هنر و تجربه: یک سال از شروع به کار گروه سینمایی هنر و تجربه می‌گذرد و در این مدت نه نفر عضو شورای سیاست‌گذاری این گروه هر هفته روزهای شنبه جلسه‌ داشته‌ ودارند و درباره روند کارهای گروه، انتخاب فیلم‌ها، برنامه‌ریزی برای اکران و … تصمیم می‌گیرند. در یک سالگی کار این شورا پای صحبت‌های سه نفر از اعضای شورا نشستیم. جعفر صانعی‌مقدم با تجربه مدیریت فرهنگی مراکز و نهادهایی چون مدیرعاملی مرکز گسترش مستند و تجربی و نیز مدیر کل اداره ارزشیابی و نظارت معاونت سینمایی، سیف‌الله صمدیان عکاس و فیلم‌بردار باسابقه کشور که سال‌هاست جشن تصویر سال را برگزار می‌کند و از نزدیک با هنر امروز و جوانان هنرمند در تماس است و شهرام مکری کارگردان فیلم‌های «ماهی و گربه» و «اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» سه عضو شورای سیاست‌گذاری هستند که به سوال ما درباره  ضرورت ایجاد گروه هنر و تجربه و کارکردهای آن پاسخ داده‌اند.

جعفر صانعی مقدم:گروه هنر و تجربه جای کسی را تنگ نکرده، توجه ویژه‌تری هم نخواسته است
این سوال را در درجه اول باید از کسانی که فکر می‌کنند ضرورت ندارد پرسید. به هرحال چرخه اکران فیلم‌های هنر و تجربه یک شکافی را پر می‌کند و می‌تواند مکمل بخش‌های دیگر سینما باشد. هر محصول فرهنگی یا غیرفرهنگی سینمایی برای این تولید شده که به مصرف مردم برسد. محصولات فرهنگی برای خودشان مخاطبینی دارند و برای مخاطب خودشان ساخته می‌شوند. بعضی محصولات برای مخاطب بیشتری ساخته می‌شوند و بعضی خاص‌ترند و در نتیجه دایره مخاطب را محدودتر درنظر گرفته‌اند. اگر فیلمی در مواجهه با مخاطب قرار بگیرد، عوامل می‌توانند کارهای بعدی را با توجه به بازتابی که از مخاطب و منتقد و همکاران فیلم‌ساز می‌گیرند با بازده بهتری بسازند.
در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ این امکان فراهم می‌شد که همه فیلم‌ها در جدول نمایش قرار بگیرند. بعد از آن تولیدات زیاد شد و تشکیلات شورای صنفی نمایش به وجود آمد که تصمیم نهایی درمورد اکران را برعهده تهیه‌کننده و پخش‌کننده و سینمادار قرار می‌داد. طبیعی بود که حاصل تصمیم این سه گروه نقصان و اشکالی داشته باشد. هنر و تجربه در این زمینه به سازمان سینمایی کمک می‌کند. در حوزه فیلم‌های کوتاه و مستند که هیچ امکان نمایشی در نظر گرفته نشده بود. در حالی که بعضی از این فیلم‌ها قابلیت اکران و بعد پخش در چرخه نمایش خانگی و دی‌وی‌دی را دارند و اکران کمک می‌کند بازار اقتصادی خودشان را بیابند. از طرف دیگر اکران باعث می‌شود اهالی مطبوعات و نشریات هم درگیر شوند و در این بین استعدادهای جدید کشف می‌شوند. بعضی از همین استعدادها در سال‌های آینده وارد سینمای تجاری خواهند شد. از طرفی برای بخش خصوصی هم امکان گسترده‌تری به وجود می‌آید و سرمایه‌گذاری در این حوزه‌ها هم رونق می‌گیرد. این‌ها همه دلایلی در توضیح ضرورت هنر و تجربه هستند. وقتی فیلم‌ها اکران شد خود عوامل فیلم ظرفیت‌های خودشان و اندازه و جایگاه حقیقی خودشان را می‌فهمند و نه خودشان را کوچک می‌گیرند و نه دچار خودبزرگ‌بینی می‌شوند.
در کشور خودمان بسیاری از فیلم‌سازان مشهور امروز در دهه ۶۰ اولین فیلم‌های خودشان را با ساختاری شبیه فیلم‌های هنر و تجربه امروز ساختند و دیدیم که در دنباله آن فیلم‌ها و امکانی که برای تجربه کردن به آن‌ها داده شد، بعدها چه فیلم‌های خوبی ساختند. اسپیلبرگ هم در دهه ۷۰ میلادی با فیلم «دوئل» که ساختی به نسبت آماتوری داشت، شروع کرد. بسیاری از فیلم‌سازان سینمای بدنه هم محصولات اولیه‌شان در همین حوالی بوده است و باید از جایی شروع کرد.
بخشی دیگر از ضرورت هنر و تجربه، نیازی است که در جامعه وجود دارد. بخشی از تقاضای مردم هم از نوع این کالاست. این گروه ضرورتی خیلی بدیهی دارد و جای کسی را هم تنگ نکرده و توجه ویژه‌تری نخواسته است. در میان فیلم‌های هنر و تجربه سهم بخش خصوصی از سینمای بدنه بیشتر است و آثاری که دولت تولید کرده کمتر انتخاب شده‌اند. از طرف دیگر این بحث قدیمی که خوب است دولت در بخش نمایش و نه در بخش تولید سرمایه‌گذاری کند هم رعایت شده است. من فکر می‌کنم این رویه باید در بخش‌های دیگر سینما هم تسری پیدا کند.

