هنروتجربه: «حسین کندری» امسال با فیلم «اینجا کسی نمی‌میرد» برای اولین بار در جشنواره فیلم فجر و در سینمای بلند به عنوان کارگردان معرفی می‌شود. کندری متولد ۱۳۶۲ است و پیش از این به ساخت فیلم‌های کوتاه و مستند پرداخته و به شکل تخصصی درپروژه‌های مختلف به عنوان فیلم‌بردار حضور داشته. او انگیزه‌اش برای شروع کارگردانی را یک انگیزه بطنی می‌داند:«به نظر من بیش از ۸۰ درصد مبحث کارگردانی تکنیکال است. وقتی با فیلم‌سازانی کار می‌کنید که علت فیلم‌ساز شدن‌شان چیزی غیر از تکنیک و هنرشان است کم کم این کمبود هنر تبدیل به یک عقده می‌شود. فکر می‌کنی چرا خودت یک فیلم کار نمی‌کنی که دکوپاژش فیلم‌نامه یا طراحی صحنه‌اش درست باشد؟ این یعنی در جایگاه یک مدیر فیلم‌برداری از کارهایی که می‌کنی خیلی رضایت نداری. پس مجبور می‌شوی مشاوره یا نظر بدهی و دخالت کنی و در نهایت احساس می‌کنی خروجی کار بیشتر به کاری که تو دوست داشتی شباهت پیدا کرده. بنابراین وقتی دغدغه‌ و توانایی‌اش را در خودت حس می‌کنی می‌گویی بگذار خودم فیلمم را بسازم.»
کندری با اشاره به اولین تجربه خود در فیلم اینجا کسی نمی‌میرد می‌گوید:«با قدم برداشتن فرد به سمت کارگردانی آنچه موفقیت او را تضمین می‌کند پیدا کردن یک گروه همراه است.‍ من سر فیلم اینجا کسی نمی‌میرد هیچ چیزی نداشتم جز یک گروه همراه، هم‌دل، هم‌ایده و هم‌فکر که لحظه به لحظه نظر می‌خواستند و نظر می‌دادند. از آنجایی که خود من هم همیشه با کارگردان‌ها وارد چالش می‌شدم و از آن‌ها می‌خواستم من را قانع کنند بنابراین از این شیوه اجرا سر صحنه لذت می‌بردم چون منجر به کیفیت بیشتری می‌شد. در واقع همه عوامل به من کمک کردند تا فیلمی را بسازم که خودم از آن راضی هستم.»

حسین کندری ـ اینجا کسی نمیمیرد ۲

حسین کندری درباره حال و هوای و مضمون فیلم خود توضیح می‌دهد:«اینجا کسی نمی‌میرد فیلمی است درباره تنهایی و رنج یک بیمار روانی، فقط همین. اما می‌تواند در سینمای ما یک آغاز باشد. در واقع فیلمی است شاید در فضای فیلم‌هایی نظیر اوهام (آلتمن) و انزجار(پولانسکی) که فارغ از هر داستان و روایت ویژه روایت‌گر فضای درون و بیرون یک انسان تنها و رنجور از بیماری‌اند. نه مثل شخصیت‌های روانی مرسوم در تریلرهای روان‌شناسانه جنایتکارند و نه تزئین کننده درامی هیجان‌انگیز و نه لزوما ابژه دلسوزی تماشاگر.» او ادامه می‌دهد:«در اینجا کسی نمی‌میرد تقاضا می‌کنم که به دنیای خود دقیق‌تر نگاه کنیم و آدم‌هایی را فقط از نزدیک ببینیم. آدم‌هایی که شاید نتوانیم کاری برایشان انجام دهیم ولی شاید بتوانیم آن‌ها را بهتر درک کنیم و با آگاهی و دانایی بیشتری آن‌ها را در اطراف‌مان بپذیریم.»
این کارگردان در پاسخ به این پرسش که فیلمش برای پذیرفته شدن در بخش هنروتجربه جشنواره چه ویژگی‌هایی داشته می‌گوید:«اینجا کسی نمی‌میرد بیشتر یک فیلم هنری است تا تجربی. شاید درست نباشد قبل از آنکه فیلم دیده و درباره آن بحث شود بگویم که چقدر در آن به قاب‌بندی و دکوپاژ اهمیت زیادی داده شده‌است.» او درادامه بر اینکه زمان زیادی که روی مرحله پس تولید گذاشته شده متضمن ویژگی‌های فنی و هنری «اینجا کسی نمی‌میرد» است،تاکید می‌کند:«وقتی کسی هشت بار فیلم‌نامه‌اش را بازنویسی کند و تعداد نسخه‌های تدوین و اصلاح شده‌اش آنقدر زیاد باشد که بیش از شش نسخه مختلف از فیلم خروجی گرفته باشد و وقتی همین اتفاق در صداگذاری فیلم هم افتاده مطمئن باشید وسواس زیادی در مسائل تکنیکی فیلم به کار رفته‌است.»
حسین کندری با بیان اینکه از مرحله تولید به فکر ارائه و اکران فیلم خود در گروه هنروتجربه بوده، یادآور می‌شود:«از زمانی که فیلم‌نامه بازنویسی می‌شد تا مرحله انتخاب بازیگرها ما در نحوه تولیدمان باور داشتیم که قرار است این فیلم را در گروه هنروتجربه ارا‌ئه دهیم. حتی برای آن پروانه سینمایی هم نگرفتیم چون یقین داشتیم که هدف ما مخاطبان این جنس سینما است. بنابراین در مبحث تولید هم به این فکر می‌کردیم که تا چه سقفی از هزینه‌ها توقع بازگشتش می‌تواند منطقی باشد.» او اضافه می‌کند:«قصد داشتیم پارامترهای سینمای هنروتجربه را در فیلم‌مان لحاظ کنیم. حتی در مرحله پروانه نمایش به ما پیشنهاد شد پروانه نمایش سینمایی بگیریم اما می‌دانستیم نیازی نداریم برای هنروتجربه این کار را انجام دهیم.»

