هنروتجربه:بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر اردیبهشت ماه برگزار می‌شود، با انتشار فراخوان این جشنواره و خبر برگزاری نشست رضا میرکریمی دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر، امروز بازار خبرهای این جشنواره داغ تر از روزهای گذشته بود و رسانه‌ها گزارش‌هایی را پیرامون فیلم‌هایی ایرانی که به جشنواره می‌رسد، منتشر کرده‌اند.

خبر آنلاین دیروز گفت‌وگویی را با شهاب حسینی منتشر کرده بود، صحبت‌ها بیشتر درباره فعالیت‌های خیرخواهانه این بازیگر و همکاری با نسل جوان بود. این گفت‌وگو امروز در رسانه ها بازتاب خوبی داشت. در بخشی از این گفت‌وگو حسینی در پاسخ به سوالی درباره همکاری با شهر فرش و حمایت از سینما به بحث اشتغال‌زایی در سینما اشاره کرده و در ادامه پیرامون فیلم«چهارشنبه» که از ۲۵ اسفند در گروه هنروتجربه اکران می‌شود هم توضیح داده است:« برای فیلم «چهارشنبه» ساخته سروش محمدزاده هم در حال مذاکرده هستیم که خودم هم در آن بازی کردم، محمدزاده برای این فیلم که از چند روز دیگر اکران می‌شود، از جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین کارگردانی بخش هنروتجربه را گرفت. آرمان درویش هم چهره جدیدی است که در این فیلم معرفی می‌شود. این‌ اتفاق‌ها و ساخته شدن چند اثر هنری به قدری حس خوبی در من ایجاد می‌کند که اگر الان در حسابم چند میلیارد پول بود، چنین حسی نداشتم. دغدغه اشتغال نباید فقط در حوزه فرهنگ باشد. بزرگ‌ترین مشکل خیلی از مردم ما اشتغال خود یا فرزندان‌شان است. هر کسی باید تلاش کند در راه حل این قبیل مشکلات به وسع خود تاثیرگذار باشد. مثلا یک هنرمند می‌تواند به هر شکلی که امکان‌پذیر بود، دست کم از اعتبار خود برای اشتغال‌زایی خرج کند.»