سیف‌الله صمدیان:معنای تجربه‌اندوزی و سینمای تجربی برای جامعه فعلی ما هنوز نامشخص است
ظاهرا به جای این‌که یکی از دلخوشی‌های جامعه ما تشکیل گروه هنر و تجربه باشد، وظیفه شبانه‌روزی برخی از دوستان این شده که بعضا کاستی‌های این گروه را پررنگ کنند! این پررنگ کردن هم در حالی است که نقاط قوت این گروه را به طور کامل نادیده می‌گیرند!
محاسن و معایب کارکرد این گروه اصلا قابل قیاس با هم نیستند. محاسن گروه هنر و تجربه به قدری برای وضعیت کنونی سینمای ایران لازم و حیاتی بوده که نقدهایی از این دست که این گروه جایی شده برای نمایش فیلم‌های پشت خط اکران، فقط باعث خلط مبحث می‌شود. وجود چنین گروهی در فضایی که بسیاری از استعدادها به هدر می‌رفت یا به ناامیدی کشیده می‌شد، بسیار نویدبخش بود. در این گروه فیلم‌هایی مانند «کپی برابر اصل» نمایش داده شد که امکان نمایش‌اش هیچ‌وقت در سینمای بدنه مهیا نبود. برایم جالب است بخش عمده‌ای از سینمای بدنه که اتفاقا درآمد خوبی هم برای برخی افرادش به دنبال دارد و در سایه نام‌های بزرگ سینمای ایران است که هویت جهانی پیدا کرده، وجود مکانی با صندلی‌های محدود (با این تعبیر که این صندلی برای آینده سینمای ماست) را هم تحمل ندارند!
ما در مقطعی هستیم که سینمای‌مان به این فیلم‌ها نیاز دارد و نتیجه جشن امسال خانه سینما هم نشان داد که فیلم‌هایی بیشتر حائز اهمیت قرار گرفتند که یا هنر و تجربه‌ای بودند با پیش‌زمینه هنر و تجربه‌ای داشتند. قطعا تمام فیلم‌هایی که در این گروه به نمایش درمی‌آید از صافی مدنظرمان عبور نمی‌کند، اما باید در نظر داشت که در یک سال اول پیدایش این گروه، وجود یکی دو فیلم کمی ناهمگون با کل گروه طبیعی است که در اثر مرور زمان و تجربه‌های بیشتر اجرایی آن‌هم مرتفع خواهد شد. به نظرم معنای تجربه‌اندوزی و سینمای تجربی برای جامعه فعلی ما هنوز مشخص نشده و هرکسی از ظن خودش گروه هنر و تجربه را ارزیابی می‌کند. اطمینان داشته باشید که وقتی امثال داودنژاد، تبریزی، سجادی، سینایی و … کارهایشان را به این گروه می‌دهند، یعنی به آن باور دارند. این‌ها اشخاص پویایی هستند و می‌خواهند با تکنولوژی جدید فیلم‌سازی کنند. سینمای بدنه که سرجای خود هست و گروه هنر و تجربه در کنارش به کمک سینما آمده. همکاری این دو گروه با یکدیگر قطعا موجب واقعی‌تر شدن سینمای فردای ما می‌شود چرا که در صورت عدم تعامل این دو گروه با یکدیگر، بیشترین ضربه را سینمای بدنه خواهد خورد.

شهرام مکری: فرصتی برای فیلم‌هایی که در شرایط سنتی اکران جایی ندارند
«به نظر من گروه هنر و تجربه مهم‌ترین کاری که می‌کند فرصتی است برای اکران و نمایش فیلم‌هایی که در سینمای ایران به علت فرم و شرایط سنتی اکران که بر آن حاکم است، شاید نتوانند به نمایش درآیند.
مهم‌ترین ضرورت برای باقی ماندن این گروه در سینمای ایران این است که باید فرصت‌ها را به فیلم‌ها و در اختیار فیلم‌سازان قرار داد، زیرا در همه جای دنیا هم علاوه بر اکران معتبر فیلم‌ها فرصتی برای اکران فیلم‌های هنری و آرتیستی وجود دارد و شیوه‌ای که هنر و تجربه دارد هم شبیه به همان‌ها است. یعنی به دیده شدن فیلم‌هایی کمک می‌کند که شاید در نوع سنتی اکران و نمایش فیلم‌ها جایی برای آن‌ها وجود ندارد.