هنروتجربه: با نزدیک شدن به روزهای برگزاری سی‌وچهارمین جشنواره جهانی فیلم فجر، انتشار خبرها و گزارش‌هایی درباره نحوه برگزاری این جشنواره و اسامی‌فیلم‌ها و داوران جشنواره درصدر اخبار قرار دارد. اگرچه هنوزعلاقه‌مندان سینما، دل‌نگران وضعیت عباس کیارستمی‌ هم هستند و رسانه‌ها با خبررسانی پی‌درپی سعی در کم کردن این نگرانی دارند و آخرین مطلب درباره این کارگردان که در رسانه‌ها بازتاب داشته، یادداشتی است که حجت‌الله ایوبی رییس سازمان سینمایی درباره او نوشته‌ و خاطره‌ای از این کارگردان را نقل کرده‌است. البته روزنامه بانی فیلم هم با انتشار عکس بزرگی از کیارستمی‌ در صفحه اول با تیتر«کیارستمی‌و دیگر هیچ»،یادداشت‌هایی از ابوالفضل جلیلی، ابراهیم داروغه زاده و سیف‌الله صمدیان را منتشرکرده‌است.

امروز(شنبه ۲۱ فروردین) روزنامه سینمایی دیگری نیز عکس تمام صفحه خود را به یک بازیگر اختصاص داده بود. روزنامه صبا با انتشار عکس بزرگی از پرویز پرستویی با تیتر«پرویز پرستویی تاریخ مصرف ندارد» گفت‌وگویی با سهیلا گلستانی کارگردان فیلم «دو» که درهنروتجربه در حال اکران است و توسط آزاده مختاری انجام شده، منتشر کرده‌است.گلستانی در ابتدای این گفت‌وگو درباره چرایی روی آوردن به هنر  می‌گوید:«اولین جرقه به هفت سالگی‌ام برمی‌گردد. همان زمان که به کانون پرورش فکری کودکان می‌رفتم، آن هم به شکل مستمر ، آنجا بود که خیلی جدی به سمت مقوله نوشتن داستان و شعر کشیده شدم . در حد اندازه ، سن و سال آن زمان، حرفه ای کار می‌کردم. آن موقع، همیشه  تصویرم از خودم در سن بزرگسالی، یک نویسنده بود، پشت یک میز و کلی کتاب و تصویری که از یک زن چهل ساله داشتم که در حال نوشتن جدید ترین رمان خود است .فضای من، کاملا  فضای ادبیات بود. اینکه با بخش هنری  مخصوصا  بخش تجسمی آشنا شوم،  به‌نوعی به واسطه علاقه مندی‌های مادرم شکل گرفت و اتفاق افتاد و یک سلیقه ، خیلی خاص  شاید نه چندان ویژه ، ولی به هرحال خاص را ، درمن شکل داد و در ناخودآگاهم ایجاد کرد . می‌توانم بگویم ، دقیقا زمانی که وارد دانشگاه شدم ، این تاکید برای من شکل گرفت که می‌خواهم در این عرصه فعالیت جدی‌ای  داشته باشم. حال آن زمان ، علاقه‌ام به طراحی صحنه و لباس بود و به طور تخصصی هم در این رشته تحصیل کردم اما همان روزها ، به محض ورودم  به دانشگاه ، آدم‌های اطرافم ، همکلاسی‌هایم ، هم دانشگاهی‌ها و اساتیدم تشخیص دادند که شاید، شکلی از بازیگری در من قوی‌تر است.» این گفت‌وگو با بحث‌هایی پیرامون حضور گلستانی به عنوان بازیگر در سینما ادامه پیدا کرده و به کارگردانی فیلم دو می‌رسد. گلستانی درباره انتخاب بازیگران این فیلم توضیح می‌دهد:« اصولا آدم ها خیلی در ذهن من می مانند. برای پروسه انتخاب بازیگر یک زمان طولانی طی شد ، به طور کل پیش تولید طولانی‌ای  داشتیم که عمده این زمان صرف انتخاب بازیگران شد. از تصویری که از بازیگرانی که در ذهنم بود یا بازیگرانی که در پیش تولید به وابسته کارهایشان با آن‌ها آشنا شدم یک مجموعه ای گرد آوری شد که در نهایت از میان آن انتخاب‌ها به این بازیگران رسیدیم ولی لزوما برای من این مهم نبود که حتما تئاتری باشند ، شاید به نوعی اتفاقی پیش آمد اما من از آن استقبال هم می کردم.»

