هنر و تجربه -بهناز شیربانی: «درکوچه ها عشق» بعد از ۲۵ سال مجددا در گروه سینمایی هنر و تجربه نمایش داده می‌شود.فیلمی که اکرانش برای بسیاری از علاقه‌مندان سینما خوشایند است، چرا که این فیلم تجربه‌ای از سینایی است که تماشاگران نه چندان زیادی موفق به تماشای آن شده‌اند .حالا این امکان فراهم شده است که سینایی یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌اش را با تماشاچیان نسل جوان به تماشا بنشیند. فیلمی که به اعتقاد سینایی فرمی از فیلم تجربی است و می‌تواند برای نسل جوان جالب توجه باشد. به بهانه نمایش این فیلم در گره سینمایی هنر و تجربه با خسرو سینایی گپ و گفتی داشتیم.

 

«در کوچه های عشق»بعد از سال‌ها بار دیگر این بار درگروه سینمای هنر و تجربه نمایش داده می‌شود. فیلمی که در همان سال‌های ساخت، بسیاری موفق به تماشای آن نشدند. نگاه شما به نمایش مجدد فیلم‌تان در این گروه سینمایی چیست؟

خوشحالم که این فیلم در گروه سینمایی هنر و تجربه بعد از این همه سال نمایش داده می‌شود.این فیلم در سال ۱۹۹۱ در بخش نگاه ویژه جشنواره فیلم کن نمایش داده شد و در آن زمان هم به دلیل ساختار متفاوتش در جشنواره مورد توجه قرار گرفت.در واقع آن سال‌ها تلاش کردم، این فیلم را بر اساس تکنیک مستند بسازم و یک فرم سونات موسیقی را در این فیلم تجربه کردم. وقتی فیلم در جشنواره فیلم کن نمایش داده شد، بحث مفصلی درباره ساختار فیلم شکل گرفت از این جهت که ساختار هنرهای مختلف در هم تاثیر می گذارد و در حقیقت در کوچه های عشق، فرمی از فیلم تجربی است.نه به این معنا که با این فیلم، فیلم‌سازی را تجربه کردم.بلکه به این مفهوم که تجربه موسیقی در سینما است و از این بابت مورد توجه قرار گرفت و متاسفم که در آن سال‌ها به دلیل غیرمتعارف بودن خیلی کوتاه نمایش داده شد.

نقدها و یادداشت‌هایی که در زمان نمایش فیلم منتشر شد هم نشان می‌دهد،در کوچه های عشق ‌آن‌طور که باید دیده نشد.

بله.متاسفانه من به این اتفاق عادت کردم.معمولا سراغ فیلم‌های من را بعد از ۳۰-۴۰ سال می گیرند و جالب است که این فیلم‌ها  بعد از سال‌ها از زمان ساخت، در اکران‌های مجدد بیشتر با نسل جوان ارتباط می‌گیرد و امیدوار هستم در کوچه‌های عشق هم بعد از ۲۵ سال در اکران مجددش با مخاطبان جوان ارتباط خوبی برقرار کند.

به هر حال تصور می‌کنم امکانی که هنر و تجربه برای اکران مجدد بسیاری از فیلم‌های ماندگار تاریخ سینما فراهم کرده است این ویژگی را دارد که بتواند مخاطبان و علاقه‌مندان خاص سینما را غافلگیر کند. در کوچه های عشق هم فیلمی است که به بهانه هفته دفاع مقدس بسیاری می‌توانند بعد از سال‌ها به تماشای آن بنشینند.

بله.اصولا به این گروه سینمایی علاقه‌مندم.سالانه بیش از ۷۰ فیلم  در سینمای ایران ساخته می‌شود و این امکان در حال حاضر در سینمای ما فراهم شده‌است که فیلم‌هایی با نگاهی دیگر هم در خیل فیلم‌های سینمایی ما ساخته شود و محلی برای عرضه  داشته باشند. به این ترتیب فیلم‌های متفاوتی ساخته خواهد شد که تکرار یک کلیشه نیستند و این روند در تمام دنیا نیز متداول است.این اتفاق به گسترش و بیان سینما کمک می‌کند و موجب تازگی و طراوات در سینمای ایران خواهد شد.متاسفانه سال‌ها است که به سینما به شکل یک کالای پر درآمد نگاه می‌شود و فیلم‌هایی که کمی غیر متعارف ساخته می‌شود،کمتر شانس نمایش پیدا می‌کنند.در کوچه های عشق بعد از ساخت فقط دو هفته نمایش داده شد.به هرحال در آن زمان برای مردم بازیگر سرشناس نداشت و تصور عموم هم به گونه‌ای بود که فیلم ممکن است فروش خوبی نداشته باشد اما در همان مدت محدود مردم از فیلم استقبال کردند و نشان داد که مردم با یک فیلم متفاوت چطور برخورد می‌کنند.شاید بعد از گذشت همه این سال‌ها کیفیت تصویر برای نمایش چیزی که باید باشد نیست اما امیدوارم نمایش خوبی داشته باشد.

