هنر و تجربه- امیر عفاف:مراسم نقد و بررسی فیلم «سی‌صدو شونزده» با حضور پیمان حقانی (کارگردان) و علیرضا عیسوی (منتقد فیلم) چهارشنبه ۳۰ دی ماه در تالار حافظ شیراز برگزار شد.
پیمان حقانی در این نشست با اشاره به وضعیت نگران‌کننده سینمای ایران گفت: «با راه افتادن سینمای هنروتجربه، افرادی با دلسوزی سعی دارند مشکلات این سینمای ورشکسته را برطرف کنند.»
او در خصوص ایده و تولید فیلم ۳۱۶ یادآور شد:« با تولید این فیلم قصد برقرار کردن ارتباط با مخاطب داخلی را داشتم، بنابراین عامه پسند بودن و اقناع سلیقه طیف‌های گوناگون اجتماع هدف اصلی بود.»
حقانی با اشاره به این نکته که «می‌خواستم فیلمی خاص برای تماشاگر عام بسازم» افزود: «ساختن فیلمی با محوریت پاها و کفش‌ها ایده بلند پروازانه ای بود و در زمان تولید فیلم تصمیم بر این شد که از نماهای دیگری نیز استفاده کنیم، شاید به این دلیل که هنگام  نوشتن فیلم‌نامه به شرایط ساخت فیلم مانند هزینه، زمان و محدودیت‌ها فکر نمی‌کنم.»
او در ادامه صحبت‌هایش پیرامون ایده فیلم، به مشارکت مخاطب در درک آن هم تاکید کرد:«قصدم این بود که در قالب فرمی تازه و با محدودیت‌های موجود با نماهای واقعی‌تری زندگی روزمره ایرانی را به تصویر بکشم. همواره در سینمای جدی و روشنفکری برداشت‌های متعدد به عهده تماشاگر گذاشته می‌شود و فیلم سی‌صدو شونزده حتی امکان تخیل و تصور چهره شخصیت‌ها را نیز به مخاطب می‌دهد.»

316 شیراز1
این کارگردان جوان در پاسخ به انتقاد یکی از حاضرین که معتقد بود نباید از شعار پاها و کفش‌ها در پوسترها استفاده می شد، گفت:« طراحی این شعار تبلیغاتی به تهیه‌کنندگی من در این فیلم مربوط می شود که قصد داشتم با استفاده از آن برای تماشاگر جذابیت ایجاد کنم، به این نکته نیز باید توجه کرد که در دنیای شلوغ امروز تبلیغات نقش مهمی در جذب مخاطب دارد.»
ادامه او در به مشکلات تولید سی‌صدو شونزده به دلیل نبود بودجه کافی اشاره کرد و افزود: «همکارانم در این فیلم حق رفاقت را به‌جا آوردند و بدون آنکه دستمزد واقعی خود را طلب کنند در تولید مشارکت کردند.»
این نشست با صحبت‌های علیرضا عیسوی منتقد سینما ادامه پیدا کرد. او سینمای هنر و تجربه را جایگاه مناسبی برای نمایش فیلم سی‌صدو شونزده ذکر کرد:«مخاطب با فیلمی رو‌به‌رو می‌شود که ایده خلاقانه‌ای دارد. البته پیاده کردن این ایده در یک فیلم بلند جسورانه و پرمخاطره است.»
او هم‌چنین به حذف چهره‌ها و انتخاب راوی اشاره کرد: «تماشاگر به سینما نمی‌آید تا فقط شاهد ایده‌ای بکر باشد، در نتیجه تمامی فاکتورهای مورد نیاز یک فیلم بلند در سی‌صدو شونزده رعایت شده‌است.»
عیسوی کارکرد موسیقی این فیلم را هم فانتزی ندانست:«موسیقی این فیلم شخصیت دارد، اتفاقی که کمتر در سینمای ما به آن اهمیت داده می‌شود. حتی امروزه حذف موسیقی یکی از نمادهای سینمای هنری شده‌است.»

316.شیراز
این منتقد اضافه کرد:«این فیلم با تصاویر اضافی ساخته شده است، نماهایی که برای ارتباط دو نمای دیگر کاربرد دارند اما کارگردان به شکل هوشمندانه‌ای از آن‌ها بهره برده‌است.»
او رنگ‌های مناسب، عکس‌های زیبا و هم‌چنین صداگذاری فوق‌العاده نقاط قوت صحنه‌پردازی کارگردان عنوان کرد: «این فیلم به گونه‌های گوناگونی سرک کشیده‌است و نمی‏‌توان آن را در ژانر خاصی دسته‌بندی کرد.»
این منتقد سینما که باور دارد کارگردان در بیان احساسات با توجه به فرهنگ ایرانی موفق عمل کرده است، گفت: «شخصیت‌ها با استفاده از تخیل تماشاگر شکل می‌گیرند، بنابراین مخاطب تصاویری را خودش به فیلم اضافه می‌کند، این فیلم مستعد روشنفکرانه شدن بود اما کارگردان با روایتی دلچسب مسیرش را برای جذب مخاطب عام به درستی انتخاب کرده‌است.»

عکس: محمدرضا دهداری