هنر و تجربه: آمار تولید و ظرفیت اکران در سینمای ایران یکسان نیستند. سالیانه در حدود ۱۰۰ فیلم بلند در کشور ساخته می‌شود در حالی که ظرفیت مجموعه سینماها به اندازه اکران ۵۰ فیلم است. به این ترتیب هرسال برای قرار گرفتن در سفره تنگ اکران بین فیلم‌سازان و تهیه‌کنندگان رقابت سختی درمی‌گیرد. یک ضلع این مثلث صاحبین فیلم هستند و یک ضلع دیگر شورای صنفی نمایش و البته ضلع سوم سینماداران که هر فیلمی را به راحتی نمی‌پذیرند. این معادله از یک سال پیش بعد جدیدی هم پیدا کرده است و آن اضافه شدن اکران محدود هنروتجربه است.

خبرگزاری مهر در گزارشی به مساله ناهماهنگی بین آمار تولید و ظرفیت اکران پرداخته است. در بخش‌هایی از این گزارش به گروه هن و تجربه هم پرداخته شده است. مهر در این گزارش باغلامرضا فرجی سخنگشورای صنفی نمایش، ابوالحسن داوودی رییس شورای صنفی نمایش و علی سرتیپی تهیه‌کننده گفتگو کرده است. بخش‌هایی خلاصه شده از این گزارش را در زیر می‌توانید بخوانید:

«صف بلند متقاضیان اکران که نشان از تعداد بالای تولیدات سالانه در سینمای ایران دارد این چالش را پیش روی شورای صنفی نمایش گذاشته که چگونه شرایطی فراهم کند تا این تعداد آثار بتوانند در تعداد محدود و حتی معدود سالن‌های سینما به ویژه در تهران به نمایش درآیند. همین شلوغی اکران باعث شده که بحث فیلم‌سوزی مطرح شود؛ بدین معنا که فیلم‌ها اکران می‌شوند ولی با فرصت بعضا دو هفته‌ای با فروش کم و دیده نشدن توسط مخاطبان از پرده پایین می‌آیند.
غلامرضا فرجی سخنگوی شورای صنفی نمایش در گفتگو با مهر و در پاسخ به این‌که چرا فیلم‌هایی که به ویژه در چند ماه اخیر به نمایش درآمدند کمترین فرصت را برای ماندن روی پرده داشتند، گفت: در بحث اکران و عقد قرارداد فیلم ها با سرگروه‌های سینمایی، شورای صنفی نمایش هیچ دخالتی ندارد و این پخش‌کننده و تهیه‌کننده فیلم است که برای نمایش فیلم خود با یک سرگروه سینمایی مذاکره کرده و قرارداد نمایش را براساس زمان مناسب برای اکران و با توجه به پتانسیل فیلم منعقد می‌کند.
فرجی توضیح داد: یکی از مهمترین مواردی که در حال حاضر در سینمای ایران وجود دارد، مساله سالن سینما است. در پایتخت به نسبت جمعیت موجود، تعداد سالن‌های کمی وجود دارد. اگر سالن‌های موجود در کشور بازسازی شود و به چرخه اکران بازگردد می‌تواند به سینمای ایران کمک بسیاری کند.
فرجی ادامه داد: در سال ۹۴، نزدیک به ۱۲ فیلم بالای یک میلیارد تومان فروش داشته است. آمار فروش بدست آمده نیز نشان می‌دهد که سینمای ایران نسبت به سال گذشته از فروش بسیار خوبی برخوردار است. در طول یک سال ۸۰ فیلم مجوز ساخت می گیرد این در حالی است که ظرفیت سینمای ایران در حوزه اکران تنها ۵۰ فیلم در سال است، در چنین شرایطی ۳۰ فیلم باقی می ماند که وضعیت اکرانشان با مشکل رو به رو است.
سخنگوی شورای صنفی نمایش با بیان اینکه سینمای «هنر و تجربه» پتانسیل جدیدی در حوزه اکران به وجود آورده است، توضیح داد: گروه «هنر و تجربه» و شکل گیری آن شرایطی را فراهم کرد تا برخی از فیلم‌ها که امکان نمایش نداشتند نیز فرصت دیده شدن بدست آورند و به این گونه به چرخه اکران کمک کردند.
غلامرضا فرجی در پاسخ به این پرسش که تمایل سینماگران برای اکران فیلم خود در گروه «هنر و تجربه» به دلیل زمان بیشتر اکران در این گروه سبب می‌شود تا اهداف اصلی این گروه اجرایی نشود، بیان کرد: بسیاری از سینماگران می‌دانند که اگر فیلم خود را در گروه «هنر و تجربه» اکران نکنند اثر آنها باید در نوبت اکران باقی بماند و می‌دانند که این امکان وجود دارد که اثر آنها فرصتی برای اکران در چرخه معمولی سینما نداشته باشد.

