هنر و تجربه- امیر محقق: مستند «پسر خفاشی آغاز می‌کند» سفری دارد به زندگی مایلز اسکات، کودک پنج ساله سرطانی که در یکی از روزهای نوامبر سال ۲۰۱۳ باعث شد تا توجه همگان به شهر سان فرانسیسکوی آمریکا جلب شود. روزی که تمامی اهالی این شهر بسیج شدند تا آرزوی این پسربچه که سرطان خون داشت را برآورده کنند و آرزوی او هم چیزی نبود جز اینکه به بتمن تبدیل شود. این آروزی او اما توسط بنیاد خیریه «آرزو کن» به حقیقت پیوست. این بنیاد خیریه هماهنگی‌های لازم با پلیس، رسانه‌ها و خبرنگاران را انجام داد تا این اتفاق به صورت هرچه واقعی‌تر به نظر برسد و حتی از ماشین مخصوص بتمن، لباس‌های او و بازیگرانی در نقش شخصیت‌های منفی سری فیلم‌های بتمن هم استفاده کرد تا این اتفاق تا حد ممکن به واقعیت نزدیک باشد و این کودک بتواند تا چند نفر از اعضای شهر را از دست شخصیت‌های اهریمنی نجات دهد. به کمک اعلامیه‌هایی که بنیاد «آرزو کن» برای همکاری عمومی اهالی شهر، از پیش داده بود، بیش از ده هزار نفر در روز مقرر در سطح شهر گردهم آمدند و در این برنامه شرکت کردند . دانا ناکمن در «پسربچه خفاشی آغاز می‌کند»  آن روز  را با دوربین خود ثبت کرد و یکی از انسانی‌ترین مستندهای سال‌های اخیر را ساخت. در زیر متن گفت‌وگویی با پاتریشیا ویلسون، مدیر اجرایی موسسه «آرزو کن»، مایک جوتان، بازیگر نقش پنگوئن شرور در این نمایش و دانا ناکمن، کارگردان اثر، در مورد چالش‌های موجود بر سر راه ساخت این مستند را می‌خوانید. مستندی که روز ۲۶ ژوئن(۵ تیر) در آمریکای شمالی اکران شده است.

بیشترین تصور غلط در مورد روز مورد نظر که مستند به آن پرداخته چه بود؟

ویلسون: می‌شنیدم که مدام مردم می‌گفتند؛ «نمی‌شد این همه پول و منابع را صرف کودکان دیگر کرد؟ چرا به این کودک به طور خاص این‌قدر توجه می‌شود؟» دوست دارم تا همه کسانی که وضعیت مشابه مایلز (پسر خفاشی) را دارند، آرزویشان برآورده شود. ما از آن خیلی جمعیت چند هزار نفری نخواستیم بیایند و شرکت کنند. ما کار خودمان را کردیم، آن‌ها داوطلبانه آمدند. به منتقدان کارمان توصیه می‌کنم بروند فیلم را ببینند تا بدانند دقیقا چه اتفاقی افتاده‌است.

فکر می‌کنم موضوع مهم دیگری که در مورد فیلم باید بدانیم این است که این مستند فقط در مورد مایلز نیست.

ناکمن: دقیقا. فیلم در مورد مردمی است که برای مایلز آمدند. داوطلبان و افرادی که از سرکارشان بیرون زدند تا برای این بچه آنجا باشند. فیلم به پشت صحنه می‌رود و نشان می‌دهد که چه چیزی این رویداد را این‌قدر تاثیرگذار کرد.

جوتان: برای من مهم‌ترین بخش فیلم، این است که مردم خودشان سازنده این فیلم بودند. آن‌ها تلفن‌، توییتر، اینستاگرام و فیس بوک خود را همراه آورده بودند. همه اخبار آن را مخابره کردند ولی کسی ماهیت درونی آن رویداد را درک نکرد. با این فیلم به نظرم حرفی که سان فرانسیسکو به دنیا زد را نشان دادیم. هدفمان لبخند زدن مایلز بود.

این اتفاق بنا به آرزوی مایلز افتاد. شما این آرزو را به مرحله دیگری بردید. اما وقتی این اتفاق افتاد، به نظر می‌رسید مردم سان فرانسیسکو احتیاج بیشتری به آن داشته‌اند. انگار آرزوی وقوع چنین چیزی را می‌کردند.

جوتان: در مقاله‌ای در نیویورک تایمز خواندم که مردم ما کمبود احترام و همدردی دارند. احساس می‌کنم مردمی که آن روز آمدند، به نوعی حساسیتی شبیه این بچه را دارند. من خودم هنوز از درون یک کودکم. آن روز، چنین روحیه‌ای بین مردم موج می‌زد.

ویلسون: چند نفر با من تماس گرفتند و گفتند آن روز با کسانی دیدار داشتند که همه چیز زندگی خود را بر پایه عشق گذاشته‌اند و پس از این دیدارها تصمیم گرفته‌اند که شغل و حرفه خود را تغییر دهند و کاری انجام دهند که دوست دارند.

ناکمن: مردمی که در مستند حضور دارند، رویاپرداز هستند و رویایشان را با دیگران نیز در میان می‌گذارند.

Batkid2

ترسناک ترین اتفاق آن روز چه بود؟

جوتان: یک ساعت قبل از شروع مراسم آنجا بودم و هزار نفر جمعیت را دیدم. به داخل پارکینگ رفتیم و یک ساعت بعد بیرون آمدیم و جمعیت به ده هزار نفر رسیده بودم. خشکم زده بود.

ویلسون: برای من چند چیز بود. این‌که فهمیدم کاروان‌هایی از راه‌های دور، با هواپیما به سان فرانسیسکو می‌آیند. ۵ صبح روز قرار، دوستم به من پیام داد که رسانه‌ها از الان دارند در مورد امروز حرف می‌زنند. در حالی که مراسم ۱۰ صبح شروع می‌شد. سومی این بود که از پارکینگ بیرون آمدیم و هلیکوپترها و خیل عظیم جمعیت را دیدم. اینکه فهمیدیم رییس جمهور اوباما هم پیغامی تصویری برایمان فرستاده ما را بسیار به لحاظ احساسی مغلوب کرد.

توصیه‌ای برای دیگر فیلم‌سازان مستقل دارید؟

ناکمن: توصیه می‌کنم  هرکاری لازم است انجام دهید تا فیلم اولتان ساخته شود. باید چیزی ساخته باشید تا به سرمایه گذاران نشان دهید تا برای فیلم بعدی‌تان به شما پول بدهند. اگر جواب نه شنیدید باز هم تلاش کنید. هز زمان در راه فیلم‌سازی خسته و ناراحت می‌شوم، همسرم می‌گویداگر کار آسانی بود همه آن را انجام می‌دادند. باید یاد بگیرید چطور از موانع بگذرید. این بخشی جدانشدنی فیلم‌سازی است. پشتکار داشته باشید.

 

منبع: وی تو ایندی