هنرو تجربه ـ طی یک سال گذشته هنرمندان بسیاری درباره گروه هنر و تجربه و ماهیت و چرایی تشکیل آن صحبت کرده‌اند. به بهانه سالگرد تشکیل این گروه، مروری کوتاه و خلاصه به برخی اظهار نظرهای اهالی سینما داریم. هنرمندانی که چه از تریبون هنر و تجربه و چه از رسانه‌های دیگر درباره این رویداد و تاثیرش بر سینمای ایران صحبت کرده‌اند. می‌دانیم، مطلب پیش رویتان طولانی است اما این را هم مطمئن هستیم که خواندن گوشه‌هایی از حرف‌های تعدادی از هنرمندان کشورمان درباره هنروتجربه؛ چه موافق، چه منتقد و چه مخالف، در یک مجموعه تقریبا فشرده به طور قطع خالی از لطف و صد البته یادآوری آنچه هستیم و آنچه باید و می‌خواهیم باشیم، نیست.

البته تعداد افرادی که درباره هنر و تجربه در یک سال گذشته نظر داده‌اند بیش از این‌هاست اما امکان جستجو در تمام نشریات-به دلیل گستردگی‌ آن‌ها- یا حتی تمام آرا منتشر شده در سایت هنروتجربه -به دلیل حجم بالای آن‌ها- میسر نیست.

 

عباس کیارستمی: نتیجه یک تفکر پیشرو
اکران آثار تجربه‌گرای سینمای ایران در گروه سینمایی «هنر و تجربه» نتیجه یک تفکر پیشرو است که در صورت عزم گروهی نتیجه می‌دهد و فردی عمل نمی‌کند. سود تشکیل چنین گروه سینمایی شامل حال کلیت سینمای ایران به ویژه فیلم‌سازان جوان در عرصه سینمای تجربه‌گرا می‌شود. گروه «هنر و تجربه» به فیلمسازان جوانی تعلق دارد که راه حل‌های تازه‌ای برای سینمای ایران در نظر گرفته‌اند و طبیعتا از سینمای گیشه یک گام جلوتر هستند.

کیانوش عیاری:خروج از حوزه ابتذال
تشکیل گروه هنر وتجربه اتفاق خوبی برای فیلم‌هایی بود که هیچ‌گاه زیر تنه سنگین سینمای موسوم به سینمای بدنه شانسی برای دیده شدن نداشتند. تشکیل این گروه توانست تعداد قابل توجهی فیلم که ربطی به ابتذال ندارند را نمایش دهد. لزوما نباید انتظار داشت این فیلم‌ها همگی فیلم‌های خوبی باشند اما یک ویژگی مشترک دارند و آن این است که از حوزه ابتذال خارج هستند. گروه سینمای هنرو تجربه سال‌ها جایش در سینمای ما خالی بود و وجود آن انرژی مضاعفی است برای کسانی که به سمت سینمای مستقل حرکت می‌کنند و می‌تواند نوید این را بدهدکه تعداد فیلم‌های تجربی بیشتر خواهد شد و در نهایت راهش را به سمت سینمای حرفه‌ای بازخواهد کرد. طبعا ساخت چنین فیلم‌هایی به بهتر شدن سینمای ایران کمک خواهد کرد

اصغر فرهادی: ایحاد رقابتی جدی و مثبت در سینمای ایران
این اتفاق، خیلی اتفاق نادری است و به نظرم در این مدت کوتاه، به خوبی توانسته خودش را ثابت و تماشاگر خودش را پیدا کند. از فیلم‌هایی که به نظر می‌آید تماشاگر کمی داشته باشند در این گروه استقبال می‌شود زیرا این گروه سینمایی تعریف دارد و تماشاگر می‌داند که برای تماشای چه فیلمی می‌آید و غالبا هم راضی از سالن سینما خارج می‌شود چون سلیقه این نوع تماشاگر نزدیک است به تعریفی که این گروه از خودش ارایه داده است. اگر سر راه این گروه سنگ اندازی نکنند و اذیتش نکنند پیش‌بینی‌ام این است که گسترده‌تر شده و یک رقیب جدی برای سینمایی که مردم بیشتر برای سرگرمی به آن مراجعه می‌کنند بشود. من این رقابت را برای کلیت سینما خیلی مثبت می‌دانم. تبریک می‌گویم به کسانی که این ایده را شروع کردند و دارند تلاش می‌کنند آن را گسترش بدهند.

رخشان بنی‌اعتماد: هر فرد یک رسانه
گروه هنر و تجربه یک امکان است و مستندهای دیده نشده که به نظر من گنجینه ای در سینمای ایران هستند، در این فرصت نمایش فیلم ها در گروه هنر و تجربه یک موقعیت و یک پشتوانه برای این نوع سینما باشد. متاسفانه تبلیغات فیلم های گروه هنر و تجربه با دست خالی و بدون امکان است. به هر حال مسئولیت و رسالت هر بیننده ای است که با نمایش این فیلم‌ها به نگاهی دیگر از جامعه برسند. امیدوارم هر فرد خود رسانه‌ای برای تبلیغ این گروه از فیلم‌ها باشد.

کمال تبریزی: به دنبال مخاطب خاموش و پنهان
هنر و تجربه بیشتر مخاطبین خودش را از اهالی هنر پیدا می‌کند، در صورتی که سینمای تجربی در سایر توده‌ها نیز مخاطب بالقوه دارد. باید به دنبال مخاطب گمشده و پنهان گشت. شاهد بودیم که استقبال از گروه هنر و تجربه باعث شد که رئیس سازمان سینمایی، سینما فرهنگ را به این مجموعه بیافزاید. این بدان معناست که تبلیغات و در پی آن حضور مخاطب چه تاثیر بسزایی دارد. اگر یک فیلم تجربی نصف یک فیلم پرفروش عامه‌پسند فروش کند، تبدیل به یک پدیده می‌شود. گروه هنر و تجربه نیاز جامعه نیز هست و به نوعی الگوسازی می‌کند و در یک فرایند، توسعه و پیشرفت سینما را به بار می‌آورد. این گروه می‌تواند سینمای ما را از درجا زدن و ماندگی نجات دهد و فضای تازه‌تری را ایجاد کند.

 بهروز افخمی: تاثیر عمیق بر سینمای ایران
به طور کلی می‌توانم بگویم این که تعدادی از سالن‌های سینمای ما اختصاص یابد به فیلم‌های خاص و تماشاچی خود را به تدریج به دست آورد، خیلی خوب و درست است. خواه از جانب دولت انجام شود خواه از سوی بخش خصوصی. با توجه به این که نمایش فیلم‌های مستقل و خاص هر روز سخت‌تر می‌شود، کمک به نمایش این فیلم‌ها، حرکت درستی است. اما باید دید که روش های اداره و سیاست ها و نحوه نمایش در گروه هنر و تجربه درست است و یا می‌شود بهترش کرد‌‌؟ اگر می‌شود اساسا چه تغییراتی باید اعمال شود؟ نمایش‌های هنر و تجربه نه به خاطر تعداد تماشاگران بلکه به دلیل تاثیر عمیقی که روی تماشاچی‌ها دارد، به نظرم می تواند فیلم‌های ماندگاری را شامل شود و تاثیر عمیقی بر سینمای ایران داشته باشد. البته این به این معنا نیست که به تعداد کم تماشاچی افتخار بکنیم. فیلم همیشه باید به حداکثری که می‌تواند تماشاگر را جذب کند، توجه داشته باشد و به همین دلیل شخصیت سینمادار در این میان بسیار اهمیت پیدا می‌کند.

