هنر و تجربه: «معیار جشنواره‌های درجه A برای جذب فیلم» عنوان کارگاهی بود که روز چهارشنبه ۹ اردیبهشت با حضور نمایندگانی از جشنواره‌های برلین، رم و سیاتل در پردیس ملت برگزار شد. این کارگاه طبق برنامه باید روز سه شنبه برگزار می‌شد اما یک روز به تعویق افتاد.
در این نشست «آنکه لفکه» مسئول انتخاب فیلم جشنواره برلین، «جاستین باردا» مسئول بخش فیلم‌های خاورمیانه و شمال آفریقای جشنواره سیاتل و «ایتالو اسپینللی» از جشنواره رم به پرسش‌های حاضرین درباره معیارهای جشنواره برای انتخاب و داوری آثار فرستاده شده و همچنین دیدگاه این جشنواره‌ها به سینمای ایران پاسخ دادند.
در ابتدا آنکه لفکه درباره حضور خود در ده سال گذشته در ایران توضیح داد: «در تمام  این ده سال در مرحله انتخاب فیلم‌ها از این اتاق تدوین به آن اتاق تدوین می‌رفتم و هیچ‌گاه فرصت نداشتم جایی از ایران را ببینم.» او درباره معیارهای جشنواره برلین برای جذب فیلم گفت:« ما دسته‌بندی خاصی نداریم. توصیه من این است که اگر بنا دارید فیلمی بسازید دنبال داستان خودتان باشید. داستانی که خودتان را جذب کند و دنبال این نباشید که کن، برلین یا ونیز فیلم‌تان را بپسندند.» آنکه اضافه کرد:« بعد از موفقیت فیلم جدایی فیلم‌های زیادی را دیدم که دنبال تقلید از این فیلم بودند. در حالی که موفقیت تقلیدی نیست.»
در ادامه «جاستین باردا» محور اصلی انتخاب جشنواره سیاتل را تنوع دانست و گفت هرسال از ۸۰ کشور جهان به این جشنواره فیلم فرستاده می‌شود و معمولا حدود دو فیلم از ایران در این جشنواره انتخاب می‌شوند. باردا در توضیح این‌که جشنواره سیاتل برای انتخاب فیلم چه معیاری را دنبال می‌کند گفت: «می‌دانم پاسخم قانع‌کننده نیست اما معیاری که ما داریم این است: فیلمِ خوب!»
«ایتالو اسپینلی» که به نمایندگی ازجشنواره فیلم رم در این نشست شرکت کرده بود، با بیان این‌که در جشنواره رم محور اصلی برای شناخت معیارهای این جشنواره کشف استعدادهای جدید است گفت: « سه سال پیش ما در جشنواره‌مان فیلم پرویز و ۳ فیلم از اصغر فرهادی را به نمایش گذاشتیم که با استقبال زیادی مواجه شدیم.» او تاکید کرد:« ما از آسیا فیلم‌های خوبی دیدیم، همه مردم زبان سینما را می‌فهمند.»

جلسه با مطرح شدن این سوال که تعریف مشخص از یک فیلم خوب چیست و چرا فیلم‌های کارگردان‌هایی مثل حاتمی‌کیا، افخمی و تبریزی که در ایران مورد توجه مردم واقع می‌شوند در فستیوال‌های جهانی جایی ندارند ادامه پیدا کرد. لفکه در پاسخ به این سوال گفت:« در آلمان هر ساله فیلم‌های زیادی ساخته می‌شوند که راهی به جشنواره‌های جهانی پیدا نمی‌کنند. اگر من این فیلم‌ها را این‌جا نمایش دهم شما هم می‌گوئید  این چه انتخابی است. در آلمان فیلم‌های کمدی زیادی ساخته می‌شود که هرگز به فستیوال راه پیدا نمی‌کنند اما میان مردم طرفداران زیادی دارد. این‌ها دلیلی برای موفق بودن یا موفق نبودن یک فیلم نیست.»
اسپینلی هم در تایید این صحبت گفت:« بدیهی است که هر فستیوال یک انتخاب است و مثال برعکس این سوال فیلم‌های عباس کیارستمی است که در جشنواره‌ها حضور فعالی دارد اما برای مردم ایران کمتر نمایش داده می‌شوند. باید تعادل برقرار شود.»

آنکه لفکه که هرسال برای انتخاب اولیه فیلم‌ها برای جشنواره برلین به ایران سفر می‌کند، فیلم پریدن از ارتفاع کم را به عنوان مثالی از صحبت‌های خود عنوان کرد و گفت امیدوارم بتوانم توضیح بدهم چرا این فیلم در بخش پانورامای برلین پذیرفته شد. لفکه گفت: «هرسال در ایران فیلم‌های مختلفی زنان را به تصویر می‌کشند. این فیلم درباره انوده‌ای از طبقه متوسط است که یک تلویزیون بزرگ ، اما زن این خانواده که همه چیز در زندگی‌اش دارد باز هم راضی نیست و فکر می‌کند در قفس قرار دارد و به سبک خودش شورشی علیه آن نوع از زندگی می‌کند. می‌توانم صحنه تصادف با ماشین شوهرش یا لیوان آبی که روی تلویزیون ریخت را به عنوان نمونه‌هایی از آنارشی ذکر کنم.» لفکه در پاسخ به نظر یکی از حاضرین که این فیلم را با «پرویز» مقایسه کرد و دومی را به خاطر شناختی که از شخصیت اولش به دست می‌دهد بسیار تاثیرگذار و پریدن از ارتفاع کم را به خاطر کمبود شناخت از شخصیت اول بی‌تاثیر می‌دانست گفت:« من نمی‌توانم شما را قانع کنم اما به عنوان یک شاهد عینی می‌توانم بگویم تماشاگران برلین از فیلم پریدن از ارتفاع کم بسیار راضی بودند»

