هنر و تجربه: امروز (۱۸ بهمن) در حالی بازتاب‌‌های سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر را مرور می‌کنیم که نتایج آرا مردمی نسبت به دیروز تغییری نکرده است. فیلم‌های «ابد و یک روز»، «اژدها وارد می شود»، «ایستاده در غبار»، «بادیگارد» و «بارکد» بر طبق حروف الفبا در ردیف بهترین فیلم‌ها از نگاه تماشاگران در روز ششم جشنواره قرار گرفته‌اند.

خبرگزاری هنر آنلاین گفت‌وگویی با نسیم ادبی بازیگر فیلم «چهارشنبه» به کارگردانی سروش محمدزاده منتشر کرده است. در این گفت‌وگو ادبی پیرامون همکاری با یک کارگردان جوان گفت:« فیلم‌نامه «چهارشنبه» درست و خوب نوشته شده بود و بعد از خواندن به آن علاقه پیدا کردم. سروش محمدزاده علی‌رغم اولین ساخت فیلم بلندش سال‌ها تجربه تدوین و ساخت فیلم کوتاه را دارد. زمانی که با من تماس گرفت و برای بازی در فیلم «چهارشنبه» از من دعوت کرد، چون شوق و علاقه‌اش را دیدم تمایل پیدا کردم با او همکاری کنم. در حین فیلم‌برداری با دکوپاژ کامل سر صحنه می‌آمد و تکلیف بازیگر معلوم بود و دقیقاً می‌دانست می‌خواهد چه کاری را انجام بدهد و به هیچ عنوان مثل یک کارگردان تازه‌کار سر صحنه نمی‌آمد که بخواهد تجربه‌اندوزی کند و یا چیزی را یاد بگیرد و از این همکاری لذت بردم. معتقدم خروجی و ماحصل فیلم بسیار خوب و موفق شده است و فیلم چهارشنبه می‌تواند مخاطبان زیادی داشته باشد. داستان فیلم‌نامه «چهارشنبه» نو و متفاوت بود و کمتر چنین قصه‌ای در سینما مورد استفاده قرارگرفته بود. محمدزاده در نوع روایتش از کلیشه‌ها دوری کرده و دیالوگ‌های درست و مناسبی برای شخصیت‌ها مطابق با خاستگاه و طرز فکر شخصیت‌های فیلمش نوشته است.»
ادبی راجع به کاراکترش در فیلم توضیح داد:« در «چهارشنبه» نقش زنی متعلق به طبقه پایین جامعه را بازی کردم. من تلاش کردم در حین بازی نقش را رنگ‌آمیزی کنم تا برای مخاطب ملموس باشد. این زن از شوهرش جدا شده است و نمی‌تواند بچه‌دار بشود و در شرایط بدی با خواهر کوچک‌ترش در خانه‌ای قدیمی زندگی می‌کند و در این میان برایشان اتفاق ناخوشایندی هم رخ می‌دهد. این زن در خانواده بیشتر میانداری می‌کند تا تنش‌ها به بحران حادی تبدیل نشود و تلاش می‌کند رفتارهای مادرانه‌ای نسبت به خواهر کوچک‌ترش داشته باشد و در ضمن این زن پیچیدگی‌های خاص خودش را دارد و معمولاً علاقه‌ای ندارم نقش‌های تخت، مونوتون و فاقد پیچیدگی را بازی کنم و اگر در فیلم‌نامه هم کمتر این ویژگی‌ها وجود داشته باشد. تلاش می‌کنم با هم فکری با نویسنده و کارگردان به نقش اضافه کنم. »

در روزنامه اعتماد هم سحر عصرآزاد طی یادداشتی به فیلم‌های «چهارشنبه»،«بادیگارد»،«من» و «سیانور» پرداخته است. او در بخشی از این یادداشت درباره فیلم«چهارشنبه»نوشته است:«چهارشنبه نخستین فیلم سروش محمدزاده است که به موضوع قصاص و درگیری یک خانواده برای راضی کردن برادر کوچک‌شان برای گرفتن پول دیه و بخشش قاتل پدر می پردازد؛ موضوعی که در سینمای ایران به خصوص در سال‌های اخیر تازگی ندارد و تنها یک زاویه دید جدید می تواند آن را احیا کند. با این رویکرد فیلم از گره کلیشه‌ای درگیری میان خانواده قاتل و مقتول برای گرفتن رضایت گذر کرده و به درگیری چند خواهر و برادر برای راضی کردن برادر کوچک‌شان می پردازد تا از خون پدر بگذرد و سطح جدیدی از روابط را وارد قصه و فیلم کرده است. اما در همین مسیر، فیلم رفت و برگشت‌های تکراری و غیردراماتیکی دارد که باعث درجا زدن درام در یک موقعیت و ساکن شدن این قصه ملتهب می‌شود. به خصوص حجم زیاد دیالوگ‌های فیلم که به نوعی قرار است اطلاعات را مرور کرده و علامت سوالی برای مخاطب باقی نگذارد، به دام تکرار افتاده و جان اصلی درام را می‌گیرد. بازی بازیگران حرفه‌ای فیلم همچون شهاب حسینی از نقاط قوت این فیلم تجربی محسوب می‌شود.»

