هنروتجربه- بهناز شیربانی: امین جعفری فیلم‌بردار جوان و خوش قریحه سینمای ایران،از آن دست فیلم‌برداران تجربه گرای سینمای ایران است که سبک کاری خودش را دنبال می کند.سینمای هنروتجربه سینمای مورد علاقه جعفری است که انتخاب‌هایش نیز متکی به این رویکرد است.او در جشنواره سی وچهارم فیلم فجر به عنوان مدیر فیلم‌برداری «یک شهروند کاملا معمولی» حضور داشت. با او به همین بهانه درباره چگونگی فیلم‌برداری این فیلم وسال‌ها همکاری اش با مجید برزگر صحبت کرده‌ایم.

«یک شهروند کاملا معمولی» را می توان به نوعی ادامه تجربه پیشین مجید برزگر«پرویز»دانست.با توجه به اینکه در فیلم«پرویز»هم به عنوان مدیر فیلم‌برداری حضور داشتید، درباره ساختار«یک شهروند کاملا معمولی»چه نظری دارید؟
بله. این سومین همکاری ما بعد از«فصل باران‌های موسمی» و«پرویز» بود .درهرسه فیلم، به دنبال نگاهی متفاوت به سینما والبته در مورد خود من، نگاهی متفاوت به فیلم‌برداری بودم.هرچند فیلم‌برداری این سه فیلم تفاوت‌های اساسی با هم دارند. به‌نظر من در فیلم«یک شهروند کاملا معمولی»تفاوت‌هایی با دو فیلم قبل وجود دارد.دراین فیلم دوربین کمترین حرکت را دارد و در اکثر سکانس‌ها دوربین روی سه پایه و بدون هیچ گونه حرکتی است و این به دلیل همان ساختار متفاوت این فیلم با دو فیلم قبلی است.

شما و مجید برزگر همکاری های خوبی با هم داشتید، این آشنایی چطور شکل گرفت و تا چه حد سلیقه و نگاه مشترک شما در نتیجه اثر موثر است؟
آشنایی ما زمانی برمی‌گردد که هر دوی ما در همدان درهنرستان گرافیک هم‌کلاس بودیم  و یک استاد گرافیک درجه یک به نام حسن شیوا داشتیم که نگاه ما را به هنر شکل داد .البته مجید زودتر از من درگیر سینمای جوان و فیلم‌سازی شد و به دلیل دوستی نزدیک ما در آن روزها من هم جذب سینما شدم. این دوستی طولانی به‌طور طبیعی سلایق مشترکی را هم به وجود آورد و همین سلایق مشترک کمک بزرگی بود تا راحت‌تر به نگاه مورد نظر مجید برزگر به عنوان کارگردان در فیلم‌برداری برسم.

بخشی از مراحل پس ازتولید فیلم« یک شهروند کاملا معمولی» در خارج از ایران انجام شد.دلیلش چه بود و تا چه حد در کیفیت اثر تاثیر داشت؟
شرایطی پیش آمد که بتوانم فیلم را در چک و در شهر پراگ تصحیح رنگ و نور کنم. امکانی که تجربه خیلی خوبی بود.کالریستی که کار تصحیح رنگ را انجام می داد، ارتباط خیلی خوبی با فیلم برقرار کرده بود.دقیق و بدون اشکال کار را انجام می داد و در نود درصد مواقع نیازی به اصلاح دوباره نداشتم. در نهایت هم یک خروجی خوب و بدون مشکل به ما دادند که نتیجه اش بسیار راضی کننده است.

چیزی که در کارم به دنبال آن هستم، رسیدن به فیلم‌برداری‌ای است که نقشی فعال در بیان حرف فیلم و ترسیم جهان آن داشته‌باشد. طبیعتا در سینمای هنری و تجربی است که فیلم‌برداری می‌تواند جایگاه و کارکردی داشته باشد

از حاصل کار «یک شهروند کاملا معمولی» راضی هستید؟
بله خیلی زیاد .این همان چیزی است که از پیش تولید فیلم و در زمانی که فقط فیلم‌نامه دست ما بود، دنبالش بودیم.برای من تجربه متفاوتی بود و به نظرم مجید برزگر در این فیلم به نقطه عطفی در کارگردانی رسیده‌است.

گویا سال گذشته بسیاری از فیلم‌نامه ها را رد کردید و سعی کردید انتخاب‌های محدود تری داشته باشید، کمی از کارهای اخیر صحبت می‌کنید؟
در سال گذشته فیلم‌نامه های زیادی به دستم رسید که بسیاری از آن‌ها فیلم‌نامه های فیلم‌سازان اول بود. تعدادی را بعد از خواندن فیلم‌نامه رد کردم .نه به این دلیل که فیلم‌نامه های بدی بودند، بلکه به این دلیل که احساس کردم  نمی‌توانم چیزی به فیلم اضافه کنم و تعدادی هم به دلیل مشکلات مالی در پیش تولید متوقف شد.در دی ماه سال جاری یک فیلم تک پلانی ۱۵۰ دقیقه ای به کارگردانی مهدی فرد قادری کارکردم که علاوه بر این‌که کار متفاوت و خوبی است، به لحاظ تکنیکی هم بسیار قابل توجه است ولی متاسفانه برای جشنواره فیلم فجر انتخاب نشد.

برنامه سال آینده شما چیست؟
تعدادی از فیلم‌هایی که قرار بود کار کنم و به علت مشکل مالی یا تغییر فصل متوقف شدند، قرار است در اوایل سال ۹۵ آغاز شود.این روزها هم در پیش تولید یک فیلم اولی به اسم «بی نامی» به کارگردانی علی رضا صمدی هستم که فیلم‌نامه بسیار خوبی دارد و در ادامه همان فیلم‌های مورد علاقه من هستند.

دلیل اینکه بیشتردست به انتخاب فیلم‌های تجربی می‌زنید، چیست؟
چیزی که در کارم به دنبال آن هستم رسیدن به یک بیان سینمایی در فیلم‌برداری است. رسیدن به فیلم‌برداری‌ای که نقشی فعال در بیان حرف فیلم و ترسیم جهان آن داشته‌باشد. طبیعتا در سینمای هنری و تجربی است که فیلم‌برداری می‌تواند جایگاه و کارکردی داشته باشد، چون سینمای بدنه به‌جز سرگرمی دغدغه دیگری ندارد و فیلم‌برداری هم در آن سیستم فقط باید استاندارد باشد نه چیزی بیشتر. فیلم‌برداری برای من کاری هنری است نه صرفا مهارتی فنی.