روزنامه ابرار به سراغ علی خامه پرست فرد کارگردان فیلم «دربست» رفته‌است. این فیلم که از ۱۴ اسفند در گروه هنروتجربه اکران شده، به قول کارگردانش فیلمی‌کاملا مستقل و تجربی است که به زندگی پارسا جوان ۳۰ ساله‌ای می‌پردازد که بعد از مرگ پدرش و شرایط نامساعد روحی ناخواسته درگیر مسافرکشی می‌شود و در تقابل با افراد مختلف جامعه رفته رفته از انزوا خارج شده و به زندگی امیدوارانه‌تر نگاه می‌کند. خامه‌پرست در بخشی از گفت‌وگویش با روزنامه ابرار، مساله هزینه فیلم‌سازی را به عنوان بزرگ‌ترین معضل سینماگران جوان مطرح می‌کند:«از معضلات بزرگی که برای افرادی مثل من یا دانشجویان فیلم‌سازی وجود دارد این است که آن‌ها در مرحله نوشتن فیلم نامه و پیش تولید فقط به این فکر می‌کنند که چگونه فیلم نامه‌ای داشته باشند که برای ساختنش به مشکل برنخورند. این مساله قبل از نوشتن فیلم نامه به فیلم ضربه می‌زنذ،این افراد و تیم نویسندگان تلاش می‌کنند تا فیلم نامه‌ای بنویسند که هم از نظر مالی و هم از نظر ممیزی بتوانند آن را بسازند و ایده‌های خود را محدود می‌کنند.» او در ادامه صحبت‌هایش از تبلیغات کم فیلم و اساسا بضاعت کم سینمای مستقل برای تبلیغات اشاره می‌کند و ساخت فیلم دربست را حاصل مشاهدات و تجربیات اطرافیان و هم چنین تجربیات شخصی می‌داند:«مجبور شدیم تیم نویسندگان تشکیل دهیم تا داستان‌هایی را که قابلیت دارند با تغییر زاوبه دید و اصلاحات به فیلم نامه یک فیلم سینمایی تبدیل می‌شوند را جدا کنیم.» در این فیلم تعدادی از چهره‌های آشنای بازیگری در نقشی کوتاه حضوردارند، خامه پرست در این مورد هم توضیح می‌دهد:« فیلم‌برداری بخش‌های مختلف برای هر بازیگر در زمان کمی‌انجام شده‌است.تعدادی از بازیگران را نصف روز و تعدادی دیگر را به اندازه یک روز در اختیار داشتیم.»او در بخشی دیگر به توضیح فضای فیلم و داستانک‌های آن می‌پردازد:«ما از روی عمد همه داستانک‌ها را به هم مرتبط نساختیم و فقط تعدادی از آن‌ها در انتها به هم ارتباط پیدا می‌کنند.مطمئنا حداقل یکی از این داستان‌ها تا به حال برای هرکدام از ما رخ داده‌است ویا با آن ها روبه رو شده‌ایم، شاید آن زمان خیلی راحت از کنار آن‌ها گذشته باشیم و الان با دیدن این فیلم ماجرایی برایمان یادآوری شود و بیشتر به آن‌ها فکر می‌کنیم.»