لفکه درباره تفاوت اهمیت سینمای مستقل و هالیوود در جشنواره برلین گفت: «البته که برای ما حضور فیلم‌های پرستاره هالیوودی برای جاذبه بیشتر و فرش قرمز پرهیجان، جالب‌ است اما معیار نیست. ضمن اینکه وقتی از بخش مسابقه سخن به میان می‌آید نام‌ها اهمیت زیادی پیدا می‌کنند اما بخش فروم بیشتر برای جذب و شناسایی استعدادهای جدید است.»

باردا با اشاره به تفاوت‌های جشنواره سیاتل با جشنواره برلین گفت:« مخاطب هر فستیوال متفاوت است. من واقعا به بخش فروم برلین حسرت می‌خورم چون می‌توانند فیلم‌های تجربی زیادی را نشان دهند و تماشاگران‌شان از این فیلم‌ها استقبال می‌کنند. این کاری است که ما در کشورمان نمی‌توانیم بکنیم. ما مثل برلین بخش‌های زیادی نداریم و بخش عمده تمرکز ما روی فیلم‌های مستند است. باید در نظر داشت که هر فستیوال معیار خود را دارد و این معیارها هر سال تغییر می‌کند.»

تلفیق ژانرها در «ماهی و گربه» شگفت انگیز بود

او با اشاره به تفاوت فیلم ماهی و گربه تاکید کرد:« هیچ جواب جادویی یا رازی وجود ندارد. در وهله اول متن نوشته شده، شخصیت‌ها و میزان درگیرکنندگی است که مورد توجه قرار می‌گیرد و آن‌چه درمورد فیلم ماهی و گربه من را شگفت‌زده کرد، تلفیق ژانرها بود که لااقل در سینمای ایران این تلفیق ژانرها را من ندیده بودم. این فیلم بازی‌های خوب و ایده‌های سینمایی متفاوتی داشت.»

اسپینلی در ادامه سخنان باردا و در تایید آن‌ها گفت: «برای ما هم فیلم خوب و باکیفیت اهمیت دارد چرا که ما دنبال حمایت از سینمای مستقل و متفاوت هستیم.» او اضافه کرد:« ما مطلقا فرش قرمز نداریم. داستان، کیفیت و بازی‌های خوب همه آن چیزهایی است که اول روی ما و بعد روی تماشاچی تاثیر می‌گذارد. حتی اگر به شکل کلاسیک ارائه شود.»
جن میلر تهیه‌کننده اهل کانادا و مشاور پروژه‌های بین‌المللی که در روزهای قبل دو کارگاه با موضوع پردازش ایده را برگزار کرده بود در این جلسه حضور داشت و در انتهای جلسه خطاب به حاضرین در نشست گفت: «هیچ ملاک از قبل تعیین شده‌ای وجود ندارد سینما یک هنر و یک مهارت است که این خانم‌ها و آقایان دنبالش می‌گردند. خیلی خیلی زیاد فیلم می‌بینند، بحث می‌کنند، هیجان دارند، خواب‌شان می‌برد. ولی به یک شهودی می‌رسند و تجربه می‌کنند.»
لفکه مسئول انتخاب فیلم بخش سینمای ایران جشنواره برلین در پاسخ به سوالی درباره نقش پخش‌کننده‌ها در انتخاب فیلم گفت آبان ماه که برای انتخاب فیلم‌ها به ایران می‌آید بیشتر فیلم‌ها هنوز حتی نام هم ندارند.

در پایان نشست هر کدام از نمایندگان جشنواره‌ها با یک توصیه و پیشنهاد جلسه را به پایان رساندند. جاستین باردا گفت:«من به دانشجویان جوان فیلم‌سازی در کلاس خودم هم می‌گویم که برای راهیابی به جشنواره‌ها و فهمیدن معیارها مهم این است که بتوانید با سایر فیلم‌سازان و برنامه‌ریز جشنواره‌ها ارتباط بگیرید و نظرشان را درباره فیلم‌تان بدانید. به فیلم‌سازان ایرانی هم توصیه می‌کنم فیلم‌های‌تان را به صورت شخصی و از طریق پست برای جشنواره‌ها نفرستید.»
آنکه لفکه هم در پایان توصیه کرد:« تا می‌توانید فیلم ببینید، بهترین راه برای آموزش، فیلم دیدن و حرف زدن با دوستان‌تان درباره فیلم‌هاست چون در گفت‌وگو است که زندگی یک فیلم ادامه پیدا می‌کند.»