هنر و تجربه: کامران حیدری فیلم‌ساز ۳۹ ساله شیرازی، در «من نگهدار جمالی وسترن می‌سازم» به سراغ یک فیلم‌ساز آماتور نامتعارف رفته‌است. فیلم‌سازی که وسترن می‌سازد، اما نه در مانیومنت ولی آمریکا، بلکه در بیابان‌های اطراف شیراز. روایتی از عشق و علاقه دیوانه‌وار یک عاشق سینما که سعی می‌کند با بضاعتی که دارد فیلم‌های وسترن بسازد در حالی که لوکیشن فیلم او اطراف شیراز است و هفت‌تیرکش‌هایش آدم‌های معمولی کوچه و بازار هستند.

امسال مستند دیگری هم در هنروتجربه اکران شد که در موضوع با «من نگهدار جمالی…» مشابهت‌هایی داشت. آرش لاهوتی در «راننده و روباه» به سراغ یک فیلم‌ساز نامتعارف دیگر رفته بود. محمود کیانی فلاورجانی راننده کامیونی که در ساعات فراغت خود فیلم‌هایی داستانی درباره حیواناتی می‌سازد که در خانه نگهداری می‌کند. یا حتی شاید بشود به این شکل بیان کرد: فیلم‌سازی تجربی که برای امرار معاش خود روی کامیون کار می‌کند.
کامران حیدری آشنایی خود با نگهدار جمالی و کارهای او را چنین تعریف می‌کند: «همیشه مستندسازها دنبال سوژه خوب برای کار خود می‌گردند. در فکر سوژه بودم که یکی از دوستانم، نگهدار جمالی را به من معرفی کرد. او به من گفت که نگهدار، فیلم وسترن می سازد اما کارهایش خنده‌دار است. همین موضوع باعث شد تا من کارهای نگهدار را ببینم اما پس از دیدن فیلم‌ها متوجه شدم که او چه خوب این فیلم‌ها را می‌سازد و آن‌طور که شنیده بودم خنده‌دار نبود و شما می‌توانستید جذابیت و مهارت را در فیلم‌های این مرد به وضوح ببینید.» حیدری بعد از آشنایی با نگهدار جمالی دو سال با او دوستی و زندگی می‌کند. فیلم در سال ۸۸ ساخته شده و تدوین آن اواخر ۸۹ صورت گرفته است و بالاخره در سال ۹۰ آماده نمایش شد. فیلمی که به گفته کامران حیدری از راحت‌ترین فیلم‌های او بوده، چون خود سوژه علاقه زیادی به ساخته شدن فیلمی از زندگی خود داشته‌است.

«من نگهدار جمالی…» محدود به فیلم‌سازی نامتعارف گروه وسترن نگهدار جمالی نمی‌ماند و وارد زندگی شخصی او هم می‌شود. کامران حیدری در این‌باره می‌گوید: «فیلم من قصه داشت و یکی از مهم‌ترین سکانس‌های آن مربوط می‌شد به زمان طلاق گرفتن خانم نگهدار، چرا که قرار بود خانم او اسباب و اثاثیه‌اش را جمع کرده و خانه‌اش را ترک کند اما اجازه این را به ما نداد که از این لحظات فیلم بگیریم. به همین خاطر ما ۱۰ روز در کوچه‌ای که این خانم زندگی می‌کرد، منتظر ماندیم و نگهبانی دادیم تا بتوانیم این صحنه را هم در فیلم ثبت کنیم.» نگهدار جمالی ۵۳ فیلم ساخته‌است که البته جز در مسجد محل جایی برای نمایش نداشته‌اند و همه آن‌ها در کمد خانه‌اش نگهداری می‌شوند. بیشتر این فیلم‌ها وسترن هستند اما در این بین فیلم‌هایی با موضوع سندباد و زورو و حتی فیلم دفاع مقدسی هم هست! نگهدار جمالی در طول هفته بنایی و نقاشی می‌کند و مقداری از دستمزدش را به خانواده و مقداری را به ساخت فیلم‌هایش اختصاص می‌دهد. فیلم‌هایی که روزهای جمعه با مشارکت تعدادی از دوستان او یا علاقه‌مندان بازیگری و سیاهی‌لشگرهای سینمای قبل از انقلاب و با هزینه‌ای در حدود یک تا دو میلیون تومان ساخته می‌شوند. این آدم‌ها همگی تحت تاثیر برنامه سینماهای شیراز در دهه‌های پنجاه و شصت هستند، زمانی که سینما آریانای شیراز فیلم‌های وسترن پخش می‌کرد. جمالی تقریبا همه کارهای فیلم را خودش پیش می‌برد. حتی دوستانش را گریم می‌کند و لباس‌ها را هم خودش می‌دوزد و تدوین خطی هم بلد است.

نام فیلم از جمله‌ای گرفته شده که جان فورد در جلسه انجمن کارگردانان سینمای آمریکا در معرفی خود گفته‌است: «جان فورد هستم، وسترن می‌سازم» نگهدار جمالی هم در اولین دیدار خود با کامران حیدری کارگردان این فیلم خود را به همین سبک معرفی می‌کند: «نگهدار جمالی هستم، وسترن می‌سازم» و نام فیلم از همین جمله گرفته شده‌است. حیدری در تشریح تفاوت فیلم‌سازی تجربی و آماتوری و همراه با عشق و علاقه نگهدار جمالی با کار سینمایی خودش می‌گوید: «نگهدار فیلم را برای دل خودش می‌سازد. ما وقتی فیلم می‌سازیم دنبال تهیه‌کننده می‌گردیم و بعد نگران این هستیم که جایزه بگیرد، دیده شود و از ممیزی‌ها عبور کند اما نگهدار با پول خیلی کم فیلم می‌سازد و نگران این نیست که جایی پخش شود یا نه. نگران ممیزی نیست و منتظر این هم نیست که فیلمش در فستیوالی به نمایش دربیاید.» با این وجود فیلمی که درباره زندگی او ساخته شده در ۲۲ جشنواره جهانی به نمایش درآمده و دیده شده‌است. فیلم در مهر ۹۱ در جشنواره بوسان در بخش مسابقه شرکت کرد و نمایش‌هایی در موزه هنرهای زیبای بوستون، مرکز فیلم جین سیسکل، موزه هنرهای زیبای هیوستون، جشنواره اسپلیت، روتردام و جشنواره مستند لندن داشته است.
فیلم «من نگهدار جمالی وسترن می‌سازم» در ۶۵ دقیقه به تهیه‌کنندگی مهرداد منوریان و تدوین بهمن کیارستمی ساخته شده‌است و از ۲۴ بهمن در سینماهای گروه هنر و تجربه در تهران و شهرستان‌ها به نمایش درآمده‌است.