رضا کیانیان: شاخه‌هایی که تناور خواهند شد
در سینمای ما به دنبال راه حلی برای اکران این گونه فیلم‌ها‌ می‌گردند. در دهه گذشته، روی این فیلم‌ها‌ خاک پاشیدند و صورت مساله را پاک کردند. درواقع طی دهه گذشته، همان گونه که در عرصه اقتصادی، قشر متوسط ما نابود شد، در سینما هم طبقه متوسط نابود شد. درحالی‌که همه می‌دانیم، تولید اندیشه و فکر متعلق به طبقه متوسط جامعه است.
پس وقتی این طبقه حذف می‌شود یا فقرا می‌مانند یا ثروتمندان که هیچ کدام دغدغه فرهنگ ندارند یا کمتر دارند. بچه‌ها‌ی گروه هنر و تجربه، درواقع تنه بعدی سینمای ما هستند و در آینده تاتیرگذار می شوند که تنه اصلی هم چنان رشد کند و تناور شود و زیر سایه آن یک عده‌ای پرورش پیدا کنند. این شاخه‌ها‌ هنوز تناور نشده‌اند و سینمای هنر و تجربه دارد، ریشه‌ها‌ی این جوانه‌ها‌ را تقویت می‌کند.

شادمهر راستین: نمادی از تاثیر آموزش سینمایی
 هنر و تجربه نماد تاثیر دانشگاه‌ها و کارگاه‌ها و آموزشگاه‌های آزاد سینمایی است. تمام آنچه در این گروه به نمایش درمی‌آید ماحصل همان آموزش‌هاست و همچنین کارگاه‌های فیلم‌نامه‌نویسی. چون بیشتر از این‌که به مباحث تئوریک و آکادمیک بپردازند به این پرداخته‌اند که بتوانند به تولید منجر شوند. وقتی نه معاونت سینمایی و نه خانه سینما هیچ‌یک برنامه‌ای برای ورود جوان‌ها به سینما نداشتند، هنر و تجربه رشد کرده یعنی به جز تسلیم دربرابر این حجم تولید عظیم و متمایز از جریان سینما راهی ندارند. به نظر من سینمای هنر و تجربه در آینده خیلی موفق‌تر از سینمای گیشه خواهد بود و می‌تواند روی سینمای بدنه تاثیر بگذارد.

علیرضا شجاع نوری: لزوم صدور پروانه ساخت توسط هنروتجربه
هنروتجربه مقصد است نه مرکب، در حالی که متاسفانه در ایران به عنوان یک مرکب از آن استفاده می‌شود. به این معنا که که از آن به عنوان یک وسیله‌ای برای بیرون آمدن از یک بحران بهره می‌گیریم، بحران فیلم‌هایی که امکان اکران پیدا نکردند. در واقع هنر‌وتجربه تا حدی یک حرکت واکنشی است. این که چه تعداد فیلم پشت اکران مانده در قالبی مانند هنروتجربه می‌توان اکران کرد. حرف من این است که ما باید به هنرمند تضمین بدهیم اما نباید او را تنبل کنیم. این روند فیلم‌ساز را تنبل می‌کند ، به همین دلیل فکر می‌کنم هنروتجربه باید پروانه ساخت هم صادر کند. یعنی از اول مقصد باید هنر‌وتجربه باشد، نه این که فیلمت را بسازی و تلاش‌هایت را بکنی اگر نتیجه نداد برای جبران شکست در اکران بیایی هنروتجربه.

خسرو سینایی:کمک به گسترش و بیان سینما
به این گروه سینمایی علاقه‌مندم. سالانه بیش از ۷۰ فیلم در سینمای ایران ساخته می‌شود و این امکان در حال حاضر در سینمای ما فراهم شده‌است که فیلم‌هایی با نگاهی دیگر هم در خیل فیلم‌های سینمایی ما ساخته شود و محلی برای عرضه داشته باشند. به این ترتیب فیلم‌های متفاوتی ساخته خواهد شد که تکرار یک کلیشه نیستند و این روند در تمام دنیا نیز متداول است. این اتفاق به گسترش و بیان سینما کمک می‌کند و موجب تازگی و طراوات در سینمای ایران خواهد شد. متاسفانه سال‌ها است که به سینما به شکل یک کالای پر درآمد نگاه می‌شود و فیلم‌هایی که کمی غیر متعارف ساخته می‌شود، کمتر شانس نمایش پیدا می‌کنند.

مجتبی راعی:بالا بردن سطح سلیقه عمومی
اکران فیلم‍های هنری وتجربی نه تنها به نفع سینماگران و فیلم‌سازان مستقل است بلکه سطح سلیقه عمومی را بالا خواهد برد. من به اکران مستمر فیلمهای هنری بسیار معتقدم چون به نظرم باعث رشد سینمای ما می‌شود. به نظرم حتی باید در این طرح فیلمهای هنری و تجربی خارجی را نیز اکران کرد. مدیریت اکران فیلم‌های گروه هنر وتجربه بسیار سخت است. برخلاف مدیریت سینمای بدنه که مدیریت کردن آن چندان سخت نیست .از سویی دیگر نباید مثلا ده فیلم کسل کننده هنری پشت سر هم اکران شود وباید درمورد این مسئله، با دقت عمل کرد. هنروتجربه نباید خود را رقیب سینمای بدنه بداند و این گروه باید راه خود را پیش بگیرد تا به اهداف و پیشرفتی که مدنظر خود و سینما‌گران است برسد

همایون اسعدیان:نگاهی فراتر از فروش و تجارت
این طرحی است که شاید بتواند برای مخاطبان جا بیندازد که سینما می‌تواند مقوله‌ای جدی باشد و به افراد درباره فرهنگ و زندگی آنها آموزش بدهد. اگر نگاهمان به سینما چیزی فراتر از فروش و تجارت باشد شاید بتوانیم هنر هفتم را در ایران از ورطه سقوط نجات بدهیم. ما باید بتوانیم زمانی را اختصاص دهیم تا این فیلم‌ها در سینماها دیده شوند و مخاطب بفهمد در کنار دیدن فیلم‌های کمدی، بدون پفک خوردن و با تفکر به دیدن فیلمی برود که تنها تامل می‌خواهد. سینمای هنر و تجربه نیازمند فرصت است تا بتواند خود را به مخاطبی که خوراکش در سال‌های اخیر فیلم‌های دم دستی و ستاره محور بوده است، بشناساند. البته این هم گناه مخاطب نیست زیرا نمی‌داند و آموزش ندیده است که سینما می‌تواند مهد تفکر باشد

 کیومرث پوراحمد: اعتباری از سینما و برای سینما
اصولا تشکیل گروه «هنر و تجربه» یک نیاز مبرم بود برای سینمایی که هرسال گروهی جوان تازه‌نفس می‌توانند بلیت ورودی‌اش را به دست بیاوردند و هرکدام به اندازه استعدادشان می‌مانند. به گمانم تا همین‌جا هم گروه «هنر و تجربه» جایگاهش و تماشاگرش را پیدا کرده و من افق روشنی را برای این گروه می‌بینم. تازه یک سال از تولد این گروه می‌گذرد. اگر دلال‌صفت‌ها که با هر مقوله فرهنگی سر ستیز دارند و می‌گویند «از این قرتی بازی‌ها خوششان نمی‌آید!» چوب لای چرخش نگذارند و بگذارند به راهش ادامه بدهد مسلما در سال‌های بعد، هم جایگاه مستحکم‌تری خواهد یافت هم مخاطبین بیشتری. همۀ فیلم‌سازان موفق، هم به سینما اعتبار داده‌اند هم از سینما اعتبار گرفته‌اند. این شامل گروه «هنرو تجربه» هم می‌شود.

