هنر و تجربه: «اینجا کسی نمی‌میرد» اولین ساخته بلند حسین کندری یکی از یازده فیلمی است که به بخش هنروتجربه جشنواره سی و چهارم فیلم فجر راه یافته است. فیلم یک سایکو درام ساخته است و نگاهی تحلیل‌گرانه به مساله‌ای انسانی در نقطه صفر مرزی دارد. در خلاصه داستان فیلم آمده‌است:« اشکان، با وجود یک امکان، خود خواسته به خدمت سربازی می‌رود. جایی که خانواده‌اش را از خود و بیماری‌اش در امان نگه دارد. اما خرید این امنیت برای دیگران به قیمت تنهایی بیشتر و نزدیک شدن لحظه لحظه‌اش به سقوط است.»

این فیلم را سینا سعیدیان به همراه عباس رافعی تهیه کرده‌است. سینا سعیدیان در گفت‌وگو با سایت هنروتجربه از چگونگی شکل‌گیری ایده این فیلم و در کنار هم قرار گرفتن عوامل آن می‌گوید:« من و حسین کندری دنبال یک قصه خوب می‌گشتیم که با توجه به بودجه کاملا محدود و شخصی ما قابل ساخت باشد. بهار کاتوزی فیلم‌نامه این فیلم را که آن زمان «نقطه صفر» نام داشت، نوشته بود. همه ما هم‌نظر بودیم که این فیلم‌نامه‌ای است که به اصطلاح می‌شود آن را ارزان کار کرد. قصه هم جذابیت لازم را برای ما داشت.»

سینا سعیدیان هم‌چنین درباره نحوه همکاری با عباس رافعی در تهیه‌کنندگی فیلم اینجا کسی نمی‌میرد،توضیح می‌دهد:«به واسطه بهار کاتوزی رفتیم سراغ آقای رافعی و گفتیم ما یک بودجه حداقلی داریم و یک تیم جوان و فیلم‌اولی هستیم  که نیاز به  حمایت یک سینماگر با تجربه داریم. آقای رافعی هم با ما همراهی کردند.»

به گفته سعیدیان جلسات بازنویسی فیلم‌نامه از بهمن سال گذشته آغاز و طی آن فیلم‌نامه «اینجا کسی نمی‌میرد» هشت مرتبه بازنویسی شد و بعد از آن برای انتخاب بازیگر نقش اول وارد مذاکره شدند. هومن سیدی که در این فیلم در نقش کاراکتر اصلی که یک سرباز است ظاهر شده که خود کارگردان هم هست. سعیدیان درباره لوکیشن کوهستانی که فیلم در آن ساخته شده،عنوان می‌کند:«از آنجایی که مساله بودجه و هزینه‌ها خیلی برای ما مهم بود به پیشنهاد من به لوکیشنی حوالی جاده هراز رفتیم چون دنبال جایی بودیم که تداعی ‌کننده کردستان و حال و هوای مرز باشد. زمستان گذشته در شرایط پر برفی که حتی ماشین هم از آن جاده‌ها بالا نمی‌رفت ما با پای پیاده لوکیشن را دیدیم و انتخاب کردیم. بعد از تعطیلات نوروز دوباره به آن منطقه رفتیم و نقطه‌ای را که می‌خواستیم مشخص کردیم.»

اینجا کسی نمیمیرد

او درباره شرایط فیلم‌برداری این فیلم هم می‌گوید:« از محل اسکان عوامل تا لوکیشن حدود ۴۰ دقیقه مسافت بود و باید مسیر صعب‌العبوری را طی می‌کردیم تا به نقطه‌ای برای فیلم‌برداری برسیم که نه آب داشتیم و نه برق! با این‌که ما در فصل بهار و اردیبهشت ماه فیلم‌برداری می‌کردیم اما شرایط جوی در آن منطقه عجیب و غریب بود. بعداز ظهرها باد به حدی شدید می‌شد که مجبور می‌شدیم کسی که می‌خواست کار کند را بگیریم تا باد نبرد! در فیلم‌برداری‌های شب سرما آنقدر زیاد می‌شد که کار تا مرز تعطیلی می‌رفت.» سعیدیان با اشاره به اینکه در این فیلم عواملی کم تعداد، جوان و با انرژی حضور داشتند، دلیل این‌که روزهای فیلم‌برداری کمتر از آنچه برای این نوع کارها تصور می‌شود به طول انجامیده سرعت بالا و هماهنگی عوامل سازنده آن می‌داند.

به گفته سعیدیان اینجا کسی نمی‌میرد بعد از گذراندن مرحله پیش‌تولید و تولید، زمان کافی و بسیار زیادی را در مرحله پس‌تولید برای تدوین و صداگذاری در اختیار داشته‌است:««مراحل پس از تولید ما هفت ماه زمان برد. یکی از شاخصه‌های فیلم ما همین است که برای بخش‌های فنی آن درست مثل غذایی که باید جا بیافتد وقت گذاشته شد..»