هنر و تجربه: امروز (۲۱ دی ۱۳۹۴) همچون روزهای گذشته به صفحات فرهنگ و هنر مطبوعات کشور و خبرهای مربوط به سینمای هنر و تجربه پرداختیم که در زیر مروری کوتاه بر آن‌ها از نظرتان می‌گذرد:

در روزنامه اعتماد گفت‌وگویی کوتاه از محمدعلی سجادی کارگردان فیلم‌ «تمرینی برای اجرا» که قرار است در بخش هنر و تجربه جشنواره فیلم فجر به نمایش دربیاید، منتشر شده است. در این گفت‌وگو سجادی راجع به «تمرینی برای اجرا» می‌گوید:« می‌توان گفت این کار نخستین فیلمی است که در سه و چهار دهه اخیر به یکی از داستان‌های مهم «شاهنامه» یعنی «سیاوش» پرداخته و محور اصلی کار ادبیات کهن ایران است. تلاش کردم در این فیلم به یکی از متون مهم ادبیات کلاسیک ایران نزدیک شوم و درباره آن صحبت کنم، چرا که جای خالی ادبیات کهن فارسی در سینما دیده می‌شد.» همچنین سجادی راجع به انتخاب فیلمش در بخش هنر و تجربه اضافه کرد:«من خودم را بیشتر به سینما هنر و تجربه نزدیک می‌دانم و به این گروه سینمایی تعلق خاطر ویژه‌ای دارم شاهد آن فیلم «حمید هما» که اکنون که در حال اکران است و فیلم «کارد و کلوچه» که برای همین گروه بود به توصیه دوستانم فیلم را برای بخش «سودای سیمرغ» ارسال کردم تا مخاطب عمومی‌تری پیدا کند. اما به طور کلی معتقدم بخش «هنر و تجربه» در دیده شدن بهتر فیلم‌های مناسب این بخش موثر است، چرا که مخاطب می‌داند با چه نوع آثاری رو‌به‌رو می‌شود. »

در روزنامه وطن امروز نقدی به قلم مرتضی اسماعیل دوست بر فیلم «سایه روشن» فرزاد موتمن منتشر شده است. در این یادداشت می‌خوانید:« فیلم ساخته‌شده توسط فرزاد موتمن مبتنی بر موضوعی است که در تاریخ سینما بارها مورد توجه فیلم‌سازان قرار گرفته و آثار موفقی چون «جزیره شاتر» به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و «یادآوری» ساخته کریستوفر نولان بر این مدار شکل یافته‌اند. با وجودی که این تریلر روان‌‌شناختی در میانه راه دچار سکون در روایت‌پردازی می‌شود اما می‌توان به نشانه‌های روشنی از ارجاعات فرامتنی در دل عصاره اصلی پندار آدمی رسید. برای نمونه باید به موتیف‌های تصویری از لذت خوردن سیب نزد شخصیت‌های سه‌گانه فیلم اشاره کرد که رامین را به خاطره‌ای دور از مادرش سوق می‌‌دهد و حسرت‌های به جا مانده از شیار افسوس را نزد پرسوناژ بازنمایی می‌کند؛ شمایلی از ذات آرمانگرای آدمی که به دنبال رسیدن به واقعیتی است که خود در آرزوهایش ترسیم کرده در حالی که حقیقت در دورترین نقطه ممکن وجود دارد.  فرزاد موتمن پس از ساخت فیلم‌های سطحی‌ای چون «جعبه موسیقی»، «پوپک و مش ماشاالله» و «بیداری»، این بار اثری را در مسیری استاندارد از سینما به بار ‌نشانده، با این توضیح که اگر آثار ارزشمندی مانند «شب‌های روشن»، «هفت پرده» و «صداها» بیشتر مرهون نگارش خلاقانه سعید عقیقی در فیلم‌نامه‌نویسی بوده است، «سایه روشن» شخصی‌‌ترین فیلم فرزاد موتمن محسوب خواهد شد.  طی سال‌‌های دراز می‌‌توان از گذر نگاتیو بر پرده سینما، فیلم‌هایی را مثال زد که نمایشگر ذهنی گمشده بوده‌اند، همچون فیلم «مردی بدون گذشته» ساخته آکی کوریسماکی، فیلم‌ساز فنلاندی که تصویرگر ترمیم خاطرات متلاشی‌شده از گذشته مردی گمگشته توسط زنی ناشناس است اما در فیلم «سایه روشن»، فراموشی تنها یک بخش از پازل معمایی است که هنرمندانه به ترکیبی مهندسی دست یافته و درامی روانکاوانه را خلق کرده است. »

همچنین پایگاه خبری هنر خبری راجع به فیلم تازه مهرداد غفازراده، کارگردان «دریا و ماهی پرنده» منتشر کرده است. مهرداد غفارزاده کارگردان سینما بعد از حضور در جشنواره پوسان کره با فیلم «دریا و ماهی پرنده» و بازگشت به ایران از طرف این کشور، پیشنهادی مبنی بر ساخت فیلمی مشترک را داشته و پس از بررسی از طرف این کارگردان طرح فیلم‌نامه‌ای با نام «روی خط صفر» به سینمای کره داده شده است. آن‌ها نیز پس از ابراز رضایت از محتوا و موضوع فیلم‌نامه و بررسی همه جوانب کار و مذاکره‌ای که با غفارزاده داشته‌اند، اعلام همکاری کردند و قرار است محصول سینمایی مشترکی بین ایران و کره ساخته شود. «روی خط صفر» کاری تجربی است که در چهار کشور مختلف فیلم‌برداری خواهد شد. باید دید غفارزاده پس از اینکه نتوانست فیلم «روزهای مرد مرده» را به خاطر نبود حمایت مالی بسازد، این‌بار چه خواهد کرد. شایان ذکر است؛ قرار بود مهرداد غفارزاده با دو فیلم «آن دو ساعت» و «اطلسی‌ها» در بخش مستند سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر نیز حضور پیدا کند که از کورس رقابت این بخش‌ جا ماند.

روزنامه بانی‌فیلم به گزارش کوتاهی از مراسم آیین دیدار فیلم «موقت» به کارگردانی امیر عزیزی و نقد و بررسی فیلم «احتمال باران اسیدی» به کارگردانی بهتاش صناعی‌ها در شیراز پرداخته است.