روزنامه ایران در شماره امروز (شنبه۱۵ اسفند) صفحه سینمای ایران خود را به فیلم «سایه روشن» که در گروه هنروتجربه در حال اکران است، اختصاص داده و تیتر و عکس گفت و گو با فرزاد موتمن کارگردان این فیلم را نیز در صفحه اول روزنامه  آورده است. موتمن در بخشی از گفت‌وگو در جواب سوالی پیرامون آسان بودن ساخت فیلم‌های کم شخصیت عنوان کرده‌است: نمی شود درباره راحتی یا دشواری ساخت فیلم‌های کم شخصیت اظهارنظر قطعی انجام داد. تولید هر کدام ازاین فیلم‌ها دشواری‌های خاص خودشان را دارند. اما می‌توانم ادعا کنم که ساخت فیلم «سایه روشن» ازساخت فیلم «صداها» کار دشوار تری است. نه به این خاطرکه شخصیت‌های کمتری دارد بلکه به خاطر پیچیدگی وچند لایه‌ بودن فیلم‌نامه این سختی خودش را نشان می‌دهد. هرچند فیلم‌نامه صداها به لحاظ روایت معکوس قصه پیچیدگی‌هایی داشت. در فیلم سایه روشن فقط پیچیدگی‌هایی شامل این مسأله نمی‌شود که قصه غیرخطی و پازل گونه روایت می‌شود، بلکه پیچیدگی ازآن جایی ناشی می‌شود که فیلم سایه روشن یک سایکودرام است و سایکو درام ساختن کار دشواری است. زیرا دراین ژانر باید خیلی به شخصیت‌ها نزدیک شد و کاملاً آن‌ها را مورد پردازش قرارداد؛ این ابعاد روان کاوانه‌ای که فیلم سایه روشن دارد کار ما را دشوارترکرده است.»او هم‌چنین از نمایش فیلم در هنروتجربه اضهار رضایت دارد و تاکید کرده است:«فکر می‌کنم فیلمم مناسب نمایش دراین گروه بود و در جشنواره فیلم فجر هم در این بخش به نمایش درآمد و از اکرانش راضی هستم. با تشکیل گروه «هنر و تجربه» فرصتی فراهم شد تا گروهی از مخاطبان جدی سینما که شاید طی سالیان اخیر با سینما قهر کرده بودند، مجدداً با آن آشتی کنند و بتوانند در فضایی مناسب، از سینمای هنری، تجربی و حتی مستند استفاده کنند. به‌ویژه اینکه اکران این فیلم‌ها در پردیس‌های سینمایی، یک مزیت بزرگ دیگر است واکثر این پردیس‌ها ازامکانات مختلفی مانند فروشگاه‌های فرهنگی یا حتی کافه برخوردارند و این اتفاق خوبی برای سینما است. چرا که به وجود آوردن این شرایط به شکل‌گیری مباحث مختلف هنری بین علاقه‌مندان این نوع از سینما بعد از تماشای فیلم‌ها نیز منجر می‌شود و به نظرم شکل‌گیری این مباحث و چنین نشاطی، در نهایت به نفع جامعه و سینما است. امیدوارم این روند مثبت و خوشایند به همین شکل ادامه پیدا کند. البته در ابتدا به نظر می‌رسید به وجود آمدن گروه هنر و تجربه مثل سایر تجربه‌های ناموفق در سال‌های قبل هم تجربه موفقی نباشد. اما بتدریج با شرایط درستی که در اکران فیلم‌ها به وجود آمد اتفاقات خوبی در این عرصه افتاد. از طرفی اقبال فیلمسازان برای ساخت چنین فیلم‌هایی هم نسبت به گذشته افزایش پیدا کرده و تعداد کارگردانانی که به ساخت آثار تجربی‌تر و فیلم‌هایی که از روند و جریان اصلی تولید فاصله دارند رو به افزایش است. هم در سینمای ایران و هم در سینمای جهان. چرا که اساساً وجود چنین سینمایی مهم است و برای سینما حکم تولید اندیشه و تفکرات عمیق را دارد. فیلم‌های تجربی و هنری همیشه سرمنشأ ظهور ایده‌های جدید در سینما شده‌اند و می‌توانند با تغذیه کردن سینمای تجاری، به اقتصاد سینما هم کمک کنند. به همین دلیل فراهم کردن بستر مناسبی برای نمایش این فیلم‌ها، هم به رشد سینمای تجاری نیز کمک می‌کند. در حال حاضر هم امیدوارم تجربه خوب نمایش این فیلم‌ها و استقبال مردم و رسانه‌ها، این گروه با شرایط بهتری در سال بعد فعالیت کند.»

گفت و گو با پیمان شادمانفر، فیلم بردار«سایه،روشن» از دیگر مطالب صفحه سینمای روزنامه ایران است. شادمانفر که این روزها  فیلم برداری فیلم «فروشنده» به کارگردانی اصغر فرهادی را به پایان رسانده است، در این گفت و گو درباره تاثیر ژانر فیلم سایه روشن در شیوه کاری‌اش چنین توضیح داده است:«زمانی که کارهای اجتماعی را فیلمبرداری می‌کنید، نورپردازی به سمت نورهای سرد می‌رود. در فیلم سایه روشن تجربه جدیدی را انجام می‌دهم و تلاش می‌کنم که نورها رئال نباشد. زیرا با فضای فیلم ناهمخوانی ایجاد می‌کرد.البته سلیقه ام در بحث نور پردازی استفاده از نورهای رئال و طبیعی است تا همه چیز واقعی به نظر برسد. نور پردازی خوشگل و مصنوعی نمی‌تواند در کارهای من کارکردی داشته باشد و تمام سعی ام این است که کارم را درست انجام بدهم وخوشحالم که توانسته ام آموخته‌های استادم (حسین جعفریان) را در کارهایم انجام بدهم. ایشان همیشه تأکید داشتند که فیلمبرداری باید در خدمت فیلم باشد و به طور حتم فیلم برداری سایه روشن جزو کارهای موفقم است.»

