هنر و تجربه: عصر روز دوشنبه ۱۸ اسفند، سینماتک موزه هنرهای معاصر با نمایش فیلم «دایی جان» ژاک تاتی آغاز دوباره به کار کرد. سینماتک موزه هنرهای معاصر در سال‌های دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد به مدیریت علیرضا قاسم‌خان رونق زیادی داشت و حالا با تجهیز و بازسازی سالن، گروه جدیدی درصدد هستند جان دوباره‌ای به سینماتک این مرکز فرهنگی بدهند و خاطرات خوش گذشته را تجدید کنند.
در شروع مراسم آغاز به کار سینماتک مجید ملانوروزی سرپرست موزه هنرهای معاصر در سخنانی ابراز امیدواری کرد که دوره جدید کار سینماتک پربار باشد و نقش مهمی در فضای سینمایی کشور بازی کند. سپس علی اصغر کاراندیش معاون توسعه مدیریت و منابع وزارت ارشاد پشت تریبون قرار گرفت و بر جایگاه هنر و ارتباط آن با رشد و اعتلای فرهنگ تاکید کرد.
امیرحسین سیادت مدیر جدید برنامه‌های سینماتک سخنران بعدی بود که برنامه‌های آتی سینماتک را تشریح کرد. سیادت فیلم دایی جان ساخته ژاک تاتی را نشانی از جهت‌گیری آینده سینماتک دانست که مشخص می‌کند سمت و سوی دوره جدید متمایل به کدام جریان‌های سینمایی خواهد بود. سیادت در صحبت‌های خود گفت اولین بار ۱۴ سال پیش عضو سینماتک شده است و فرق آن دوران با زمان حال در این است که حالا گیرآوردن نسخه‌هایی با کیفیت از فیلم‌ها بسیار راحت‌تر شده و به همین دلیل در دوره جدید، سینماتک درصدد است فیلم‌هایی را به نمایش بگذارد که مختص به سینماتک‌ها باشند. یعنی جریان‌های مهجورتر و کم‌تر دیده شده مورد توجه قرار بگیرند. دو برنامه آتی سینماتک برای فصل بهار جریان مدرسه سینمایی برلین با کارگردان‌هایی چون کریستین پتزولد و سینمای انیمیشن ژاپن است که جز آثار میازاکی در ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.
شادمهر راستین یکی از دو مهمان ویژه برنامه بود که در صحبت‌هایش سینماتک را جای نمایش فیلم‌هایی دانست که به کل با سینمای اکران متفاوتند و قصد تجربه و نوآوری در زبان سینما دارند.
مهدی هاشمی بازیگر قدیمی سینما با تجربه‌هایی بسیار در زمینه سینمای کمدی که مشابهتی بین او و ژاک تاتی در ذهن متبادر می‌کند بعد از شادمهر راستین پشت تریبون رفت و از حضورش در سینماتک‌ها در زمان دانشجویی گفت. هاشمی البته اشاره کرد که در دهه ۵۰ این نمایش‌ها به شاهکارهای سینمای کلاسیک مثل «رزمناو پوتمکین» و فیلم‌های کوروساوا می‌پرداختند. مهدی هاشمی سینماتک‌ها را جایی دانست که عاشقان سینما را سیراب می‌کند. کسانی که با سینماروهای عادی یا حتی سینماروهای پیگیر تفاوت دارند و برخلاف اکثریت عامه دنبال تجربه نو هستند. هاشمی با خواندن شعری از نیمایوشیج، نقش اصحاب سینماتک را در ترغیب مردم عادی به سینمای متفاوت مهم دانست. هاشمی بارها تاکید می‌کرد که سخنران نیست و سخنرانی نمی‌کند و در پایان خاطره‌ای تجربه تماشای فیلم« ایثار» تارکوفسکی تعریف کرد که بعد از کلی صبر و تماشای این فیلم وقتی از سالن سینما بیرون آمد احساس لذت از تصاویر تاریک و پرجذبه این فیلم کرده بود و این تصاویر را به فضای رازآلود و لوکیشن فیلم در اسکاندیناوی که شش ماه از سال هوا تاریک است مربوط کرده بود اما آپاراتچی سالن بعد از تمام شدن فیلم خود را به مهدی هاشمی می‌رساند و از او معذرت می‌خواهد که فیلم را با این کیفیت پائین تماشا کرده چون آن روز یکی از لامپ‌های دستگاه آپارات سوخته بوده است!
پیش از نمایش «دایی جان»، فیلمی حدود ده دقیقه‌ای از وقایع ماه می ۱۹۶۸ در سینماتک پاریس و تعطیلی جشنواره کن توسط سینماگران سیاسی فرانسوی پخش شد که در این فیلم فرانسوا تروفو، کلود للوش، ژان لوک گدار، ماشا مریل و رومن پولانسکی در فضایی ملتهب و عصبی خواستار تعطیلی کامل جشنواره کن در همبستگی با جنبش دانشجویی فرانسه بودند. پس از نمایش این تکه فیلم جذاب  از اهمیت سینماتک پاریس در سال‌های دور، فیلم «دایی جان» برای حضار به نمایش درآمد. حضاری که ظاهرا استقبالی بیش از انتظار مسئولین سینماتک داشتند و بسیاری روی زمین نشسته بودند. داستان این فیلم حول و حوش رابطه‌ آقای اولو با بازی ژاک تاتی با خانواده‌ خواهرش می‌گذرد که فضای به شدّت ماشینی خانه‌ی لوکسِ آن‌ها با سادگیِ کودکانه‌ وی در تضادی کامل است. خواهرزاده‌ اولو جهان بی‌آلایشِ دایی‌جان‌اش را به رفتارهای متظاهرانه‌ والدینِ خود و محیط سرد خانه‌ فوقِ مدرن‌شان ترجیح می‌دهد. لحظاتی جذاب با ایده‌های کمدی که هنوز تر و تازه است حاصل این تضاد همه جانبه بین دنیای کودکانه  اولو و زندگی نمایشی بوروژواهای فرانسوی است.