هنر و تجربه- امیر محقق: برادران محقق با دومین فیلم مشترک‌شان «ممیرو» پا به جشنواره سی‌وچهارم فیلم فجر می‌گذارند و از آثار شرکت‌کننده در بخش هنروتجربه هستند. هادی محقق کارگردان و رضا محقق تهیه کننده، پس ازفیلم «او خوب سنگ می‌زند»، رو به ساخت ممیرو آوردند و با این فیلم برنده جایزه بخش جریان‌های نو جشنواره بوسان و برگزیده جشنواره سائوپائولو شدند. ممیرو که تهیه کننده دیگر آن مجید برزگر است،با بهره‌گیری از فرمی تجربی، قصه زجر آدمی را به تصویر کشیده و به لحاظ بصری، غافلگیری‌هایی را برای مخاطب به همراه دارد. با هادی محقق درباره جهان تجربی اثرش گفت‌و‌گو کردیم.

ایده فیلم از کجا به ذهن‌تان رسید و چطور به فرم روایت مورد نظرتان رسیدید؟
ایده فیلم محصول یک خاطره بود. خیلی تلاش نکردیم به این فرم برسیم چرا که فضای حاکم بر کار خودش این فرم را به وجود آورد. یعنی فرم تابعی از اثر شده‌است.

بازخورد حضور فیلم در جشنواره‌های خارجی معتبر هم‌چون بوسان و سائوپائولو چه بود؟ از فیلم چقدر استقبال شد؟
واکنش‌هایی که می‌گرفتیم و حرفایی که می‌شنیدیم، خوب بود. گفت‌وگوهایی که انجام دادیم نشان می‌داد حاصل فیلم برالی تماشاگران رضایت بخش بوده‌است.

ممیرو1

با توجه به تجربی بودن فضای اثر، حضور یک کاراکتر پیرمرد در محوریت داستان و کم‌دیالوگ بودن فیلم، فکر می‌کنید مخاطب ایرانی، خصوصاً در جشنواره فجر، تا چه حد با آن ارتباط برقرار کند؟
به هر صورت این جنس فیلم‌ها به خاطر اینکه کم تولید می‌شوند، معمولا مخاطب دوست دارد تا آن‌ها را ببیند؛ در واقع به نوعی دلتنگی‌هایی نسبت به این فیلم‌ها همیشه دارند. خیلی نمی‌توانم نسبت به بازخورد فیلم در جشنواره فجر پیش‌بینی دقیقی داشته باشم ولی امیدوارم.

در ساخت ممیرو تا چه حد ریسک کردید؟
به نظرم ریسک ساخت ممیرو خیلی بالا بود. شبیه دوچرخه‌سواری لبه پرتگاه بود. البته این دوچرخه سواری پر از دلهره و ترس، در نهایت بعد از اتمام تدوین برایم پر از لذت شد.

جسارت و شجاعت فیلم‌ساز، تا چه حد در شکل گیری سینمای تجربی نقش دارد؟
تا جسارت نباشد هیچ تجربه‌ای شکل نمی‌گیرد.اگر بخواهیم شبیه ماقبل خود عمل کنیم دیگر ترس معنایی ندارد چون این ترس پیش از این توسط آدم‌های قبلی تجربه شده‌است.

 در فیلم‌هایتان از بازیگران حرفه‌ای و شناخته شده استفاده نمی‌کنید، دلیل خاصی دارد؟
واقعا ضرورت نبود از بازیگر شناخته شده استفاده کنیم یعنی اینکه بهترین انتخاب، خود یدالله شادمانی بود چرا که همه خصوصیاتی که نقش فیلم باید داشته باشد را در خود داشت.

تا جسارت نباشد هیچ تجربه‌ای شکل نمی‌گیرد.اگر بخواهیم شبیه ماقبل خود عمل کنیم، دیگر ترس معنایی ندارد چون این ترس پیش از این توسط آدم‌های قبلی تجربه شده‌است

فیلم شما در بخش هنرو تجربه جشنواره فیلم فجر حضور دارد، اساسا فکر می‌کنید گروه هنروتجربه چه جایگاهی در کلیت سینمای ایران سینمای دارد؟
به نظرم هنر‌وتجربه برای سینمای ایران به مثابه باران رحمت است.  به وجود آمدن این بخش خیلی به ما نیرو داد. سینمای ایران هیچ‌وقت آقای ایوبی و آقای علم‌الهدی را فراموش نمی‌کند و مطمئن هستم اگر هنروتجربه فراگیر بشود، تأثیر عجیبی روی مخاطب جریان اصلی خواهد گذاشت و بخش زیادی از مخاطبین، به سمت هنروتجربه کوچ می‌کنند.

با توجه به این‌که چندی است فیلم‌سازان با تجربه و قدیمی سینمای ایران نیز فیلم‌هایشان را به هنرو تجربه می‌آورند، به نظرتان این گروه تقریباً نوپا، تا چه حد در شکستن کلیشه‌ها و تجربه فرم‌های جدید، پیشگام بوده‌است؟
به یک دلیل عمده خیلی می‌تواند تأثیر داشته باشد آن‌هم این‌که دنبال خلق دنیایی جدید است و این خودش می‌تواند‌ خیلی از کلیشه‌های مرسوم را باطل کند. البته تاکنون تغییرات دیگری هم در سینمای ایران داشته‌ایم اما نه خیلی زیاد و به این شکل. نباید فراموش کرد که اصلاح فرهنگی زمان می‌خواهد و از عمر هنروتجربه مدت زیادی نگذشته؛ اما طی همین مدت نیز پیشرفت قابل توجهی‌ کرده‌است.