رسول صدرعاملی: مهم‌ترین اتفاق فرهنگی یک سال گذشته

ذهن ساختار شکن و مطرح کردن حرف‌های کمتر گفته شد‌، در قالب فرمی که کمتر دیده شده است‌ را می‌توان سینمای «هنر و تجربه» نامید. با این دیدگاه باید یک بار دیگر نشست و این سینما (هنر و تجربه) را به درستی تعریف کرد و در عین حال نقاط قوت آن را تقویت کرد. مهم‌ترین اتفاق فرهنگی یک سال اخیر پاگرفتن و رشد سینمای «هنر و تجربه» است اما در عین حال  این جریان در شرایطی می‌تواند تاثیر گذار باشد و رشد کند که نمایش و انتخاب فیلم‌ها با تامل بیشتری صورت بگیرد.

 بهمن فرمان‌آرا: استعدادهای باورنکردنی
خوشحالم که بعضی فیلم‌ها که اصلا دیده نمی‌شوند با گروه هنر و تجربه بالاخره عرضه می‌شوند. میزان استعدادهایی که در این مملکت وجود دارد واقعا باور نکردنی است. به نظرم در هیچ مملکتی این همه استعداد نیست.

فاطمه معتمدآریا: شکوفه‌ای که نیاز به مراقبت دارد
سال‌هاست فکر می‌کنم در ایران باید چنین گروهی به وجود می‌آمد ، یک ضرورت سینمایی است. مهم‌ترین اتفاق هنر و تجربه این است که تو با هر ایده و با هر اندازه‌ای می‌توانی بدون توقف جلو بروی، اندازه‌ات در هنر و تجربه بی‌نهایت است. هنر و تجربه شکوفه جوانی است که باید از آن مراقبت کرد تا هم‌چنان زیبا جلو برود . اشتباه است اگر انتظارهای سینمای بدنه را از این سینما داشته باشیم. الان خوشبختانه فروش تعدادی از فیلم‌های هنر و تجربه از خیلی فیلم‌های مدعی سینمای ایران بیشتر است.این که می‌توانی تجربه های استثنایی انجام دهی، خیلی جالب است. اما باید بدانی با سینمای تجاری متفاوت است.همین که ما اندازه سینمای هنر و تجربه را دریافت کنیم و بدانیم در آن بی‌نهایتی از خلاقیت وجود دارد که با سینمای تجاری ما متفاوت است، می‌توانیم خیلی جلو برویم.هنر و تجربه الان در بهترین جایگاه نشسته و همه در آن هستند، از فیلم‌های آقای کیارستمی که تاج سر سینمای دنیاست در هنر و تجربه وجود دارد تا فیلم کارگردان جوانی که با موبایل فیلم چند دقیقه‌ای ساخته است. می‌توان در هنر و تجربه هم جسور بود و هم تجربی. به نظر من مهم‌ترین  نکته‌ای که که هنر و تجربه باید به آن برسد،این است که به دست آوردن هویت خودش مهم‌تر از هر هویت دیگری است.

جهانگیر کوثری: فیلم دیدن سلیقه‌ای
نگاه اکران هنر و تجربه برای سازندگان فیلم‌ها نگاه مالی نیست. به این دلیل که از لحاظ مالی و گیشه، تامینی وجود ندارد. با توجه به موقعیت فعلی سینما و مشکلاتی که وجود دارد اکران هنر و تجربه نمی‌تواند کارگردان و تهیه کننده فیلم را از لحاظ مالی یا نمایش راضی کند، اما به هرحال همین که فیلم‌ها نمایش داده شده و دیده می‌شوند می‌تواند قابل توجه باشد و موقعیت خوبی را ایجاد کند و فیلم دیدن موضوعی سلیقه‌ای است. به علاوه وضعیت فروش فیلم‌ها در چند سال اخیر نشان داده که سطح سلیقه مردم بالاتر رفته است. غیر از دانشجویان، یک قشر متوسط رو به بالا در جامعه در حال به وجود آمدن است که دیگر با فیلم های سطحی و ضعیف راضی نمی‌شود. قشری که به سازنده و عوامل فیلم هم اهمیت می‌دهد. اکران هنر و تجربه هم به نوبه خود می‌تواند در ساخت پسند مخاطب موثر باشد و تاثیر مثبتی هم داشته باشد.

امیرشهاب رضویان: تامین نیروی تولید
اگر قرار است در گروه هنر و تجربه فیلم‌های متفاوت نمایش داده شود باید سینماهای مشخصی داشته باشد و این سینماها به صورت مستمر فیلم نمایش دهند. نیازی به یارانه دولت نیست زمانی که اکران فیلم‌های هنری به صورت پیوسته ادامه یابد تماشاگران این گونه فیلم‌ها هم به سینما می‌آیند و ضرری وجود نخواهد داشت. هنر و تجربه مشروط بر تداوم نتیجه می‌دهد و باید زمان صرف شود تا مخاطب خود را بیابد. تنها بخشی از سینما که باید دولت به آن یارانه و خدمات اختصاص دهد بخش مستند و کوتاه است چون نیروی تولید سینمای ایران از این طریق تامین می‌شود و نمایش این گونه فیلم ها سودآور نخواهد بود اما می‌توان امیدوار بود با نمایش این فیلم‌ها می‌توان فرهنگ تماشاگر ایرانی را بالا برد.

فرهاد مهرانفر: آخرین فرصت مدیران
با گذشت سه دهه و اندی از انقلاب ایران و در عصر گسترش روزافزون شبکه‌ها و سایت‌های فراگیر رسانه‌ای، این آخرین فرصت برای مدیران سینمایی کشور است تا به اراده و اعتقاد این سرمایه نهفته فرهنگی را شکوفا سازند. غفلت از این مساله، به معنای انفعال در مقابل جریان سرزنده و رو به تزاید شبکه‌های جذابی است که از تقاضاهای روزافزون بازار دریغ نکرده و چنین خلاهایی را به سرعت مصادره به مطلوب می‌کنند. در صورتی‌که اگر با درایت مدیران سینمایی کشور، نمایش این میراث هنری در محاق مانده، محقق شود و تداوم یابد، بی‌تردید رنسانس نوینی در کشف و جذب مخاطبان گمشده سینما حاصل خواهد شد

ابوالفضل جلیلی:مسکن نباشیم
یکی از اتفاقات خوبی که در سینماتک‌های فرانسه رخ می‌دهد این است که هر زمان هر کسی با هر سلیقه‌ای که بخواهد فیلمی را تماشا کند می‌تواند فیلم مورد نظرش را ببیند، شاید بهتر باشد ما هم از این روش استفاده کنیم. حتی فیلم‌هایی را نمایش بدهیم که پنجاه سال پیش نمایش داده شده است. امیدوارم که این طرح مسکن نباشد و به معنی واقعی طرحی باشد که می‌تواند از هر لحاظ موفق شود با یک برنامه ریزی خوب ادامه داشته باشد تا در طولانی مدت ثمرات آن را ببینم.