ایمان امیدواری طراح چهره پردازی«سایه،روشن» نیز در گپ کوتاهی به توضیح درباره چهره پردازی این فیلم پرداخته است. او در ابتدای این گفت و گو  فرزاد مؤتمن  را کارگردانی توصیف کرده که تسلط و شناخت خوبی از چهره پردازی دارد و درباره  ملاک های طراحی گریم فیلم گفته است:«گریم براساس نیاز فیلم نامه و کارگردان اجرا می‌شود و درواقع نوعی شناسنامه برای بازیگراست و با آن خود و شخصیتی را که بازی می‌کند  به تماشاگر معرفی می‌کند. فیلم سایه روشن فیلم کم شخصیتی است اما گریم پر حجمی روی چهره بازیگران اعمال شد.»

روزنامه صبا به سراغ فیلم «سوگنامه ای برای یاشار» و کارگردان آن بابک خرم دین رفته است. تیتر گفت و گو که در بالای صفحه اول روزنامه هم درج شده، از محتوای فیلم حکایت دارد؛«زندگی شخصی ام را به تصویر کشیدم.»خرم دین در این گفت و گو در پاسخ به سوالی درباره نوع ساخت فیلم  وشباهت عامدانه آن زیادی به  آثار دانشجویی گفته است:«حق با شماست. ساختار فیلم من بی‌شباهت با آثار دانشجویی نیست ولی انتخاب این ساختار به صورت عامدانه نبود. به مرور که فیلم به مرحله ساخت نزدیک می‌شد، متوجه شدم که اگر بخواهم مجوز بگیرم، مرحله ساخت فیلم طولانی می‌شود و در این مدت ممکن است ویزای من تمام شود. به همین خاطر تصمیم گرفتم منطبق بر واقعیت و امکاناتی که در اختیار دارم فیلمم را بسازم. خوب می‌دانستم که من از پس هزینه تجهیزات سینمایی بر نمی‌آیم و بهتر است که به جای ایده‌آل‌گرایی، واقع‌گرا باشم. به همین جهت منطبق بر داشته‌های موجودم در آن دوران این فیلم را ساختم. از طرفی دوست داشتم دقیقا در اوج همان وضعیت روحی که داشتم و مشکلاتی که لمس می‌کردم این فیلم را بسازم. به همین خاطر دکوپاژ‌هایم را تغییر دادم، بعضی از صحنه‌های حرکتی که کرین و‌ تراولینگ داشت، تغییر کرد. به هر حال من با همه محدودیت‌هایی که پیش رویم قرار داشت این فیلم را ساختم و از نتیجه آن هم ناراضی نیستم.» او در بخش دیگری از گفت و گو پیرامون تمهیدات پرهیز از شعارزدگی و کلیشه در بیان مفاهیمی چون مهاجرت و سرخوردگی توضیح  داده است:«وقتی داشتم به ایده اصلی این فیلم فکر می‌کردم این نکات به ذهنم رسید اما راستش را بخواهید برایم اهمیت چندانی نداشت با وجود اینکه می‌توانستم تصور کنم مفاهیمی که در «سوگنامه‌ای برای یاشار» به آن پرداخته شده ممکن است برای سینمای امروز خیلی کهنه شده باشد. شاید بخشی از این موضوع به روحیه من باز می‌گردد که هیچ‌وقت برایم مهم نیست که به سراغ سوژه‌ای بروم که روی بورس است و همه به آن می‌پردازند. برخی از سینماگران دلشان می‌خواهد در آثارشان به سراغ سوژه‌های بروند در جامعه همه در مورد آن حرف می‌زنند و ‌ترجیح‌شان این است که نیاز آنی مردم را به تصویر بکشند در حالی که شیوه فیلم سازی من به گونه‌ای دیگر است من همیشه برای انتخاب سوژه‌هایم به درونم و دغدغه‌ام رجوع می‌کنم و فارغ از اینکه این موضوعات نو یا کهنه است به آن می‌پردازم.»