روزنامه هنرمند گفت‌وگویی با مجید برزگر، کارگردان «یک شهروند کاملا معمولی» منتشر کرده است. برزگر در این گفت‌وگو به ریتم فیلم و انتخاب بازیگر فیلمش اشاره کرد:« جهان و زندگی این پیرمرد کند است و روشن است نمی‌شود درباره یک پیرمرد فیلم ساخت و ریتم تندی داشت. فکر می‌کنم فیلم ریتم درستی دارد و سعی کردم این کار را انجام دهم. برای این نقش نیاز به بازیگری داشتم که در چنین سن و سالی باشد و در عین حال چندان برای مخاطب آشنا نباشد. سورن مناسکانیان بازیگری با حافظه بسیار قوی و شیرین سخن و گرم است و به شدت عصبانی بود از اینکه به او برای بازی در نقش آقای صفری عصا داده‌ایم. این بازیگر به خوبی نقش یک پیرمرد مبهوت و حواس پرت را بازی کرد. حضور بازیگران در این فیلم و پیدا کردن آن‌ها برای من یک شانس به شمار می‌رود و همه این بازیگران تقریبا برای اولین بار در یک فیلم بلند بازی کرده‌اند. »

روزنامه شهروند نیز در گفت‌وگویی با هادی محقق کارگردان به فیلم «ممیرو» پرداخته است. محقق در این گفت‌وگو اظهار کرد:« ممیرو یعنی نامیرا و کسی که قرار نیست بمیرد. از ابتدا هم همین اسم در ذهنم بود و احساس می‌کنم این بهترین اسم برایش بود؛ یعنی این‌که تلاش نکن تا سرنوشتت را عوض کنی، این من هستم که برایت تصمیم می‌گیرم. در سکانسی داریم که شخص مورد نظر می‌خواهد خودش را بکشد ولی فشنگ در خشاب نمی‌رود، به نظر می‌رسد که کسی می‌گوید اراده این‌که این فشنگ در خشاب برود در دست من است نه تو! تابع اراده من باش نه خودت. روزی میان عشایر قشقایی رفتم و شب، هنگام خواب به ما گفتند سه نفر گردشگر ژاپنی در چادر بغلی خواب هستند. صبح یک دختر ژاپنی را دیدم که بسیار فارسی را زیبا حرف می‌زد و گفت من عاشق فیلم‌های کیارستمی هستم. به عشق فیلم‌های او رفته‌ام و فارسی را یاد گرفته‌ام. من گریه‌ام گرفت از این حیث که کیارستمی چه شخصیتی است که ما درک درستی از او نداریم. کیارستمی به اندازه یک سرباز به این مملکت خدمت نکرد که یک خیابان به نامش بشود؟ اصغر فرهادی هم همین‌طور. در کشور کره سینمای ایران را به نام عباس کیارستمی و ابوالفضل جلیلی و امیر نادری بیشتر می‌شناسند. در اروپا مثلا اصغر فرهادی را بیشتر می‌شناسند و خیلی سینمای ایران برایشان مهم است، همین الان چهار فیلم از ایران در برلین است. »

خبرگزاری مهر با اشکان خطیبی بازیگر فیلم «سینما نیمکت» به کارگردانی محمد رحمانیان گفت وگو کرده است. خطیبی در این گفت و گو به سختی هایی که برای ایفای نقشش در این فیلم کشیده ، اشاره کرده است:«برای حضور در «سینما نیمکت» و نقشی که در این فیلم ایفا می‌کردم، سختی‌ها و زحمت‌های بسیاری کشیدم از جمله اینکه ۲۰ کیلو وزن کم کردم و در مدت زمان کوتاهی نواختن ویولن و اجرای ۲۷ قطعه موسیقی را آموختم و گریم بسیار سنگینی را روی چهره ام تحمل کردم. البته بارها درباره تلاش‌هایی که برای رسیدن به این نقش انجام داده‌ام، صحبت کردم و با توجه به اتفاقاتی که برای فیلم افتاده، دیگر رغبتی به حرف زدن ندارم.» او همچنین  درباره مضمون نوستالژیک فیلم «سینما نیمکت» عنوان کرد:« این فیلم در زمانی اتفاق می‌افتد که داشتن ویدیو از لحاظ قانونی ممنوع بود بنابراین عده‌ای تصمیم می‌گیرند که فیلم‌های تاریخ سینما را برای مردم به صورت نمایشی اجرا کنند. در واقع «سینما نیمکت» یک ادای دِین به تاریخ سینمای جهان است و طبیعتا در دهه‌ای اتفاق می‌افتد که برای مخاطبان متولد دهه ۴۰ و ۵۰ معنای خاصی دارد. برای ما و مخاطبان قرار گرفتن در آن موقعیت‌ها خاطره‌انگیز است. البته علاوه بر اینکه این فیلم ادای دِین به سینماست، به گفته آقای رحمانیان ادای دِین به هنر دوبله ایران نیز است چون بسیاری از فیلم‌های سینمایی با دوبله هنرمندان ایرانی جان گرفته‌اند.»

طبق اعلام خبرگزاری ها «سینما نیمکت» در اولین نمایش رسمی خود در سینما فرهنگ با استقبال مخاطبان مواجه شده وکارگردان، بازیگران و عوامل این فیلم نیز در کنار مردم فیلم را تماشاکرده اند.