علی معلم: نیازی به باج دادن نیست
نمایش فیلم‌های تجربی در یک یا چند سالن به شکل متناوب و با برنامه ریزی دقیق از جمله کمبودهای عرصه نمایش در سینمای ایران بود، و هست (که این خود به کمبود سالن‌های سینما بر می‌گردد که سال‌ها مدیران فرهنگی از آن چشم پوشی کردند و سعی داشتند فیلم‌های ابلهانه بسازند تا سالن‌های خوب) در این که به این ضرورت می‌بایست پاسخی شایسته داده می‌شد تردیدی نیست اما شیوه فعلی نمایش این آثار بیشتر نوعی باج‌دهی به گروه‌های خاص سینما به نظر می‌آید. این که همزمان و مخلوط هم فیلم‌های قدیمی را نمایش بدهیم (که اساسا ضرورت دیگری است که جاهایی مثل باشگاه‌های فیلم و فیلم‌خانه و کانون فیلم باید پاسخ‌گوی آن باشند) هم فیلم مستند اکران کنیم، هم فیلم خارجی خاص، هم فیلم کوتاه و هم فیلم‌های در راه مانده و از جامانده و بی‌مخاطب و هم آثار به واقع تجربی و خاص پسند، تمام تعاریف را در هم ادغام می‌کند و یکی را هم به سلامت نمی‌گذارند. نمایش مستدام آثار به واقع متفاوت و ارزشمند سینما به خودی خود کار مهمی است و نیازی به مخلفات و باج دهی به برخی غوغا سالاران نیست.

محمدعلی سجادی: در معرض نظرات و قضاوت‌ها
هنر و تجربه ضرورت اکنون این سینما است. سرمایه‌گذاری و امکاناتی که برای هنر و تجربه شده، بسیار هم خوب است. بالاخره دولتی است و از جانب دولت حمایت می‌شود که طبیعی و درست هم هست. همه جای دنیا دولت وظیفه دارد از سینمای هنری و تجربی حمایت کند. مهم‌ترین اثر هنر و تجربه این است که فیلم‌ساز تجربی ، فیلمی را که ساخته، در معرض عموم قرار می‌دهد و از طریق نظرات و قضاوت‌ها می‌تواند خودش را اصلاح کند و نکات ضعف و قوتش را ‌بفهمد.

سعید راد: باز هم کم است
در سینمای ایران هر شاخه‌ای هم که به‌ وجود بیاید حالا چه در فضای اکران و چه در بقیه وارد، باز هم کمبودهایی حس می‌شود. ما باید کاشف باشیم و تا به حال نبوده‌ایم. باید برای این گروه از فیلم‌سازان سرمایه‌گذاری شود تا سینمای ایران تازه نفس بماند. باید گروه‌ها و عوامل حرفه‌ای در اختیار فیلم‌سازان جوان باشد. اگر این ضعف از بین برود نه تنها باید این فیلم‌سازان تایید شوند بلکه بودجه هم در اختیار این جوان ها قرار بگیرد. به هر حال این گروه هم متفکر و دلسوز سینما هستند. هر چقدر هم از این تشکیلات به‏‌وجود بیاید باز هم می‌‌‌‌‌‌‌‌گویم برای سینمای ایران کم است. باید به این دوستان انرژی مثبت بدهیم. متاسفانه سینمای ایران تا سال‌های گذشته، عصبانی و حسود بود اما الان وضعیت بهتر شده است.

فرشته طائرپور: شاخصی برای سینمای ملی
در دولت گذشته بخش بزرگی از مخاطبان فیلم‌های تجربی نادیده گرفته شده بودند اما اکنون این آثار در بخش اکران مخاطبان خاص خود را دارند. سینمای هنر و تجربه باید با مراقبت راه خود را بیابد. این نوع سینما برای سال اول خیلی خوب پیش رفته‌ اگر با همین مراقبت و سنجیدگی راه خود ادامه دهد می‌توانیم سال به سال شاهد سینمای موفق‌تری باشیم. هنر و تجربه سینمایی است که می‌تواند ویژگی‌های سینمای ملی ما را بیشتر مشخص کند.

کامبوزیا پرتوی: مجالی برای اندیشه‌های متفاوت
باید قبول کنیم امروز مخاطبانی با سلیقه‌های خاص داریم. همه چیز بسته به سلیقه‌ مخاطبان است. قرار نیست همه با هر فیلمی ارتباط برقرار کنند. این حق مخاطبان خاص است که برای سلیقه خود جایی را مثل هنر و تجربه داشته باشند. امروز بسیاری از فیلم‌سازها با اندیشه‌‌های متفاوت توانسته‌اند فیلم‌های‌شان را نمایش دهند. از این بابت فیلم‌سازان جوان خیال‌شان کمی راحت شده است. سینمای مستند ما که تا پیش از این اتفاق هیچ راهی برای ورود به سالن‌های سینما نداشت، امروز جایی برای خودنمایی و دیده‌ شدن پیدا کرده است.

محمدرضا اصلانی: بازگشت مخاطبان قهر کرده
باید از این گروه حمایت کرد. هنر و تجربه مسیرساز است و راه‌های جدیدی در سینما خواهد گشود. وجود چنین گروهی بسیاری از مخاطبان قهر کرده را به سینما بازگردانده و زمینه را برای دیده شدن آثار جدی و شریف سینمایی فراهم کرده است. وجود چنین گروهی قطعا به ادامه حیات سینمای واقعی کمک خواهد کرد.

سعید سعدی: بیان تازه داستان
 با حضور سینما هنر و تجربه نوعی نگاه نو به سینما اضافه شد که علاوه بر قصه‌گو بودن سعی داشت داستان خود را با بیان تازه‌ای به مخاطب عرضه کند. چنین اتفاقی به تدریج می‌تواند باعث پیشرفت سینما شود و وقتی مخاطبین برای دیدن فیلم‌ تجربی و متفاوت به سینماهای هنر و تجربه وارد شوند و از آن‌ها لذت ببرند، صددرصد به دیگران هم دیدن چنین فیلم‌هایی را پیشنهاد می‌کنند. همین پیشنهاد دادن مخاطبین به هم باعث می شود این سینما رفته رفته در میان مردم جایگاه خود را پیدا کرده و به سینما دوستانی که تا پیش از این کمتر به تماشای چنین فیلم‌های ایرانی می‌نشستند، معرفی بشود.

