هنر و تجربه: حضور نیروهای جوانی که در یک بستر مناسب آموزش دیده‌اند و استعدادهایشان به درستی شناسایی و پرورش یافته در هرعرصه‌ای می‌تواند زمینه بروز ایده‌‏های تازه و خلاقیت و نوگرایی را فراهم کند. عرصه هنر و سینما هم خالی از این خصیصه نیست و همیشه نیاز برای حفظ پویایی و طراوت، به نیروهای جوان و خلاق نیازمند است. بخشی از این نیروها در بسیاری از کشورها از طریق مدارس سینما تامین می‌شود. در ایران هم مدتی است خبرهایی از تشکیل مدرسه ملی سینما به گوش می‌رسد.

خبرگزاری ایلنا به بهانه اعلام برنامه‌های مدرسه ملی سینمای با روح الله حسینی مدیراجرایی و دبیر شورای علمی مدرسه ملی سینما گفت‌وگو کرده است.این گفت‌وگو با مقدمه‌ای درباره معروف‌ترین مدارس ملی سینما در جهان همراه است.

در ابتدای این مطلب تعریفی از مدرسه سینمایی ارائه شده است:« مدرسه سینما به هر موسسه آموزشی که به جنبه‌های آموزش فیلم‌سازی ازجمله تولید فیلم، تئوری فیلم، تولید رسانه‌های دیجیتال، فیلم‌نامه، تدوین، جلوه‌های ویژه و تصویربرداری می‌پردازد؛ اطلاق می‌شود. این مدارس ممکن است بخشی از کالج‌های دولتی یا خصوصی باشند یا بخشی از یک کمپانی فیلم‌سازی که بسته به نیازهای علمی هر کشور؛ مدارکی را در مقاطع کار‌شناسی، کار‌شناسی ارشد و گواهینامه اتمام دوره ارائه می‌‌دهند.تفاوت عمده مدارس ملی سینما با چند هزار موسسه‌ای که در جهان سینما تدریس می‌کنند؛ در نحوه ثبت‌نام، سوابق کاری و علایق فرد متقاضی است. هرکس تنها با یک علاقه صرف توفیق ورود به این مدارس را پیدا نمی‌کند و گرفتن مدرک از چنین موسساتی؛ گذشتن از یک آزمون هزارتو را می‌طلبد. مدرکی که اعتبارش در محافل رسمی سینمایی برای فارغ‌التحصیلان این مدرسه تضمین شده است.»

در بخش دیگری نیز به تاریخچه تشکیل این مدارس و معروف‌ترین آن‌ها اشاره شده‌است:«قدمت فعالیت این مدارس به تاسیس موسسه سینمایی «گراسیموف» برمی‌گردد که مدعی قدیمی‌ترین مدرسه سینمایی در جهان است.  پس از آن در سال ۱۹۲۰ مدارس فیلم‌سازی USC در آمریکا تاسیس شد که آلفرد هیچکاک از سرآمد‌ترین دانشجویان این مدرسه بود……«گراسیموف» در کنار «لودز» از معتبر‌ترین مدارس ملی سینما در جهان هستند که روش تدریس آن‌ها الگوی نزدیک به سی مدرسه معتبر سینمایی در اروپای شرقی و غربی بوده است. دهه ۶۰ را می‌توان دوران طلایی لودز دانست. رومن پولانسکی؛ کریستف کیشلوفسکی و زبیگنیف رابچنسکی از شاگردان «لودز» بوده‌اند. سینمای لهستان در دهه ۷۰ و ۸۰ نیز سینماگران سر‌شناسی را به سینمای جهان معرفی کرد که همگی آن‌ها دانش‌آموخته مدرسه سینمایی لودز بودند. این مدرسه تنها در زمینه بازیگری و کارگردانی سرآمد نیست و بخش‌های فنی سینما را نیز به‌صورت حرفه‌ای تدریس می‌کند. لودز تاکنون ده‌ها نامزد و برنده جایزه اسکار؛ گلدن گلوب؛ نخل طلای کن؛ بافتا و دیگر جشنواره‌های مهم و مطرح سینمای جهان را در پرونده‌ی کاری خود دارد…..بیست‌ونه مدرسه بر‌تر فیلم‌سازی در ۵ قاره امریکا، اروپا، آسیا، افریقا، اقیانوسیه وجود دارند. در این میان امریکا از نظر کمی دارای بیشترین تعداد مدارس سینمایی است.» و در ادامه درباره مدرسه عالی «لا فمیس» فرانسه می‌نویسد:« این مدرسه نه تنها در فرانسه بلکه در سطح بین‌الملل دارای جایگاه معتبر است …. این مدرسه در طول فعالیت‌ ۳۰ ساله خود بیش از هزار متخصص را به سینما معرفی کرده است. کوستا گاوراس، آلن رنه، لویی مال و تئو آنجلوپلوس و از ایران دکتر هوشنگ کاووسی از دانش‌آموختگان این مدرسه بوده‌اند.»

در بخش دیگری از این مطلب صحبت‌های روح الله حسینی درباره نحوه عملکرد مدرسه ملی سینما منتشر شده‌است. حسینی در توضیح  فاز دوم مدرسه ملی سینما که روی استعدادیابی سینما تمرکز دارد؛ می‌گوید: «یک شورای علمی تشکیل شده تا سینما را رصد کرده و حوزه‌هایی که سینمای ایران در آن نیاز به دانش و نیروی حرفه‌ای دارد را شناسایی و تعداد محدودی دانش‌آموز از طریق مصاحبه و بررسی پرونده کاری آن‌ها جذب ‌کند. براساس بررسی‌های شورای علمی؛ سینمای ایران در پنج رشته تدوین مدیریت تولید، طراحی هنری تولید، فیلم‌‌برداری، فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی ضعیف عمل کرده و ما برای دوره‌های ترمیک در این پنج رشته جذب دانشجو خواهیم داشت.» و درباره اساتید این مدرسه توضیح می‌دهد: «در حال رایزنی با استادانی از کانادا، فرانسه و هالیوود هستیم. هم‌چنین سعی داریم قراردادهایی با مدرسه‌های سینمایی لهستان و پراگ ببندیم که از استادان این مدارس هم بهره‌مند شویم. فرهادی، میرکریمی، کیارستمی و تقوایی نیز از استادان ایرانی این مدرسه هستند.»