ماهنامه هنر و تجربه: فیلم «خواب تلخ» را دوست داشتم و به نظرم یک کمدی جذاب و مدرن بود. خیلی تعاریف را بلد نیستم ولی می توانم بگویم جنس کمدی ای که در این فیلم دیدم خیلی نو و جدید بود و داستان بسیار فکرشده و دلنشینی داشت. موقع تماشای فیلم و دیدن بعضی صحنه ها واقعا از خنده روده بر می شدم.
اصولا اینکه یک کارگردان بتواند از دل مقوله هایی که ذاتشان تلخ و غم انگیز است شوخی بیرون بکشد و نشان  دهد در ذات زندگی و حتی در تلخ ترین لحظه ها همیشه یک عنصر کمدی وجود دارد بسیار سخت و البته جذاب است. در این فیلم هم ما شاهد هستیم کارگردان با مقوله ای مانند مرگ و کسانی که شغلشان با مرگ انسان ها گره خورده و… شوخی کرده و موفق هم عمل می کند. وقتی قرار است با مسائلی که ترس و وحشت و اندوه در آنها جاری است شوخی کنید و مخاطب را بخندانید کارتان سخت می شود و اگر موفق عمل کنید نتیجه درخشان خواهد بود و تماشای این فیلم هم به جهت موفقیت کارگردان برای من خیلی دلنشین بود. از فیلم های آقای محسن امیریوسفی فیلم «آتشکار» را هم دیده ام و آن فیلم را هم خیلی دوست داشتم.
در فیلم «خواب تلخ» نقش آفرینان همه نابازیگر هستند و کار با نابازیگران مثل راه رفتن بر لبه تیغ می ماند. اگر این همکاری جواب ندهد ممکن است به قیمت از دست رفتن کل فیلم تمام شود و اگر جواب بدهد نتیجه خیلی دلنشین خواهد شد که خوشبختانه این اتفاق در فیلم «خواب تلخ» افتاده و آقای امیریوسفی نشان می دهد توان بازی گرفتن از نابازیگران را هم دارد. اکت های نابازیگران غریزی و بکر است و اگر خوب هدایت شود می تواند برای مخاطب خیلی گیرا و جدید و واقعی باشد و احساس نو بودن و صمیمیت را به تماشاگر بدهد. درواقع نابازیگر در تمام لحظات فیلم خودش است و هیچ موقعیتی را بازی نمی کند و همین حضور او را دوست داشتنی می کند.

نسخه pdf شماره بیست‌ویکم ماهنامه هنر و تجربه