نظام‌الدین کیایی: ارزش نهادن به ذات هنر
گروه هنروتجربه علاوه بر حمایت مادی، از سینماگران حمایت معنوی نیز انجام می‌دهد. خوشبختانه در گروه هنر و تجربه تماشاگرانی فیلم‌ها را می‌بینند که برای ذات هنر ارزش قائل هستند. گروه هنر و تجربه حرکت بسیار خوبی است. هنر و تجربه باعث تغییر ذائقه تماشاگرها می‏‌شود و آن‏‌ها را به دیدن فیلم‏‌هایی که در زمینه دیگرهستند، عادت می‏‌دهد. البته بهتر شدن ذائقه به معنی فیلم دیدن مکرر نیست، بلکه تماشای فیلم‏‌های بهتر، درست‏‌تر و سنگین‏‌تر است. یک سری از کارگردان‏‌ها ترجیح می‏‌دهند، به جای ساختن فیلم‏های صرفا گیشه‏‌ای، فیلم درست سینمایی بسازند. درواقع سینمای کشوری موفق است که دو پله جلوتر از افکارعادی کوچه و بازار باشد. سینمایی که تماشاگران افراد وقتی به سینما می‏‌روند، به جای تخمه شکستن و با بغل دستی‏‌شان صحبت کردن، با تماشای فیلم ورزش روحی و مغزی کرده باشند. پیش از این نسبت به سینمای هنری بی‏‌اعتنایی شده‌است. درحقیقت حمایت از هنر و تجربه می‏‌تواند از وازدگی سینماگران جلوگیری کند. سینمای ایران متاسفانه دچار رکود شد و درحال حاضر باید از فیلم‏‌سازان هنر و تجربه حمایت کرد تا سینما ورشکسته نشود.

غلامرضا موسوی: اعتماد تماشاگر
خطری که هنر و تجربه را تهدید می‌کند این است که هر فیلم نفروشی را با فیلم هنر و تجربه اشتباه بگیرند. باید تعریف «هنر و تجربه » برای کمیته انتخاب این فیلم‌ها کاملا مشخص باشد و اجازه ندهند که هر فیلم نفروش و با کیفیت پایین در این گروه جا بگیرد. باید برای آن فیلم‌ها فکر دیگری کرد. فیلم‌های این گروه باید استانداردی داشته باشند که تماشاچی در دراز مدت بتواند به آن اعتماد بکند. اما اگر هر فیلمی را به صرف اینکه نمی‌تواند در ۵ گروه اصلی مخاطب عام اکران شود، به این سینماها بیاورند، بعد از مدتی این گروه به گروهی حاشیه تبدیل شده و بعد از مدتی هم شکست خواهد خورد. انتخاب این فیلم‌ها و ویژگی آن‌ها بسیار مهم خواهد بود.

جمال ساداتیان: فرصتی برای فیلم‌سازان خوش ذوق
بر کسی پوشیده نیست که ما با کمبود سینما در کشور مواجه هستیم. سینماهایی که مخاطب را به سمت خودشان می‌کشانند هم همه سینماهای قابل استفاده در کشور نیستند و تنها بخش محدودی از این سینماها هستند که مخاطب برای دیدن فیلم رغبت دارد به آنجا مراجعه کند. در چنین شرایطی سینمادار ترجیح می‌دهد فیلمی را روی پرده ببرد که سینمایش را به یک پاتوق تبدیل کند. این مسأله مهم‌ترین مصداقی است که طرح‌هایی مثل طرح اکران فیلم‌ها در گروه هنر و تجربه را دچار چالش می‌کند. به نظرم این طرح باعث امیدواری خواهد شد. بالاخره این فیلم‌هایی که در ژانر هنر و تجربه قرار می‌گیرند متعلق به فیلم‌سازان صاحب‌سبک و خوش‌ذوق جوان هستند. آنها بیش از حد زحمت می‌کشند و انتظار دارند کارشان دیده شود و همین طرح اگر باعث دیده شدن کار آن‌ها بشود باعث کار و تولید بیشتر فیلم در کشور خواهد شد.

منوچهر شاهسواری: محلی درست برای انتقال تجربه زبانی
در آثار تولید شده در سینمای ایران تعدادی فیلم‌های از این جنس و با این تعابیر مختص هنر و تجربه وجود دارد و معتقدم هنر و تجربه محل درستی برای انتقال تجربه زبانی این فیلم‌ها به دیگران و حتی به فیلم‌‌های بعدی همان فیلم‌سازها است. تجربه زبانی مثل کشف می‌ماند، مثل ساختن ترکیبی از واژه‌های نو. این‌که بخواهید برای پدیده‌هایی که اصلا واژه‌ای برایشان وجود ندارد، چیز دیگری طراحی کنید خلاقیت محض است و خلاقیت محض مثل ریاضیات محض است که خودش خودش را توسعه می‌دهد و دیگران از آن بهره‌های دیگری می‌برند. مانند رودخانه در جریانی است که همه چیز را صیقل می‌دهد و هر کس می‌رود سهم خودش را از آن برمی‌دارد. بنابراین معتقدم ما نیازمند انواع و اقسام بیان‌های خلاقانه در سینما هستیم و نیازمندیم از این بیان‌های خلاقانه در سینمای همراه با دغدغه‌های صنعتی‌مان که ارتقای تکنیکی است، استفاده کنیم و حتما وقتی خلاقیت‌ها به علاوه دغدغه‌های تکنیکی، باعث رونق بازار سینما می‌شود، پیکره سینما موفق خواهد بود. لطفا بین این‌ها قیچی نزنیم و مرز ایجاد نکنیم آن هم در جهان بی‌مرز امروز.

ایرج رامین‌فر: سکوی پرتاب سینمای تجربی به حرفه‌ای
به نظر من سینمای تجاری و هنری هر کدام می‌توانند در ریل خودشان حرکت کنند و جلو بروند. سینمای هنر و تجربه از جهت ارتباط میان این دو مدل سینما می‌تواند بسیار هم مفید باشد برای این‌که به سکوی پرتاب سینماگر تجربی به سمت سینمای حرفه‌ای و بدنه می‌شود. این سینما تماشاگر خاص خودش را دارد، تماشاگری که جستجوگر و دنبال کشف ایده‌های جدید است. اتفاق بدی که در بعضی از فیلم‌های تجربی می‌افتد این است که معمولا با امکانات خیلی کمی ساخته می‌شوند. این نباید به آن معنی تلقی شود که دکور و فضاسازی از آن حذف شود. ممکن است کارگردان تجربی امکان ساختن دکور را نداشته باشد اما باید در انتخاب لوکیشن‌هایش دقت بیشتری به خرج دهد. نباید ساختار سینما عوامل و ارکان اصلی را نادیده بگیریم.

احمد امینی: جنس دیگری از سینما
هر شخصی که با اصل سینما آشنایی داشته باشد، نمی‌تواند مخالف وجود و حضور جریانی به نام هنر و تجربه باشد. در این گروه سینمایی طی یک‌ سال گذشته فیلم‌های خوبی دیدم و از دیدن آن‌ها لذت بردم. فیلم‌هایی که شاید اگر این گروه از آن‌ها حمایت نمی‌کرد، در سینماهای پرتی اکران می‌شدند و در سانس‌هایی که عملا هیچ کس قادر به دیدن آن‌ها نبود، نمایش داده‌ می‌شدند. قبل از تشکیل این گروه سینمایی نیز این اتفاق افتاد که بسیاری از فیلم‌های تجربه‌گرای سینمای ایران، به گونه‌ای اکران شدند که هیچ کس اصلا متوجه نمایش آن‌ها نشد.نقطه قوت این گروه سینمایی این است که فیلم‌هایی از این جنس را برای کسانی نمایش می‌دهد که جنس دیگری از سینما را طلب می‌کنند و فضایی را به وجود آورده‌است که مخاطبان این گروه سینمایی می‌توانند فیلم‌های دلخواهشان را ببینند و برای دیدن آن‌ها برنامه ریزی کنند.

 ابراهیم حقیقی: پرداختن به ذات سینما
اتفاقی به نام گروه سینمای هنروتجربه ، بسیار خوب است چراکه لااقل شاهد بوده‌ایم، فیلم‌هایی که بعد از تاسیس این گروه به نمایش درآمد، دارای ظرفیت‌های هنری و تجربی بوده‌اند، امیدوارم این جریان باقی بماند. نگرانی من این است که  هنر و تجربه تداوم نداشته باشند. منظور از تاسیس گروه هنر و تجربه صرفا این نبوده، فیلم‌هایی که امکان نمایش پیدا نکرده‌اند، نمایش داده شوند. هدف این است یا لاقل این بوده که ظرفیت تجربی و هنری در هر آن‌چه که نمایش داده می‌شود، موجود باشد. هنر و تجربه می‌خواهد همان سینمای نابی را که ما به‌دست آوردیم و دیدیم که در جهان سروصدای زیادی کرد، ادامه دهد. این را بگویم چنین حرف‌هایی به معنای نفی و نقد سینمای اکرانی که  می‌فروشد و تماشاگر هم دارد، نیست. قطعا این نوع سینما باید وجود داشته باشد چراکه سرگرمی خانواده‌هاست اما آن‌قدر گذاشتیم این‌گونه فیلم‌ها بزرگ شود و آنقدر به این‌که فقط جواب گیشه را بگیریم، توجه کردیم که فراموش کردیم اصل پرداختن به ذات سینما و فیلم، مباحث اجتماعی دیگری است هرچند که خوشبختانه هنر و تجربه این مساله را زنده کرد و باعث شد فیلم‌هایی از این دست مورد توجه قرار بگیرند و دیده شوند.

محمد آفریده: تاثیرگذاری طولانی‌مدت
خیلی‌ها می‌گویند این سینما مخاطب ندارد اما سینمای تجربی آزمایشگاهی است که نتیجه نهایی آن نصیب سینمای حرفه‌ای هم می‌شود. رسیدن به سینمای آرمانی با این سینمای تجاری و شرایط روزمره میسر نمی‌شود. یکه‌تازی سینمای هر کشوری به تجربه‌های نوین است و هوشمندی سینمای هر کشوری، در توجه به این استعدادهاست. متولیان باید شرایط دیده شدن این سینما را آماده کند تا همه گروه‌ها و گرایش‌ها در صحنه حاضر بشوند. نمایش این فیلم‌ها یک رفع تکلیف نیست. این سینما شاید یک سال در یکی دو سینمای محدود نمایش داده شود اما در درازمدت تاثیرش را خواهد گذاشت. با توجه به جامعه و فرهنگ و تمدن و انقلاب ما، در ذات این جامعه است که به سمت تجربه‌گری برود. اگر تجربه را از این سینما بگیریم، سینمای ما معمولی می‌شود و مثل همه سینماهای تجاری و معمولی دیگر رو به جلو حرکتی نمی‌کند

فرید فرخنده کیش: نخ تسبیحی برای نمایش فیلم‌های کوتاه
من شخصا هم به این ایده احترام می‌گذارم و هم علاقه‌مند به این گرایش و جریان هستم و هر کمکی از شخص خودم و مجموعه انجمن امکان پذیر باشد در اختیار هنر و تجربه می‌گذارم. صحبت‌های اولیه با آقای علم‌الهدی شده و این را هم رسما اعلام کرده‌ایم که ۵۹ دفتر انجمن سینمای جوان در ۳۱  استان کشور به طور خاص در اختیار این تجربه نوین در سینمای ما هستند. پیشنهاداتی هم در زمینه  اکران فیلم‌های کوتاه به آقای علم‌الهدی و دوستانشان داده‌ام و امیدوار هستیم بتوانیم مقداری یخ این ماجرا را بشکنیم. مثلا می‌توانیم به جای اینکه در یک سانس چهار فیلم از چهار فیلمساز با چهار نگاه مختلف نمایش دهیم یک پکیج از یک فیلم‌ساز را به نمایش بگذاریم یا اینکه فیلم‌های کوتاه را با گرایش موضوعی در کنار هم قرار بدهیم. به طور مثال فیلم‌های موفق یک سال در یک بسته نمایش داده شوند. پیشنهادم به دوستان این هست که نخ تسبیحی وجود داشته باشد تا فیلم‌های کوتاه به نمایش درآمده را به هم اتصال دهد و ما هم می‌توانیم در این زمینه کمک کنیم.

 کامبیز درم بخش: شبیه نمایشگاهی از آثار مدرن
با حمایت از سینمایی که به فکر تسخیر گیشه نیست، هنرمند و کارگردان چنین آثاری را خوشحال کرده‌ایم. با نمایش این فیلم‌ها، عده‌ای به تماشای آن می‌نشینند و اثر دیده می‌شود که خود همین موضوع باعث دلگرمی کارگردان می‌شود چون فیلم‌های خاص مشتری‌های دائمی ندارند. این مسئله نه تنها در سینما بلکه در مورد هنرهای دیگر هم صادق است مثلا نمی‌توان انتظار داشت بیشتر مردم ایران به دیدن یک نمایشگاه آثار مدرن بروند اما قطعا عده‌ای هستند که هنرهای خاصی را دنبال می‌کنند و وقتی بدانند نمایشگاهی در این زمینه برپا شده است، از آن بازدید می‌کنند. این ویژگی‌هاست که بیننده خاص آن را طلب می‌کند و به همین دلیل باید به این دسته از مخاطبین هم توجه کرد. وقتی امکانی فراهم شود تا آثار خاص یا کارهایی که خیلی روال مرسوم را طی نمی‌کنند، به نمایش گذاشته شوند، مردم جایی را پیدا می‌کنند تا با آثار متنوع‌تری روبرو شوند. با نمایش این فیلم‌ها به مرور این اندیشه در ذهن تماشاگران شکل می‌گیرد که سینما تنها فیلم‌های پرفروش و ستاره محور نیست و می‌توان از تماشای فیلم‌هایی نیز که شاید هنرپیشه‌های غیرمعروف دارد، لذت برد. این موضوع تنها به کشور ما منحصر نمی‌شود. در بسیاری از کشورهای جهان، فرصتی برای فیلم‌های هنری و خاص ایجاد می‌کنند حتی در ایران هم این مساله سابقه داشته است.

ضیاءالدین دری: زنگ تفریح هنرمندان باتجربه
برای من جالب است که عنوان مهم «تجربه» را به این گروه سینمایی اطلاق کرده‌اند؛ چرا که کارهایی که به عنوان فیلم تجربی توسط جوانان بی تجربه ساخته می‌شود تنها یک سیاه مشق است و به هیچ عنوان نمی‌توان آثار نازل و بی محتوای آن‌ها را به عنوان تجربه قلمداد کرد.سینمای هنر و تجربه تنها بایستی در زنگ تفریح هنرمندان باتجربه ساخته شود؛ این سینما تنها در زمانی مفید و موثر واقع می‌شود که به عنوان یک کلاس آموزشی عمل کرده و به جوانان یاد بدهد که چگونه برای مخاطبان خاص سینما فیلم‌سازی کنند.

حسین فرح‌بخش: دکانی بر پایه شارلاتانیسم
من منتقد نیستم بلکه مخالف ایجاد گروه هنروتجربه هستم. هنرو تجربه ای که این‌ها راه انداخته‌اند یک نوع دکانی است که اساس آن بر پایه شارلاتانیسیم بنا شده است. برای اینکه آمده‌اند یک پولی را هزینه کرده‌اند و این پول دارد سینمای ایران را نابود می‌کند. الان از خیلی از فیلم‌سازان جوان بپرسید از اکران فیلم‌شان در گروه هنروتجربه خیلی استقبال می‌کنند. بله باید هم استقبال کنند، چون فیلم‌سازان جوان فیلم‌هایی را که می سازند باید بروند برای فامیل و دوستان‌شان نشان دهند ولی وقتی قرار می‌شود سینماهای فرهنگ و آزادی فیلم‌هایشان رانشان دهد معلوم است که استقبال می‌کنند و خوشحال می شوند… من معتقدم برای یک دکمه نباید برویم پالتو بدوزیم . ما اگر پالتویی داشته باشیم و برویم برای آن دکمه‌ای پیدا کنیم ایرادی ندارد.تشکیل گروه هنر وتجربه در بستر حرفه‌ای سینمای ایران کار غلطی است

مجید اسلامی: نیفتادن به دام تفاخر به فروش
فقط نمایش فیلم هم کافی نیست. باید فیلم‌سازها را بیاوری، شلوغ کنی، نمایش خاص بگذاری، هفته فیلم آن فیلم‌ساز را برگزار کنی و شوک ایجاد کنی. این شوک فقط با فیلم‌های داستانی هم نیست، فیلم‌های مستند جدید هم این قابلیت را دارند.احساس می‌کنم دورخیز «هنر و تجربه» دورخیز کوچکی بوده است. فکر کرده‌اند همین که یک‌سری فیلم‌هایی را که تا حالا نمایش داده نشده، نمایش بدهند کافی‌ست. سینمای تجاری ما به شکل احمقانه‌ای تفاخر به فروش دارد، «هنر و تجربه» نباید به دام تفاخر به نفروختن بیفتد.

سعید ابراهیمی‌فر:  مدیریت با اراده
فکر می‌کنم مهم‌ترین اتفاق سینمایی که اخیرا در مملکت افتاده، همین گروه هنر و تجربه است. می‌دانیم مدیریتی که روی سینمای این مملکت هست کاملا دولتی است، یعنی مدیران واقعا باید چیزی را بخواهند تا بشود. دفعات پیش حرفش را می‌زدند اما معلوم بود که نمی‌خواهند چون نمی‌توانستند در مقابل قدرت مخالفان این سینما، مقاومت کنند اما این بار خواستند و نتیجه‌اش را هم می‌بینند. این فیلم‌ها، ریز و درشت فرزندان یا محصولات خود این سیستم هستند و هرکدام به نحوی کم یا زیاد با پول بیت‌المال ساخته شده‌اند. همواره این سوال وجود داشته که چرا برای اکران همه فیلم‌هایی که خودشان بر آن‌ها نظارت (صدور پروانه ساخت و پروانه نمایش و….بعضا مشارکت در سرمایه گذاری وتولید)داشته‌اند، نمی‌آیند وسط؟ خیلی از ما در این قضیه گیر کرده بودیم تا تشکیل گروه هنر و تجربه که بالاخره به بخشی از این سوالات پاسخ داد و نشان داد هنوز خواست و اراده‌ای وجود دارد.

افشین یدالهی: تغییر درک مخاطب از هنر
به طور قطع موضوع‌ها و قاب‌های متفاوت باید حمایت شوند. این فیلم‌ها رفته رفته مخاطب عام خود را پیدا می‌کند و همانطور که در شعر و موسیقی هدف تغییر ذائقه شنیداری مخاطب است در سینمای هنروتجربه هم هدف تغییر ذائقه دیداری مخاطب است و این به نظرم اتفاق خوبی است.باعث می‌شود که مخاطب درکش از هنر تغییر کند و یک پل ارتباطی باشد.کم‌کم افراد در این حوزه بیشتر می‌شوند و این یک سکوی پرتاب و راهی برای پیشرفت است.فیلم‌های که فکر می‌کردند قابلیت اکران ندارند حالا در چندین سینما نمایش داده می‌شوند که به نظرم این شروع یک اتفاق خوب است.

پژمان بازغی: مخاطبی اهل مطالعه
گروه هنر و تجربه گروهی بسیار حرفه‌ای است و حتم دارم فیلم‌های درخشانی برای مخاطبین خاص سینما به ارمغان بیاورد. عمده مخاطبین این گروه اهل مطالعه و فیلم‌دیدن هستند و این اتفاق بسیار مهمی است. امیدوارم گروه هنر و تجربه هرچه زودتر صاحب تیزرهای بیشتری شود تا فیلم‌های این گروه مهجور واقع نشوند.

ستاره اسکندری:  سینمای تفکر و اندیشه
هنر و تجربه برای من جایگاه ویژه‌ای دارد به دلیل اینکه به اندیشه نزدیک است و اساسا رسالت اصلی سینما همین است. بنابراین در سال‌هایی که به لحاظ فکری سینمای پیشرفته‌تری هم داشتیم جای آن خیلی خالی بود و فکر می‌کنم ما در تمام آن سال‌ها چنین سینمایی را از دست داده‌ایم. به خاطر جای خالی این سینمای خاص، حتی کارگردان‌های صاحب نام سینمای تفکر و اندیشه هم در سینمایی که خیلی عمقی نداشته، گام گذاشته‌اند. وجود سینمای هنر و تجربه یک اتفاق میمون و مبارک است چرا که بازسازی سینمایی است که از دست رفته بود. از طرف دیگر چون بحث تجربه هم در این سینما مطرح است، فیلم‌سازان جوانی هم که با اندیشه‌ و ساختارهای نو جلو می‌آیند از این طریق امکان دیده شدن پیدا می‌کنند. در حال حاضر تعریف سینمای هنر و تجربه، درست‌ترین بخشی موجود سینما است چون ذائقه تماشاگر را دچار تغییر و تحول رو به رشد می‌کند.

بابک کریمی: تربیت فیلم‌ساز و تماشاگر
نه‌تنها برای فیلم‌هایی که خودم در آنها حضور داشتم، بلکه برای سینمای هنری ایران خوشحالم که سازندگان این فیلم‌ها جایی را برای عرضه و نمایش فیلم‌هایشان پیدا کردند. بسیاری از این فیلمسازان در بسیاری از جشنواره‌های خارجی تحسین می‌شوند و جوایز خوبی کسب می‌کنند و متاسفانه بسیاری در داخل ایران از این موفقیت‌ها بی‌خبر‌ند. اکران این فیلم‌ها ساده‌ترین کاری بود که وزارت فرهنگ و ‌ارشاد اسلامی می‌توانست انجام دهد. اوایل انقلاب سینمایی که بتوان روی آن کار کرد وجود نداشت. اینکه بتوان فیلمساز جدید معرفی و تماشاچی تربیت کرد و میزان ریسک آن هم برای مسوولان فرهنگی آن زمان زیاد بود. اما در حال حاضر با موجی از جوان‌های مستعد علاقه‌مند و بااستعداد در این زمینه مواجه هستیم که فیلم خوب می‌سازند.

علیرضا برازنده: وقتی می‌دانی برای چه مخاطبی تصویربرداری می‌کنی
خود من بیشتر مایلم در جریان فیلم‌سازی کارهای نویی انجام دهم که تا به حال نکرده‌ام. طبیعتا تصویربرداری فیلم‌نامه‌هایی را می‌پذیریم که ویژگی‌ای داشته‌باشد و بتوان به نوعی در آن کاری کرد. هر کاری که انجام می‌دهیم، تلاش می‌کنیم، بهترین اتفاقات بیافتد. در سینمای جریان اصلی یک سری امکانات وجود دارد و فیلم‌بردار دستش بازتر است؛ این در حالی است که در سینمای تجربی گاه با محدودیت‌هایی رو‌به‌رو می‌شود.طبیعی است اگر این فیلم‌ها در بخش سینمای بدنه امکان نمایش ندارند. اهالی هنر و تجربه مخاطبانی خاص‌تر هستند و دنبال فیلم اندیشه‌مند می‌روند. از نظر من این گروه همواره دارد سیر صعودی خود را طی می‌کند و روز به روز تماشاگران بیشتری را جذب می‌کند. نوع مخاطبی که قرار است بعدها به تماشای فیلم بنشیند و درباره آن نظر بدهد، در شیوه کار فیلم‌بردار نیز تاثیرگذار است. وقتی که می‌دانی این فیلم قرار است کجا اکران شود، طبیعتا در همان جهت قدم برمی‌داری.

علیرضا علویان: انگیزه تازه برای سینماگران مستقل
گروه هنر و تجربه از بابت اکران فیلم‌هایی که امکان نمایش عمومی را ندارند قابل احترام و خوب است. به هر حال نظرات ضد و نقیضی درباره این گروه وجود دارد، اما از نظر من این گروه برای سینماگرانی که مستقل کار می‌کنند، عامل انگیزه و فرصت خوبی به حساب می‌آید. به اعتقاد من اکران فیلم‌های کوتاهی که در این گروه در حال نمایش و دیده شدن هستند، به مراتب رخداد مهم‌‌‌‌‌‌تری است. این که کارگردان‌های فیلم‌های کوتاه نیز امکان دیدن فیلم‌شان روی پرده را پیدا کنند و در عین حال برگشت مالی نیز داشته باشند، اتفاق کمی نیست. ضمن این که این روزها عرضه و تماشای فیلم کوتاه نیز دارد باب می‌شود و از این حیث نسبت به اکران فیلم‌های بلند از اهمیت بیشتری برخوردار هستند.

 محمدرضا دلپاک: فیلم هنری کم هزینه نیست
معمولا فیلم‌های هنر و تجربه با بودجه‌هایی خیلی پائین ساخته می‌شوند و بودجه‌ای برای تبلیغ ندارند. مساله تبلیغات خیلی مهم است. فیلم‌های خیلی خوبی بودند که چون تهیه‌کننده خوبی داشتند، تبلیغ خوبی برای‌شان شد اما خیلی فیلم‌ها هستند که این امکانات و تبلیغ را ندارند. فیلم‌های هنر و تجربه الزاماً فیلم های به اصطلاح Low Budget نیستند خیلی از این فیلم‌ها سرمایه‌گذارانی داشته‌اند که به امید اکران فیلم سرمایه گذشته‌اند و حالا فیلم اکران محدود گرفته است. برای سینما باید بودجه گذاشت. سینما هنری است که نیاز به هزینه فراوان دارد. وقتی بودجه نباشد فیلم غیراستاندارد می‌شود. از نظر استانداردهای جهانی کیفیت خیلی مهم است. به هرصورت اکران گروه هنر و تجربه خوبی است و رونق هم گرفته است.امیدوارم توجه به فیلم‌های جوانان و مستقل شعار و وعده‌ای نباشد که یک عده جوان را تشویق کند و وقتی رونق گرفت، جوان‌ها رها بشوند و بگویند حالا ما هستیم که تعیین می‌کنیم چه چیزی باید نمایش داده شود.

تورج منصوری:کشف و شهود در دهکده جهانی
وقتی ار سینمای تجربی حرف می‌زنیم صحبت از نادانی نمی‌کنیم. اتفاقا از یک دانش محض و خالص حرف می‌زنیم، از کشف و شهود حرف می‌زنیم. هنرمند درون خودش را کشف می‌کند و ضمن آن خلاقیت رخ می‌دهد و می‌سازد. وقتی یک هنرمند دست به ساخت اثری می‌زند در حقیقت با خلاقیتش کشف می‌کند و این یک رفتار رفت و برگشتی است. به نظرم سینمای تجربی مرکز این کنش و واکنش است. یعنی اگر بپرسیم در سینما چه روشی را باید دنبال کنیم تا این کنش و واکنش خیلی به شکلی پویا در ما اتفاق بیافتد من می‌گویم باید در سینمای تجربی فعالیت کرد. یعنی دقیقا همین هنر و تجربه است که نقش کلیدی را بازی می‌کند. باید فیلمی بسازی و همه را در یک پلان بگیری و بعد از تو در یک جایی از تاریخ کسی این فیلم را می‌بیند و شاهکاری را با ایده‌ای که تو ابداعش کردی خلق می‌کند. این متعلق به هر دوی شما است و در آن شاهکار تو نقش داری. کار تجربی وظیفه‌اش همین است.

 سیامک صفری: باید از هنر و تجربه مراقبت کرد
چه خوب که سینمای ما به این شعور رسید که این تفکیک را قائل شود، حالا عنوان هنر و تجربه هم روی آن گذاشته شده. مطمئن هستم، سینمای هنر و تجربه دارد جا باز می‌کند و معتقدم باید از نوع سینما مراقبت کرد، چون می‌تواند به یک جریان تبدیل شود. فکر می‌کنم توانسته مخاطبان آگاه‌تری را که می‌دانند دنبال چه هستند به سمت خود جذب کند. فکر می‌کنم اگر این بخش از سینما همواره تولیداتی داشته باشد که بتوان در این بخش آن‌ها را به نمایش گذاشت آینده روشنی دارد.