هنروتجربه:«دان‌آلن پنه‌بیکر» مستندساز پیشکسوت آمریکایی به بهانه‌ مرور آثارش در نهمین دوره جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت»؛ یادداشتی را خطاب به تماشاگران ایرانی فیلم‌هایش نوشته‌است.

به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی «سینماتجربی»، پنه‌بیکر در تاریخ سینمای مستند جایگاه ویژه و بالایی دارد و گروهی از منتقدین، او را پدر «سینماحقیقت» Cinema Verite لقب داده‌اند. او که متولد سال ۱۹۲۵ در ایلینویز آمریکاست، سازنده بیش از ۴۰ فیلم مستند است که اکثر آن‌ها به سبک سینمای مستقیم یا سینما وریته ساخته شده‌اند.  شش اثر مستند او با عناوین «قطار سریع‌السیر سحرگاهی» (۱۹۵۳ نخستین مستند فیلم‌ساز)، «افتتاحیه در مسکو» (۱۹۵۹)، «لامبرت و شرکا» (۱۹۶۴)، «به پشت سر نگاه کن» (‌۱۹۶۷‌)، «راکبای» (‌۱۹۸۱) و کوهپایه (۲۰۰۱) در بخش مرور مستندهای این فیلمساز پیشکسوت در جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت به نمایش در‌می‌آیند. به همین مناسبت، پنه‌بیکر یادداشتی را با محوریت «سینماوریته» و خطاب به تماشاگران ایرانی فیلم‌هایش در جشنواره سینماحقیقت نوشته است:

«گاهی ما به فیلم‌هایمان به‌عنوان کشف نگاه می‌کنیم و خودمان را کاشف می‌دانیم. دوربین نوعی کارآگاه و جستجوگر است که بدنبال سرنخ‌ها و شواهد است تا داستان ما را حقیقت بخشد؛ حقیقتی که تنها از آنِ ما نیست. اگر چه گاهی فکر می‌کنیم که فقط متعلق به ما است، چون کاوش و جست‌وجو می‌تواند کار مشکلی باشد. حقیقت، به شخصیت‌هایی که ما تصویر آن‌ها را گرفته‌ایم نیز تعلق دارد.
ما همیشه کارمان را با توافق شروع می‌کنیم و اینکه وقتی فیلم تمام شد، آن‌را به رقیب‌مان نشان خواهیم داد و اگر آن‌ها اشتباهی در کار ما ببینند، سعی خواهیم کرد آن‌را اصلاح کنیم.
فیلم باید برای شخصیت‌هایش مانند سازندگانش حقیقی باشد؛ بنابراین ما هم می‌خواهیم که داستان فیلم‌مان حقیقی باشد.
مستندساز دوربینش را برای ثبت حقایق روشن می‌کند، اما این شخصیت‌های داستان و زندگی آن‌هاست که فیلم را زنده خواهد کرد.»