هنر و تجربه: ایرج کریمی دیگر میان ما نیست تا اولین نمایش فیلمش در جشنواره فیلم فجر را ببیند. فیلمی که او در اواخر سال ۹۳ ساخت و آخرین مراحل پس از تولید این فیلم با وخیم شدن بیماری ایرج کریمی همزمان شد. با علی حضرتی تهیه‌کننده جوان این فیلم تماس گرفتیم و درباره «نیم‌رخ‌ها» و تولید آن پرسیدیم. تهیه‌کننده‌ای که قصد داشت یک فیلم دیگر هم با ایرج کریمی کار کند، اما اجل مهلت نداد.

چطور شد که تصمیم گرفتید «نیم‌رخ‌ها» را تهیه کنید و با ایرج کریمی همکاری کردید؟ 
فیلم «خداحافظی طولانی» که تمام شد، در مرحله پس از تولید این فیلم بودیم که با مدیر تولید برای کار بعدی مشورت کردیم و اصلی‌ترین گزینه ما ایرج کریمی بود. سه هفته‌ای طول کشید تا ایرج کریمی را پیدا کنیم و در آخر از طریق نشر پنجره ایرج کریمی را پیدا کردیم چون شماره موبایلش هم عوض شده بود. اول تلفنی و بعد حضوری حرف زدیم و طرح فیلم‌نامه‌ای را برای ما تعریف کرد.طرح جذاب بود و کریمی خیلی خوب آن را تعریف کرد که همان جا با تهیه آن موافقت کردم، آن فیلم‌نامه بعدا شد همین فیلم «نیم‌رخ‌ها». کمتر از دوماه بعد کار فیلم‌برداری را شروع کردیم.

یعنی فیلم‌نامه را آماده داشتند یا این‌که فقط یک طرح بود؟
فیلم‌نامه آماده بود و سال ۹۰ یا ۹۱ نوشته شده‌بود.

از چه زمانی کار ساخت فیلم را شروع کردید و فیلم کی تمام شد؟ 
اواسط دی سال گذشته، فیلم‌بردرای شروع شد و کمی کمتر از سی روز طول کشید. اما به جشنواره پارسال نرسیدیم که البته عجله‌ای هم نداشتیم. کارهای فیلم از عید شروع شد و مراحل تدوین رو به پایان بود که حال ایرج کریمی رو به وخامت گذاشت و رفت بیمارستان. برای کار بعدی هم با هم صحبت کرده بودیم و قرار و مدارها گذاشته شده بود و نفرات اصلی را هم انتخاب کرده بودیم.

اسم این فیلمی که می‌خواستید بعد از «نیم‌رخ‌ها» تهیه کنید، چه بود؟
اسم فیلم «بدرودها» بود اما در مورد جزئیاتش و داستانش چیزی نمی‌توانم بگویم چون مطمئن نیستم ایرج کریمی به گفتنش راضی بوده باشد.

در مورد انتخاب عوامل هم توضیح می‌دهید،نفرات فیلم را خود ایرج کریمی انتخاب می‌کرد؟
انتخاب عوامل و اصولا هر انتخابی در فیلم یک تصمیم جمعی بود و همه تصمیم‌ها با خرد جمعی افراد اصلی فیلم گرفته می‌شد. هیچ‌وقت هم اختلاف‌نظری نداشتیم و فکر کنم این کار به عنوان بهترین خاطره‌ام از سینما در ذهنم باقی بماند.

برای اکران «نیم‌رخ‌ها» اکران عمومی را مناسب می‌دانید یا اکران هنروتجربه را؟
هم برای اکران «خداحافظی طولانی» و هم برای فیلم‌های دیگر گروه خودمان با شرایطی روبه‌رو شدیم که به نظرم تجدیدنظری در اکران عمومی نیاز است. هنروتجربه امید آینده سینمای ایران است و از طرفی برخلاف اکران عمومی به قول سنتی‌های سینما «کلّه» نمی‌فروشد و فرصت کافی برای عرضه فیلم هست. تماشاگر می‌تواند سر فرصت فیلم را ببیند و اگر خوب بود به بقیه هم توصیه کند. برخلاف اکران عمومی که ملاک کف فروش در طول دو یا سه هفته است و ارزش فیلم‌ها با تماشاگران هفته اول مشخص می‌شود. درواقع هنروتجربه حرفه‌ای‌تر پیش می‌رود و البته مخاطب خاص خودش را دارد. دوشقه شدن در اکران انتخاب بدی هم نیست اما به شرطی که بسترش فراهم باشد. قطعا انتخاب ما برای اکران هنروتجربه است و زمان عید نوروز را برای آن در نظر داریم.

فیلم را برای بخش سودای سیمرغ هم ارائه کرده بودید اما در لیست اسامی ۲۵ فیلم این بخش قرار نگرفت. 
در این باره نمی‌خواهم صحبتی کنم.

و حرف آخر؟
آرزوم دارم که هنروتجربه که از جریان‌سازان امروز هنر است با مدیریت درست به بقایش ادامه بدهد و روزهای روشنی را بسازد برای این نوع سینمایی که ما هم دنبالش هستیم.