هنر و تجربه: اخبار مربوط به گروه سینمایی هنر و تجربه و فیلم‌های به نمایش درآمده در این گروه روز دوشنبه ۱۰ اسفندماه در میان صفحات سینمایی روز‌نامه‌ها و سرویس‌های سینمای خبرگزاری‌ها به چشم می‌خورد. روز دوشنبه مهم‌ترین خبر رسانه‌های سینمایی تشییع پیکر فرج‌الله سلحشور کارگردان سینما و تلویزیون بود. صبح روز دوشنبه پیکر او در امامزاده باغ فیض به خاک سپرده شد.

خبر افتتاحیه فیلم «دو» به کارگردانی سهیلا گلستانی و شروع اکران فیلم سینمایی «دربست» به کارگردانی علی خامه‌پرست از ۱۴ اسفندماه مورد توجه تعدادی از رسانه‌ها قرار گرفت. خبرگزاری برنا نیز گفتگویی با بابک خرمدین کارگردان فیلم سینمایی «سوگنامه‌ای برای یاشار» ترتیب داده است. در این گفتگو خرمدین درباره چگونگی ساخت این فیلم گفته است: «سوگ‌نامه‌ای برای یاشار، اولین تجربه ساخت فیلم سینمایی بلند من به شمار می‌رود؛ پیش‌تر تمرکزم روی ساخت فیلم کوتاه بود. طرح اولیه این فیلم را هم به نیت ساخت یک فیلم کوتاه دیگر نوشتم، اما در مرحله دکوپاژ موضوع تغییر کرد و من با ۲۵۴ پلان مواجه شدم. زیاد شدن پلان‌ها من را به این فکر انداخت تا این فیلم را به یک اثر بلند تبدیل کنم.»

بابک خرمدین در این گفتگو فیلم خود را این‌طور معرفی کرده است: «ساخت این اثر نمایشی حاصل تجربیات شخصی من و یاشار در لندن است و برای ان‌که به آن بار دراماتیک بدهم آن را با تخیل ترکیب کردم. فکر می‌کنم همین موضوع به باور پذیر شدن کار کمک زیادی کرده است… «سوگنامه‌ای برای یاشار» یک اثر مستند داستانی به شمار می‌رود و در ساخت آن من به سراغ پروداکشن‌های معمول سینمایی نرفتم بلکه آن را با تکیه بر امکاناتی که در اختیارم قرار داشت ساختم. امکانات من هم در آن مقطع بسیار محدود بود. شاید عجیب به نظر برسد اما بار اصلی ساخت این فیلم صرفا بر عهده من، تصویربردارم و بازیگر اصلی‌ام بود. گاهی اوقات برخی از دوستان می‌آمدند ما را در بخش صدابرداری همراهی می‌کردند اما عمده‌ترین کارها را خودمان انجام می‌دادیم.»

روزنامه شرق نیز گفتگویی با شهرام مکری ترتیب داده بود. در این گفتگو مکری از دلایل اقبال تماشاگران و تهیه‌کنندگان به فیلم‌های جوانان صحبت کرده اما اعتقاد دارد این جوانگرایی نباید موجب بی‌تفاوتی نسبت به بزرگانی که تاریخ سینمای ما را ساخته‌اند، شود. مکری در این مصاحبه گفته است: «به نظر می‌رسد روند کار کارگردانی در ایران برخلاف اتفاقی که در کشورهای دیگری مثل آمریکا با آن روبه‌روییم، این‌چنین است که انگار افزایش عمر کاری یک کارگردان، رابطه معکوسی پیدا می‌کند با کیفیت کار، درحالی‌که در کشورهای دیگر، عکس این اتفاق می‌افتد؛ یعنی هرچه عمر کاری یک کارگردان بیشتر می‌شود، کیفیت کارهایش افزایش پیدا می‌کند، که روند کارگردان‌های صاحب‌نامی همچون اسکورسیزی و کلینت ایستوود گواه این ماجراست. اما چرا اینجا چنین اتفاقی نمی‌افتد و کارگردان به مرور رو به افول می‌رود؟ این موضوع چند دلیل مهم دارد. مهم‌ترین دلیل این است که اینجا ما برای ورود به یک حرفه، اندوخته زیادی جمع می‌کنیم و با آن اندوخته وارد حرفه‌مان می‌شویم و انگار برای ادامه‌دادنش دیگر احساس نیاز به اندوختن نمی‌کنیم و سال‌ها از داشته‌های اولیه‌مان استفاده می‌کنیم.»

شهرام مکری یکی دیگر از دلایل روی خوش نشان دادن تهیه‌کننده‌ها به جوانان را بعد اقتصادی می‌داند: «وقتی ما چند فیلم می‌سازیم، به مرور سابقه کاری‌مان باعث می‌شود که قیمت تولید محصولاتمان بالا برود. یعنی کم‌کم به‌عنوان کارگردان دستمزد بیشتری می‌گیریم و عوامل فیلممان هم به نسبت قبل تقاضای دستمزدهای بیشتری می‌کنند و مجموع اینها قیمت تولیدشده کارمان را بیشتر می‌کند. در چنین شرایطی کارگردان‌های جوانی وجود دارند که به خاطر اینکه تازه آموزش دیده‌اند دانششان به‌روزتر است و همین‌طور از این جهت که تازه وارد سیستم کار شده‌اند، وابستگی و توقعات اقتصادی کمتری دارند و به این خاطر که کارشان، کار اول کارنامه‌شان است، محصول ارزان‌تری را تولید می‌کنند. همه اینها باعث می‌شود گرایش تولیدکنندگان ناگهان به سمت کارگردان‌های جوان‌تر برود.»

مکری یک عامل مهم دیگر در این زمینه را تمرکز پایین کارگردانان مسن‌تر ذکر می‌کند: «کار خوب محصول تمرکز است. به محض اینکه یک کارگردان تمرکزش را از دست می‌دهد، یعنی عضو انجمن‌های صنفی و عضو کانون‌های مختلف در خانه سینما می‌شود و برای سخنرانی به جاهای مختلف می‌رود و در جراید مصاحبه می‌کند و…، تمرکز لازمش برای کار اصلی‌اش که کارگردانی است، از دست می‌رود. در نتیجه نمی‌تواند کار خوب تولید کند.» با این حال شهرام مکری معتقد است باید قدر این کارگردانان قدیمی‌تر را دانست چون آن‌ها هستند که تاریخ سینمای کشور را ساخته‌اند: «نباید فکر کنیم کارگردان‌های قدیمی گران و بی‌تمرکزند و ما باید با کارگردان‌های جدید کار کنیم. کارگردان‌های قدیمی‌تر، تاریخ سینمای کشورمان را ساخته‌اند و ما باید تمام تمرکزمان را بگذاریم برای اینکه دوباره این افراد به نقطه اوج خودشان بازگردند. فیلم «مدمکس» که امسال در سینمای هالیوود تولید شد نشان‌دهنده چنین حرکتی بود؛ درحالی‌که در سینمای آمریکا، ده‌ها و صدها کارگردان اکشن‌ساز وجود دارند، باز یکی از کهنه‌کارترین‌ها ثابت کرد، می‌تواند از بهترین‌ها باشد. به نظر من ما به‌عنوان نسل جوان سینمای ایران باید مدام یادآوری کنیم که پیش از ما آدم‌های درجه یکی ایستاده‌اند.»