غلامرضا فرجی: گروه «هنر و تجربه» و شکل گیری آن شرایطی را فراهم کرد تا برخی از فیلم‌ها که امکان نمایش نداشتند نیز فرصت دیده شدن بدست آورند و به این گونه به چرخه اکران کمک کردند

ابوالحسن داوودی رییس شورای صنفی نمایش و نماینده کانون کارگردانان در این شورا می‌گوید: وقتی که تعداد سینماهای استاندارد ما در سراسر کشور که می‌توان به آن فضاى نمایشى مطلوب اطلاق کرد و تعریف سالن سینما برای آن‌ها معنا پیدا می‌کند، بیش از ۵۰ سینما نیست و  از بین همین پنجاه سینما هم تنها ۷ پردیس است که بیش از پنجاه درصد فروش سینماى ایران را در تمام کشور تامین مى‌کند، بدیهى است که این مساله یک فاجعه برای سینمای ایران به وجود آورد. شاید نزدیک‌ترین راه حل و چاره برون رفت از این مشکل و برای اینکه هیچ‌کدام از فیلم‌سازان در اشکال مختلف دچار مشکل نشوند، این باشد که تولیدات سینمای ایران به مرز ۴۰ تا ۴۵ فیلم در طول سال برسد.
این کارگردان سینما با اشاره به ظرفیت نمایش در گروه «هنر و تجربه» بیان کرد: بخش «هنر و تجربه» یک دوران نسبتا طولانی آزمون و خطا را پشت سر گذاشته و این امر که در دوره‌های مختلف تجربه شده و خطاهای آن به خوبی شناسایی شده است فکر می‌کنم براى دوستانی که این گروه را ایجاد کرده‌اند درسى شده است تا بخش عمده این مشکلات را در هنگام برنامه ریزی برای این گروه مورد توجه قرار دهند. اما واقعیت این است که این بخش سینما نیز دچار مشکل است. در واقع زمانی که جایگاه مناسبی برای عرضه همه انواع فیلم‌ها نداشته باشیم دیگر فرقی نمی‌کند که این فیلم‌ها در گروه هنر و تجربه اکران شود و یا سینمای بدنه و یا دولتی. همه این سازندگان مجبور هستند حقوق خود را از سهم یکدیگر بگیرند. با ظرفیتی که در «هنر و تجربه» وجود دارد، برای این بخش  هم جایگاه مناسبی وجود ندارد و این گروه نیز با توجه به توانایى هاى بالقوه اش متضرر می شود. فراموش نکنیم که گروه سینمایی «هنر و تجربه» ویترین خیلی بهتری نسبت به گروه اکران فیلم ها در سینما دارد و به دلیل این ویترین است که استقبال خوبی از این گروه می‌شود که همین استقبال هم باعث ایجاد مشکلاتی می‌شود، چرا که این گروه نمی تواند زیرساخت‌های نمایش خود را اضافه کند و تا زمانی که تعداد سینماهای ما افزایش پیدا نکند همیشه این مشکل وجود خواهد داشت. شهرهاى ایران و تماشاگران بالقوه‌اش در شکل ایده آل به ۵ هزار سینمای سرپا نیاز دارد.

ابوالحسن‌ داوودی: گروه سینمایی «هنر و تجربه» ویترین خیلی بهتری نسبت به گروه اکران فیلم ها در سینما دارد و به دلیل این ویترین است که استقبال خوبی از این گروه می‌شود که همین استقبال هم باعث ایجاد مشکلاتی می‌شود، چرا که این گروه نمی تواند زیرساخت‌های نمایش خود را اضافه کند

داوودی گفت: من به عنوان کارگردانی که بارها طعم تلخ ممیزی و کنترل‌های بی‌رویه را چشیده و خسارتش را دیده‌ام نمی‌توانم توصیه کنم که کنترل دیکتاتورگونه از جانب دولت و صنف برای تولیدات وجود داشته باشد، اما واقعیت این است که جوانی که امروز با موبایل خود فیلم می‌سازد و بعد انتظار دارد که این فیلم در همان شرایط اکران سینمای حرفه‌ای حقوق اکران پیدا کند از همان ابتدا در شناخت مساله اکران دچار مشکل شده است. در حال حاضر تفاوت سینمای ما با ۱۵ سال قبل این است که فیلم‌سازانی که آن زمان وارد سینما می‌شدند به دلیل شرایط سخت ورود به سینما، و فیلم‌سازى خودبخود توسط بدنه سینما محدود می‌شدند، به همین دلیل در گذشته ورودی هر سال ما در سینما بیشتر از ۱۰ درصد نبود. این درحالی است که همین الان گاهی در طول سال سه یا چهار برابر افراد حرفه‌ای که در سینما کار می‌کنند، فیلم‌ساز کار اول به سینما تزریق مى شود.
علی سرتیپی تهیه کننده سینما نیز با تاکید و اشاره بر اینکه مشکل اصلی در سینمای ایران این است که ظرفیت تولید فیلم در طول سال با توجه به تعداد سالن های سینما بین ۴۰ تا ۵۰ اثر است، توضیح داد: مشکل اصلی ما در سینما این است که تنها به افزایش آمار تولید فکر می‌کنیم زیرا با توجه به وام‌های موجود برای تولید، ساخت فیلم برای تهیه‌کننده و کارگردان ارزان تمام می‌شود، اما هیچ‌گاه به این فکر نمی‌کنیم که قرار است خروجی این تولیدات کجا نمایش داده شود. به همین دلیل است که در حوزه اکران همه با یکدیگر دچار مشکل می‌شوند و همه از شرایط سینما ناراضی می‌شوند. تهیه‌کننده فیلم سینمایی «شهر موش ها ۲» با اشاره به این‌که باید شرایط تولید در سینمای ایران سخت‌تر شود، گفت: در برنامه ریزی کوتاه مدت برای حل مشکل اکران باید تعداد تولیدات سینمایی کاهش یابد و در بلندمدت شرایطی را فراهم کنیم تا تعداد سالن‌های سینما در کشور افزایش پیدا کند. می‌توان گفت اگر چند پردیس مانند کوروش در تهران و یا چند پردیس مانند هویزه در شهرستان‌ها داشته باشیم بسیاری از مشکلات سینمای ایران برطرف می‌شود.»