هومن سیدی و رضا بهبودی ـ اینجا کسی نمی میرد ۲

کندری همچنین در رابطه با آشنایی خود با گروه هنرو جربه و دیدگاهش نسبت به عملکرد این گروه سینمایی می‌گوید:«ما قبلا هم تجربه این را داشتیم که فیلم‌های مخاطب خاص‌مان یا فیلم‌هایی را که کارگردانان‌شان دغدغه گفتن یک سری حرف‌ها یا دغدغه انجام دادن یک سری تجربیات و یا نشان دادن هنر سینما را داشتند در آن نمایش دهیم اما هیچ‌کدام از آن برنامه‌ها به خوبی اجرا نمی‌شد تا وقتی که بالاخره این برنامه‌ریزی صحیح انجام شد که از الگوهای اروپایی برداشته شده و بر اساس آن ما می‌توانیم اکران یک فیلم را در فصل‌های بلندمدت داشته باشیم.» حسین کندری که ‍پیش از این اکران فیلم «روایت ناپدید شدن مریم» را به عنوان مدیر فیلم‌برداری و طراح صحنه در گروه هنروتجربه داشته است ادامه می‌دهد:«به شخصه فکر می‌کنم مدیریت شده‌ترین و برنامه‌ریزی‌شده‌ترین گروه پخش سینمای ایران هنروتجربه است. در گروه‌های آزاد مثلا شما اگر سه هفته ایران نباشید به راحتی یک فیلم را از دست می‌دهید. می‌شود گفت این ضعف اکران آزاد ما است که حجم تولید بالا و تعداد سالن محدودی دارد و مجبور‌ند که سریع‌تر فیلم‌ها را عوض کنند و این هم به تهیه‌کننده، هم کارگردان و به همه عوامل آسیب می‌رساند. اما اینکه در هنر و تجربه زمان اکران طولانی است و این مخاطب است که تشخیص می‌دهد چه فیلمی روی پرده بماند نه پخش کننده امتیاز بزرگی محسوب می‌شود.»
او همچنین چشم‌انداز خود را راجع به جشنواره سی‌وچهارم اینچنین ترسیم می‌کند:« در سال سینمایی که گذشت یک سال فوق‌العاده پر از تولید را ‍پشت سر گذاشتیم. از ۴۴ فیلم شرکت کننده در جشنواره ۳۳ فیلم متعلق به سینمای بدنه هستند. فارغ از این‌ها تولیداتی هم داریم که سرگروه‌های اکران بعدی ما هستند. درواقع ما حجم تولید بالایی در سال ۹۴ داشتیم. همینطور امسال فیلمسازان جوان فیلم اولی تعدادشان بسیار بالا بود که این خیلی خوب است. هر چقدر نسل جوان بیشتر وارد سینما شوند طبیعتا روحیات و تجربیات جدید آد‌م‌های معاصر وارد سینما می‌شود و خب شاید به این ترتیب فیلم‌ها برای ما ملموس‌تر و واقعی‌تر ‌شوند. با این همه نوع رقابت به نظر من رقابت خوبی نیست. چون قبل از آنکه ما امکان قضاوت صحیحی را پیش از جشنواره پیدا کنیم همکاران سینمایی به همدیگر آسیب می‌رسانند.» کندری ضمن اظهار امیدواری برای اینکه فضای سالم‌تری برای رقابت در میان سینماگران ایجاد شود می‌گوید:« در هر صورت جشنواره فجر ـ هر کدام از گروه‌هایش ـ ویترینی برای سینمای ایران است. از سودای سیمرغ، نگاه نو و هنرو تجربه تا مستند و انیمیشن. به نظرم امسال قطعا سطح کیفی جشنواره از سال‌های قبل بالاتر خواهد بود ولی متعاقبش به خاطر حجم تولید بالا و کمبود سالن ما با یک مشکل جدی در اکران ۹۵ مواجه خواهیم بود. من امیدوارم قضاوت‌های خوبی در جشنواره امسال صورت بگیرد، چنانچه می‌شود گفت هیات انتخاب نشان دادند حتی اگر انتخاب‌هایشان سلیقه‌ای باشد فیلم‌ها را دیده‌ و برایشان وقت گذاشته‌اند. امیدوارم در زمان داوری هم همین اتفاق بیافتد.»