مجید برزگر با فیلم «یک شهروند کاملا معمولی» در بخش هنروتجربه سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت، روزنامه سینما در گفت‌وگویی با این کارگردان از وضعیت اکران فیلم و حضورش در جشنواره‌های مختلف جهانی پرسش کرده‌است. برزگر درباره زمان اکران این فیلم می‌گوید:« برای اکران فیلم یک شهروند کاملا معمولی، سعید آرمند و مجید مدرسی باید تصمیم بگیرند که چه زمانی و در چه گروهی اکران شود ولی تجربه اکران موفق فیلم «پرویز» در گروه هنروتجربه باعث شده که شخصا مایل به اکران این فیلم در گروه هنروتجربه باشم. چون مدت زمانی را که برای اکران یک فیلم  اختصاص می‌دهد باعث بهتر و بیشتر دیده شدن فیلم‌های این گروه می‌شود.»او هم‌چنین پیرامون نمایش فیلم در جشنواره‌های جهانی توضیح می‌دهد:«هم چنان از فیلم برای حضور در فستیوال های بین المللی دعوت می‌شود. یکی از دلایلی که اکران این فیلم را تاکنون به تاخیر انداخته‌ایم،همین مساله است، چون ترجیح می‌دهیم نمایش فیلم در جشنواره‌های خارج از ایران تقریبا تمام شود و بعد اکران را در ایران آغاز کنیم. قرار است در ماه‌های آتی نیز این فیلم در جشنواره‌های مختلف حضور داشته باشد، ازجمله خرداد نمایشی در پاریس دارد و قرار است در کلن آلمان و دو فستیوال در چک و چند جشنواره دیگر هم نمایش داده باشد.» برزگر در پاین این گفت وگو از بازخوردهای نمایش فیلم در جشنواره سی و چهارم فیلم فجر هم ابراز رضایت کرد.

روزنامه قانون هم گفت‌وگویی با امیر حسین مهدویان با تیتر «فیلم خوب هزینه دارد» منتشر کرده‌است. کارگردانی فیلم «ایستاده در غبار» که قرار است هم در گروه هنروتجربه و هم در سینماهای دیگر اکران شود،موضوع این گفت‌وگو است.  مهدویان درپاسخ به سوالی که از توجه دیر سینمای ایران به این شیوه فیلم‌سازی می‌پرسد، توضیح می‌دهد:« همه چیز در ایران معمولا دیرتر اتفاق می‌افتد، این موضوع هم از این قاعده مستثنا نیست. ما معمولا در اکثر مسائل از بحث‌های روز دنیا عقب تر هستیم. در حوزه سینما  نه تنها ساختارهای جدید دیر وارد می‌شود بلکه مقاومتی هم در مقابل ورود آن‌ها وجود دارد یعنی حتی می‌توانم بگویم مقداری گذشته‌گرا هم هستیم و این در نظریه پردازی‌ها ، نقدها و … هم مشهود است.موانع جدی تئوریک سر راه آمدن نظریه‌های جدید سینما در ایران وجود دارد و معمولا آن‌ها را  خیلی با روی باز نمی‌پذیریم. فضای جامعه سینمایی ما از این جهت خیلی سنتی و رو به عقب است.» و درباره چگونگی رسیدن به این فضا می‌گوید:«من سعی کردم فضای فیلم را خودم بسازم و این را با کمک گرفتن از فضای مستند دهه ۴۰ و ۵۰ خودمان انجام دادم.سعی کردم تمام چیزهایی که جزو نوستالژی‌های من در دهه ۶۰ است و با آن ها خاطره خوب دارم، در فیلم بازسازی کنم به همین علت است که فکر می‌کنم این قضیه همچنان تا به کمال رسیدن راه درازی پیش رو دارد و هرچه می‌گذرد مسیر خود را بیشتر پیدا می‌کند.» او درادامه به تاثیر تجربه همکاری‌اش با روایت فتح اشاره می‌کند:«بخشی از آن سنتی که باعث شد به این سبک فیلم‌برداری برسم، محصول دورانی است که با روایت فتح همکاری کردم. من فیلم های روایت فتح را بارها دیدم و با این سبک مستند سازی آشنا شدم . تمام این‌ها در کارهای من مخصوصا «آخرین روزهای زمستان» کاملا اثرگذار بوده است.» و درباره هزینه و زمان تحقیق می‌گوید: «بخش تحقیق این فیلم تقریبا دو سال زمان برد. برای شروع فیلم و انجام تحقیقات زمان بندی خاصی نداشتیم قرار شد که تحقیقات را شروع کنیم و هرجا که به فیلم‌نامه خوبی دست پیدا کردیم، شروع به ساختن فیلم کنیم. تقریبا بعد از دوسال به نقطه‌ای رسیدیم که احساس کردیم می‌توانیم فیلم را شروع کنیم. در مورد هزینه هم هزینه قابل توجهی برای این فیلم کردیم.فکر می‌کنم  فقط حدود صد وخرده‌ای میلیون تومان برای بخش پژوهش‌مان هزینه کردیم.»