سالانه بیش از ۷۰ فیلم در سینمای ایران ساخته می‌شود و این امکان در حال حاضر فراهم شده‌است که فیلم‌هایی با نگاهی دیگر هم در خیل فیلم‌های سینمایی ما ساخته  و عرضه شوند. هنر و تجربه به گسترش و بیان سینما کمک می‌کند و موجب تازگی و طراوات در سینمای ایران خواهد شد

 

ایده ساخت «در کوچه های عشق»چطور شکل گرفت؟

خیلی ساده شکل گرفت.آن زمان دختر من همکلاسی حمید فرخ‌نژاد بود و از طرف دانشگاه سفری به آبادان داشتند. وقتی دخترم از سفر برگشت، عکس‌های زیادی از آبادان گرفته بود و عکس ها را به من نشان داد که یکسال بعد از خاتمه جنگ شرایط این شهر چگونه است و پیشنهاد کرد که ابادان را در این شرایط به تصویر بکشیم، چرا که مشخص نیست شمایل شهر بعدها چطور خواهد شد.من از این پیشنهاد استقبال کردم و با حمید فرخ نژاد سفری به آبادان داشتم و او در این فیلم دستیار من بود.از طریق او با مردم شهر ارتباط برقرار می کردم. آدم‌های زیادی را در آن شهر دیدم و از آن‌ها خواستم خاطراتشان را از روز اول جنگ تا پایان برایم بنویسند. من با کسانی صحبت کردم که آن زمان ۲۰ ساله بودند و طبعا در آغاز جنگ ۱۱-۱۲ ساله داشتند.حدود ۱۵۰ خاطره از آن‌ها دریافت کردم و از میان آن‌ها ۲-۳ ایده به نظرم بسیار درخشان بود و تصمیم گرفتم براساس تکنیک مستند آن‌را بسازم، انگار که خودم آن‌جا حضور داشته‌ام. ایده‌ها کنار هم قرار گرفت و تبدیل به این فیلم شد. معتقدم که ساختار و فرم در انسجام یک اثر تاثیرگذار است و دو تم اصلی یعنی جوانی که به شهر برگشته و پیرمردی که در شهرش مانده را برای ساخت فیلم در نظر بگیرم و از این طریق به نتیجه نهایی برسم.اما جالب است زمانی که حضور فیلم‌های حاضر در جشنواره کن را مرور می‌کنیم و هر سال به مناسبت راهیابی فیلمی از ایران به این جشنواره صحبت می‌شود، از در کوچه‌های عشق صحبتی نمی‍‌‌شود و از این‌جا می‌توان متوجه شد که چقدر فیلم مهجور بوده‌است.

 مهدی احمدی از جمله بازیگرانی است که در آثار شما حضور پر رنگی داشته‌است و اصلا به نوعی با فیلم شما به سینما معرفی شد.ماجرای آشنایی شما با مهدی احمدی چطور شکل گرفت؟

مهدی احمدی یک هنرمند است.موسیقی را خوب می‌داند و نقاش خوبی است و در مواردی که فکر کند نقشی مناسب‌اش است، بازی می کند.مهدی احمدی یکی از شاگردان آتلیه نقاشی همسرم بود. آن زمان ۱۷-۱۸ ساله بود و زمانی که اورا دیدم، فکر کردم بهترین گزینه برای بازی در نقش جوانی است که بعد از مدت‌ها به شهرش برگشته‌است و بهتر است این نقش را او بازی کند.این فیلم چند نفر را به سینما معرفی کرد.مهدی احمدی،علی لقمانی که برای نخستین بار به عنوان فیلم‌بردار فیلم بلند دراین پروژه همکاری کرد و حمید فرخ‌نژاد که دستیارم بود.دوستی با حمید فرخ نژاد سال‌ها ادامه پیدا کرد و در«عروس آتش»هم ایفای نقش کرد و آنقدر در کارش موفق بود که فکر کردم باید به دنبال علاقه‌اش برود و بازیگر بسیار موفقی است .

 

به گزارش هنر و تجربه هنر و تجربه فیلم «در کوچه‌های عشق» شنبه ۴ مهر ۹۴ ساعت ۱۸ در خانه هنرمندان به نمایش در می‌آید و پس از آن جلسه نقد و بررسی با حضور کارگردان و کیوان کثیریان مورد نقد و بررسی قرار می گیرد.