نداشتند، از جمله «فرانسیس ها» و «همه چیز از دست رفته» نادیده گرفته شوند و آن طور که باید از آن‌ها قدردانی نشود.دو سال پیش از آن در ۲۰۱۱، اوضاع از این هم بدتر بود چون «آرتیست»، فیلمی تولید فرانسه درباره هالیوود دوران کلاسیک، فیلم‌هایی مانند« پناه بگیر» و« تازه‌کارها» را تحت‌الشعاع قرار داد. این شرایط در سال ۲۰۱۲ هم جایی دیده شد که «راهنمای بارقه‌های امید» سر راه پیروزی فیلم «جانوران حیات وحش جنوب» قرار گرفت، یکی از نامزدهای بهترین فیلم که آن سال همه می‌دانستند هیچ شانسی نخواهد داشت. از این رو، در سال‌های اخیر رویداد جوایز اسپریت به جای این‌که در گرمای فصل جوایز برای آخرین بار از فیلم‌هایی تجلیل شود که نشان می‌دهند در پس برندگان بزرگ اسکار، آثار درخور ستایش دیگری هم وجود دارند، در واقع زمینه را برای تجلیل از فیلم‌های بزرگ‌تر در مراسم اسکار آماده می‌کند. تشکیلات فیلم‌های مستقل راه زیادی را آماده است و از هیچ تلاشی برای حمایت از آثار پرشماری فرو گذار نکرده که بدون پشتیبانی هالیوود تولید شده‌اند. جوایز اسپریت قرار بوده فرصتی برای این پرداختن و توجه به چنین فیلم‌هایی را فراهم کند و در مسیری بر خلاف اسکار پیش برود که در آن به دنیای ستاره‌ها و سرمایه‌های کلان توجه می‌شود.
منبع‌: اریک کان، ایندی‌وایر

برچسب‌ها: