هنر و تجربه: استیون اسپیلبرگ، کارگردان کهنه‌کار و نام آشنای سینمای آمریکا که سال‌هاست به نگاتیو وفادار است و میانه‌ای با سینمای دیجیتال ندارد، اخیراً در مصاحبه‌ای از دلایل اصرار خود بر استفاده از سلولوئید در فیلم‌برداری سخن گفته است.

کارگردان برنده اسکار خالق «فهرست شیندلر» و «نجات سرباز رایان» می‌گوید: «تفاوت تصویر دیجیتال با نگاتیو، مانند تفاوت بین نقاشی با اکریلیک و نقاشی با روغن است. نگاتیو بافت دارد و چندلایه است و پویایی خاصی دارد؛ اما دیجیتال مثل این می‌ماند که انگار از پشت یک تکه شیشه دارید به دنیا نگاه می‌کنید. از نظر من دیجیتال خیلی روشن و زنده است و بیش از حد واقعی! خصوصاً در فیلم‌های تاریخی، نیاز است تا یک پرده و حجاب میان زمان و مکان فعلی با چیزی که قبلاً اتفاق افتاده وجود داشته باشد. وقتی که با نگاتیو فیلم می‌گیرید این پرده به شکل ناخودآگاه ایجاد می‌شود و در دیجیتال از بین می‌رود. تا وقتی فیلم و نگاتیو هست چرا باید به سراغ چیز دیگری غیر از فیلم واقعی برویم؟!»

اسپیلبرگ در مورد لزوم استفاده از دوربین نگاتیو در آخرین فیلمش «پل جاسوس‌ها» نیز گفت: «فیلم یک داستان صاف داشت که هیچ بهره‌ای از تکنولوژی در آن وجود نداشت. به همین دلیل هیچ نیازی برای رو آوردن به دیجیتال نبود». در بخشی از این مصاحبه اسپیلبرگ همچنین در مورد این‌که آیا دوست قدیمی‌اش جورج لوکاس، که طرفدار سفت و سخت دیجیتال است او را تاکنون ترغیب به استفاده از آن نکرده است به شوخی گفت: «او قبلاً خیلی  تلاش کرد اما هیچوقت نتوانست من را قانع کند.»

«پل جاسوس‌ها» آخرین فیلم اسپیلبرگ که در آن برای چهارمین با با تام هنکس همکاری کرده است از ۱۶ اکتبر در سینماهای آمریکا به اکران درآمده است.