چندی پیش انتشار خبر شروع پیش تولید فیلم جدید کیانوش عیاری با نام «کاناپه» دوستداران سینمای این کارگردان را خوشحال کرد. بخصوص که او برای فیلمش فراخوان تست بازیگری داد و دو چهره جوان را انتخاب کرد، اما امروز خبری از به تعویق افتادن فیلم برداری این فیلم در رسانه ها درج شده بود،گویا فیلم برداری این اثر به سال آینده موکول شده است.به گزارش روزنامه سینما فیلم «کاناپه» درامی است که با محوریت اتفاقاتی که برای یک کاناپه می افتد، روایت می شود. کاناپه ای که خانواده ای مرفه به دلیل کهنه بودن کنارش می گذارند و خانواده ای که وضعیت اقتصادی چندان مناسبی ندارند کاناپه را به خانه خود می برند و از آن استفاده می کنند. این روزنامه هم چنین خبری از فروش و تعدا سئانش های فیلم «من ناصر حجازی هستم» و هم چنین درج تبلیغ این فیلم روی پیراهن تیم فوتبال راه آهن منتشر کرده است.

‌روزنامه شرق هم یکی از صفحات ورزشی امروز خود را به فیلم مستند«من ناصر حجازی هستم» اختصاص داده و با امیر رفیعی، تهیه‌کننده این فیلم گفت و گو کرده است. در بخشی از این گفت و گو که بیشتر سوال های آن فوتبالی است، رفیعی در پاسخ به این سوال که:« شاید با این انتقاد هم روبه‌رو شدید که فیلم به سمت بت‌سازی از حجازی می‌رود؟»توضیح داده است:« انتقاد بت سازی در این فیلم از ناصر حجازی هم یک انسان بوده، هر انسانی هم در زندگی خودش می‌تواند اشتباه کند. ناصر حجازی هم از این مسئله مستثنا نیست. مثلا سیگارکشیدن آقای حجازی روی نیمکت درعین‌حال که جسارت ایشان را نشان می‌دهد. خیلی‌های دیگر که سیگاری هستند و می‌روند در خفا این کار را انجام می‌دهند و خودشان را عاری از مسائل می‌بینند اما حجازی از جسارتش بود که این کار را انجام می‌داد؛ شاید این نقد هم به او وارد بود که خیلی از جوان‌ها که او را می‌دیدند و طرفدار او بودند از او الگوبرداری می‌کردند. ولی فیلمی که می‌آید در مورد اسطوره فیلم می‌سازد، اصولا به نقاط برجسته و ویژگی‌های مثبت یک فرد می‌پردازد. در قالب ورزش هم ما سعی کردیم به آن چیزی که در زندگی ورزشی آقای حجازی بوده، بپردازیم. چیزی که ما سعی کردیم در فیلم به آن توجه شود این بوده که ما خودساختگی ناصر حجازی را نشان دهیم که از بچگی یعنی زمانی که پدرش بین او و برادرش تبعیض قائل می‌شد و ناصر حجازی برمی‌گردد در کودکی می‌گوید باشد، من را در این سفر با خودت نبر، داداشم را ببر که می‌گویی من بازیگوش هستم ولی مطمئن باش یک روز خودم با پای خودم دنیا را می‌گردم. این نشان می‌دهد از همان بچگی ناصر حجازی خودساخته بوده. نشان‌دادن این جسارت و صراحت کلامی که ناصر حجازی داشت، باعث شد برای ما دشمن‌تراشی شود.» در کنار این گفت و گو مطلبی هم درباره بازتاب های این فیلم منتشر شده است.