هنر و تجربه: بعد از برنده شدن جایزه ویژه هیات داوران جشنواره کن برای «یک پیام‌آور» و جایزه سزار بهترین کارگردانی برای «ضربان قلب من متوقف شده است»، حالا ژاک اودیار به بزرگترین موفقیت سینمایی رسیده است: نخل طلای کن.
ژاک اودیار ۵۳ ساله و از چهره‌های اصلی سینمای امروز فرانسه، از یک خانواده سینمایی آمده و پدرش میشل اودیار فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان بوده است. اودیار ابتدا قصد داشت ادبیات بخواند اما دانشگاه سوربن را نیمه‌کاره رها کرد و در دهه هفتاد میلادی سراغ کار سینما رفت و با مشاغلی دست پائین وارد سینما شد. از جمله او دستیار تدوین در فیلم «مستاجر» پولانسکی بوده است. بعدها در دهه هشتاد میلادی فیلم‌نامه‌نویسی را امتحان کرد  و سرانجام اولین فیلمش «ببین که چطور سقوط می‌کنند» را در ۱۹۹۴ ساخت که جایزه سزار برای بهترین فیلم اول را به دست آورد. سزار که در سینمای فرانسه معادل اسکار در سینمای آمریکاست بعدها بارها به او روی خوش نشان داد. اودیار با دومین فیلمش «قهرمان خودساخته» به کن راه پیدا کرد و برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه شد اما موفقیت اصلی او با «یک پیام‌آور» در ۲۰۰۹ رقم خورد. فیلم در کن محبوب منتقدان شد و جایزه ویژه هیات داوران جشنواره را برد و تا نامزدی اسکار بهترین فیلم خارجی زبان پیش رفت.
یک پیام‌آور که در سایت‌های اینترنتی متاکریتیک و آی ام‌دی‌بی نمره بالایی دارد، داستان یک زندانی عرب تبار است که در زندان بین چند باند و دسته خلافکار قرار می‌گیرد. این زندانی با بازی طاهر رحیم جذب یک گروه ایتالیایی می‌شود و حالا باید یک زندانی عرب را به قتل برساند وگرنه خودش کشته خواهد شد.
اودیار سه سال بعد با «زنگار و استخوان» به کن بازگشت. فیلمی که با شرکت ماریون کوتیار در نقش اول ساخت . کوتیار فیلم او را به «گذشته» اصغر فرهادی ترجیح داد و از آن پروژه جدا شد و به گروه اودیار پیوست. هرچند این انتخاب برای کوتیار چندان سودی نداشت و جایگزینش برنیس بژو به جایزه بهترین بازیگر زن آن سال کن رسید و «زنگار و استخوان» دستش از جوایز کوتاه ماند.
اما امسال سال اودیار شد. «دیپان» آخرین فیلم او در آخرین لحظات سرانجام به کن رسید. فیلم در حالی به کن عرضه شد که نام آن موقت بود و تیتراژ کاملی هنوز نداشت. دیپان داستان یک خانواده سریلانکایی است که از هراس جنگ داخلی سریلانکا به فرانسه مهاجرت کرده‌اند اما در فرانسه درگیر خشونت‌های جدیدی می‌شوند. فیلم در بین منتقدان گل کرد و گرچه یکی از سه فیلم شاخص منتقدان کن نبود اما امتیاز نسبتاً بالایی دریافت کرده بود. در شب اهدای جوایز نام اودیار خوانده شد و او روی سن آمد و گفت اگرچه فیلمنامه «دیپان» را پنج سال پیش نوشته اما مهم این است که این فیلم در حال حاضر به خوبی منعکس کننده شرایط مهاجران در فرانسه است.
اودیار بعد از دریافت جایزه از هانکه تشکر کرد و گفت: «میشاییل هانکه از تو ممنونم که امسال فیلمی نساختی.» بعد به برادران کوئن اشاره کرد که رییس هیات داوران این دوره از کن بودند و گفت: « بردن این جایزه “واقعا برایم تکان دهنده بود. بردن جایزه‌ای که داورانش برادران کوئن باشند خیلی استثنایی است»

برچسب‌ها: