هنروتجربه – شاهین امین :در بخش اول گفت‌وگو با علیرضا شجاع‌نوری او براهمیت توجه به سینمای مستقل تاکید داشت اما به نحوی که فیلم‌ساز تنبل نشود و عنوان کرد : «هنر و تجربه مقصد است نه مرکب». شجاع‌نوری به این نکته هم اشاره کرد که اگر ما ۴۰۰۰ سالن سینما داشتیم نیازی به گروه هنروتجربه نبود اما سینمای هنروتجربه می‌داشتیم. او هم‌چنین تاکید بسیار داشت که نباید به هنروتجربه به عنوان چتر یدک نگاه شود و محل آثاری باشد که نتوانسته‌اند اکران مناسب بگیرند بلکه هر فیلم‌ساز و تهیه‌کننده‌ای اگر مایل به حضور در گروه هنروتجربه است از ابتدا باید آن را هدف خود قرار دهد، البته در ادامه گفت : « با همه این‌ها البته تشکیل هنر و تجربه الان و در شرایط کنونی سینمای ما، خیلی خوب است .چون زیربال و پر بسیاری را می‌گیرد و به آن‌ها کمک می‌کند و امید و کورسویی است برای فیلم سازان مستقل». بخش دوم گفت‌و گو با این مدیر، تهیه‌کننده و بازیگر  سینمای ایران به اهمیت راه‌اندازی سالن‌های ویژه این گروه و پیشنهادهای شجاع‌نوری اختصاص دارد . اما نکته گفتنی‌تر این است که ایشان اعتقاد دارد گروه کارشناسی هنروتجربه  باید در صدور پروانه ساخت هم حضور و تاثیر داشته باشد.

بخش اول گفت‌وگو با علیرضا شجاع‌نوری

در گفت و گویی که چندی پیش با شهرام مکری و بهروز افخمی داشتم، افخمی به نقش سینمادار در رواج و شناساندن سینمای مستقل اشاره داشت. مشابه نقشی که در دهه‌های گذشته سینما کریستال یا عصر‌جدید برعهده گرفته بودند.  آن سالن‌ها  خیلی به کاراکتر و سلایق مدیرانشان وابسته بودند. و ما جوان های ۶۰ و ۷۰، در سینما عصرجدید بالاخره فیلمی پیدا می‌کردیم که حال‌مان را خوب کند یا حداقل متاعی برای عرضه داشته باشد. افخمی معتقد بود  می‌توانیم هم چنان در تک سالن‌هایی  فیلم‌ها مستقل و تجربی را اکران کنیم و آن سالن‌ها به سودآوری هم برسد. حالا سئوالم این است که اساسا این پیشنهاد در ایران اجرایی است و اصلا در فضایی که براکران ما حاکم است می‌شود یک سالن سینمایی ساز خودش را بزند؟
فکر می کنم اگر ما تعداد کافی سالن سینما می‌داشتیم ،هیچ فیلمی نفروش نبود. پرفروش‌ترین فیلم ما مگر چه تعداد تماشاگر دارد. درحالی که بیننده پرفروش‌ترین فیلم ما تماشاگرانی هستند که فیلم‌های با ارزش را دوست دارند. ببینند، مخاطب اگر سالن خوب نزدیک خانه‌اش باشد حتما به سینما می‌رود. در واقع ما تماشگر بالقوه داریم اما امکاناتش وجود ندارد. من خودم سال‌ها پیش می‌خواستم در سالن سینما تئاتر کوچک را فیلم‌های شاخصی بگذارم یک تریا هم داشته باشد . تماشاگر آنجا فیلم را با کیفیت خوب ببیند. ممکن است این فیلم «ناخدا خورشید» باشد یا «ای ایران »و «اجاره نشین‌ها» یا «ماهی وگربه».در واقع اکران دو و سوم فیلم‌هایی که پیش‌ترها اکران شده و کار خودشان را کرده‌اند .این گونه فیلم‌ها آن‌جا به نمایش در می‌آمدند و سهم خودشان را هم از فروش می‌گرفتند. و بعد یک مجموعه مشترکین درست می‌کردیم، اطلاعات را به آن‌ها می‌دادیم، و می‌توانستیم در طول سال یک فستیوال سالانه هم داشته باشیم.اما صاحب سالن سینما تئاتر کوچک نمی‌خواست آن را اجاره بدهد و در هر صورت من هنوز هم به دنبال این ماجرا هستم.
پس شما هم فکر می کنید سالنی با این ویژگی ها سود آور باشد
به طور قطع.
 و مشکلی ندارد
اصلا. چون یک ظرفیتی به سینمای ما اضافه می‌کند و از ظرفیت موجود کم نمی‌کند و نمی‌خواهم سالنی را از سهمیه اکران کم کنم.
به لحاظ مجوز و نحوه اکران و برخورد شورای صنفی نمایش چطور؟
فیلم‌ها که حتما مجوز نمایش دارند. شورای صنفی هم مشکلی نخواهد داشت چون این فیلم‌ها جای کسی را تنگ نمی‌کند و این نوع مکان‌ها با برنامه‌ها و ایده‌هایی که می‌توان برایش داشت وارد سبد معاشرتی تماشاگران شده و از آن سیراب می‌شود. . فکر می‌کنم الان هم وقت آن رسیده که هنروتجربه هم دست به چنین کاری بزند. هنروتجربه حتی می‌تواند با شهرداری وارد گفت‌وگو شود و تقاضای ۱۰۰ متر زمین در هر پارکی کند . آن‌جا به آمفی تئاتری تبدیل شود که حتی برنامه‌ها و جلسات شورای محل را هم میزبانی کند ، کنارش کافه زده شود ویک فضای شهری برای اهل مطالعه و گفت‌و‌گو به وجود آید هیچ باری هم برای کسی نیست. وقتی در محل باشد مطمئن باشید استقبال هم می‌شود. هنروتجربه مخاطبش را دارد با این شیوه نبض اجتماع را هم می‌گیرد. در تقسیم‌بندی سانس‌ها حتی می‌شود  چند سانس این سالن را به هنروتجربه اختصاص داد و در باقی با توجه به خصوصیات هر محل و جمعیت آن فیلم‌های دیگری را اکران کرد. خوشبختانه هنروتجربه  انسجامی که دارد می تواند بهترین متولی این قضیه باشد و همه را منتفع کند.

هنروتجربه می‌تواند با شهرداری وارد گفت‌وگو شود و تقاضای ۱۰۰ متر زمین در هر پارکی کند . آن‌جا به آمفی تئاتری تبدیل شود که حتی برنامه‌ها و جلسات شورای محل را هم میزبانی کند ، کنارش کافه زده شود و یک فضای شهری برای اهل مطالعه و گفت‌و‌گو به وجود آید

شما به دونکته اشاره کردید یکی این که هنر و تجربه باید مقصد باشد نه مرکب
البته من این را از دیالوگ فیلم روزواقعه به عاریت گرفتم…
انشالله آقای بیضایی سلامت باشند . دیگر این که هنر و تجربه سالن‌های ویژه خودش را داشته باشد. حالا با این وضعیت فعلی اگر از این مجموعه انباشته فیلم‌های اکران نشده عبور کنیم و سپس با سخت گیری‌های بیشتری فیلم‌های کمتری را انتخاب شوند ، هنر و تجربه می‌تواند تبدیل به مقصد بشود؟
فکر خوبی است اما نباید منتظر تمام شدن فیلم‌های انباشته شده بمانیم. دو سال دیگر ممکن است فیلم‌های فعلی تمام شود اما فیلمی که امروز ساخته می شود در نوبت اکران قرار می‌گیرند ،پس هنر و تجربه از الان باید برود به دنبال پروانه ساخت.
خب این گرفتاری ایجاد نمی‌کند و شکل دولتی‌تری پیدا نمی‌کند؟
نه ، فقط  تهیه‌کننده را وادار می‌شود انتخاب بکند.الان این بررسی با فیلم انجام می‌شود آن موقع با پروژه. فیلم‌نامه در هنروتجربه بررسی می‌شود ممکن است به فیلم‌هایی بربخورید که نه هنر است و نه تجربه ، صرف نفروش بودن و در بیابان قدم زدن را که نمی‌توان هنر و تجربه دانست. به نظرم مجموعه فیلم‌های پشت اکران مانده تمام نخواهد شد . هنر و تجربه خودش باید کمک کند که مقصد بشود نه مرکب ، سینماگران و مدیران هم باید کمک کنند تا این نهاد به صورت اصولی پا بگیرد.چنانچه هنروتجربه در صدور پروانه ساخت تاثیر داشته باشد این گروه می‌تواند بگوید : «می‌خواهید فیلم هنر‌وتجربه بسازید اول فیلم‌نامه را به ما بدهید ،ما به عنوان یک هیات کارشناسی بررسی می‌کنیم روی آن یادداشتی می‌گذاریم و به شورای پروانه ساخت می‌دهیم ،برای سینما و اکران آن هم فکر خواهیم کرد. »هنر و تجربه باید این گونه پای خود را محکم کند. در این شورا باید خبره‌های هنروتجربه باشند ، یک کمی هم نیروهای جوان به آن تزریق شود. بعد کم‌کم تبلیغات را حتی برای اکران سال‌های آینده شروع کند .مخاطب وقتی بداند دو سال دیگر قرار است در هنروتجربه فیلم کیانوش عیاری را ببیند ماجرا برایش خیلی متفاوت می‌شود. اگر چنین حراستی شود مطمئن باشید همه به دنبال هنروتجربه خواهند بود.
به شرط این که سالن‌های ثابتی داشته باشد. یکی از مشکلات این است که هنر و تجربه سالن مستقلی ندارد و مستاجر است
اگر برای خودش فیلم داشته باشد می‌تواند برود و بگوید مثلا من ۱۰ فیلم در نوبت اکران دارم و برای آن‌ها باید سالن داشته باشم ، آن وقت هنروتجربه می‌تواند ظرفیت های سینما را افزایش دهد. می تواند با ارگان‌های مختلفی صحبت کند، مثل محیط زیست، دانشگاه‌ها و بخواهد سالن‌هایشان را در مواردی که برنامه‌ای ندارند در اختیار هنر و تجربه بگذارند. مطمئن باشید به هنروتجربه بهتر این سالن‌ها را خواهند داد. چون قرار نیست تبلیغ پفک نمکی بشود و محلی برای یک رویداد هنری خواهد بود..

 چنانچه هنروتجربه در صدور پروانه ساخت تاثیر داشته باشد این گروه می‌تواند بگوید اگر می‌خواهید فیلم هنر‌وتجربه بسازید اول فیلم‌نامه را به ما بدهید ،ما به عنوان یک هیات کارشناسی بررسی می‌کنیم روی آن یادداشتی می‌گذاریم و به شورای پروانه ساخت می‌دهیم ،برای سینما و اکران آن هم فکر خواهیم کرد

دبیر بیست‌و نهمین جشنواره بین‌المللی نوجوان

حضور و توجه به سینمای مستقل با تمام انتقادهایی که به آن وارد می‌شود، چه بده بستانی می‌تواند باسینمای بدنه و جریان اصلی داشته باشد ؟ چه تاثیری می‌گیرد یا می‌گذارد؟
بزرگ‌ترین تاثیر به شرط آنکه مقصد باشد این است که به فیلم‌سازان مولف، متفکر و خوش ذوق امید و انگیزه می‌دهد ، کم کم به تهیه کننده‌های مولف هم پروبال می‌دهد و ممکن است از تهیه‌کنندگی نطفه یک پروژه برای مخاطب به‌خصوصی بسته شود.  در خیلی کشورهای جهان هم الان این اتفاق می‌افتد. یعنی تهیه‌کننده صاحب یک ایده است و به دنبال اجرایی کردن آن می‌رود.این بخش شکل کنشی ماجرا است و بخش واکنشی آن این است که به تنبل‌ها بگوییم که رد هم شدی شدی تابستان ها می‌توانی بیایی این‌جا. در حالی که اگر هنروتجربه کنش‌مند باشد مدام رشد می‌کند و می‌تواند گسترده شود . چون ذات سینمای بعد از انقلاب هنر‌وتجربه است. منتهی نگرش ما این بود که این سینما مقصد است .نه این که تو نگران نباش ما هستیم حتی اگر می‌خواهی شلخته بازی هم دربیاوری دربیاور. ما کوتاه نمی آمدیم ، حمایت‌ها و سخت‌گیرها را می‌کردیم به امید روزی که سینماگران خودشان روی پای خودشان بیاستند.

مخاطب وقتی بداند دو سال دیگر قرار است در هنروتجربه فیلم کیانوش عیاری را ببیند ماجرا برایش خیلی متفاوت می‌شود. اگر چنین حراستی شود مطمئن باشید همه به دنبال هنروتجربه خواهند بود

چرا بخشی از سینمای بدنه ما با هنر و تجربه که تنها نیم درصد سالن‌ها را اشغال کرده موضع دارند؟
ممکن است دلایل مختلف داشته باشد. نمی‌دانم آن فیلم‌هایی هم که خیلی خوب می‌فروشند هم موضع گرفته‌اند یانه؟ باید نگاه آماری داشت.. بیش‌تر آن‌ها احتمالا فکر می‌کنند که روزی‌شان توسط هنروتجربه خورده می‌شود، در صورتی که خودشان نتوانسته‌اند آن را به دست آورند. پس بخش زیادی از این مسائل بر می‌گردد به دلایل اقتصادی اگر ما به اندازه کافی ماهی در اقیانوسمان داشته باشیم ماهی گیرها باهم دعوا نخواهد داشت .یکی شاید با قایق کوچک ماهیگیری کند و دیگری با کشتی بزرگ سردخانه دارد اما هردو به اندازه توری که پهن کرده اند منتفع می شوند و دست پر بر می‌گردند. الان چون کمبود سالن داریم شاید موضع‌گیری شود.اما هنروتجربه به واسطه اعتباری که دارد می تواند سینماهایی را بگیرد و ….
سالن‌ها را احیا کند
مطمئن باشید استقبال هم می‌شود.و فکر می کنم در این صورت چرخه صحیح اکران اتفاق می‌افتد و کسی هم نک و ناله نمی‌کند.

برچسب‌ها: