هنروتجربه-رضا حسینی:ما مزرعه‌ای پر از حیوانات کلون‌شده ایجاد کرده‌ایم. با «CRISPR» می‌توانیم ژنوم کل بشریت را اصلاح کنیم و تغییر بدهیم. و حالا هالیوود روی بهترین مزیت دی‌ان‌ای سرمایه‌گذاری کرده است که ذخیره‌ی اطلاعات است.

گروهی از دانشمندان در دانشگاه واشینگتن با موفقیت اطلاعات دیجیتال را به «دابل هیلیکس» (Double Helix: در زیست‌شناسی مولکولی به ساختاری اشاره دارد از مولکول‌های دورشته‌ای‌شده‌ی اسیدهای نوکلئیک، که دی‌ان‌ای نمونه‌ای از آن است)که پیچیده‌ترین سازوکار ذخیره‌ی اطلاعات در هستی است، تبدیل کرده‌اند و با موفقیت دوباره آن را بازتولید کرده‌اند و به اطلاعات دیجیتال اولیه رسیده‌اند.

گروه تحقیقاتی نامبرده در مقاله‌ای جدید به جزییات فرایند کارشان اشاره کرده‌اند که شامل تبدیل تصاویر به اطلاعات باینری (صفر و یک) و سپس تبدیل این اطلاعات به کدهای ژنتیکیCGT) می‌شود.

2

در این میان، هالیوود طرح‌های دیگری هم برای دی‌ان‌ای دارد. طبق مقاله‌ای از «Phys Org»، تکنی‌کالر این فرایند را برای حفظ و نگهداری فیلم‌های تاریخ سینما برگزیده است. محققان لابراتوار نوآوری تکنی‌کالر، یک میلیون نسخه از فیلم «سفری به ماه» (ژرژ ملی‌یس، ۱۹۰۲)- اولین فیلمی که از جلوه‌های بصری استفاده کرد – را به رشته‌ای از دی‌ان‌ای مصنوعی تبدیل کردند.

جین بولات به عنوان معاون رییس مرکز تحقیقات و نوآوری تکنی‌کالر در این مورد می‌گوید: «این اتفاق به باور ما، شبیه همان آینده‌ای است که می‌توان برای آرشیو فیلم‌ها تصور کرد.»گروه بولات «سفری به ماه» را به صورت کدهای باینری درآوردند و سپس در محیط لابراتوار به کد دی‌ان‌ای و ترکیبات شیمیایی تبدیل‌شان کردند. سپس این ترکیب‌های شیمیایی با موفقیت به کدهای رایانه‌ای برگردانده شدند.

این فرایند مشابه همان کاری است که در دانشگاه واشینگتن در حال انجام و گسترش است؛ که البته خودش بر اساس تحقیقات سال ۲۰۱۲ دانشمندان هاروارد بنا شده است که توانسته بودند پنج‌ونیم پتابیت اطلاعات (هفتصد ترابایت) را در یک گرم دی‌ان‌ای ذخیره کنند.

مشکل نگهداری از فیلم‌ها با ابداع مدیوم‌های جدید (ابتدا سلولویید، بعد وی‌اچ‌اس، بعد دی‌وی‌دی و حالا هاردها) دائم پیچیده‌تر از گذشته شده است و هر بار که یکی از این قالب‌ها از دور خارج شده و کارایی‌اش را از دست داده است، فیلم‌های بسیاری هم دچار مشکلات حفظ و نگهداری شده‌اند. علاوه بر این، از بین رفتن فیلم‌ها در همه‌ی این مدیوم‌ها خودی نشان داده است و حالا که در عصر دیجیتال به سر می‌بریم نیز هم‌چنان اطلاعات و فیلم‌ها را به نوعی دیگر تهدید می‌کند («بیت رات» مشکلی است که نرم‌افزارهای رایانه‌ای را تهدید می‌کند و تقریباً مثل فرسایش سخت‌افزاری آن‌ها را در گذر زمان از بین می‌برد!).

1

در این شرایط این سؤال مطرح می‌شود که «آیا دی‌ان‌ای آینده‌ی ذخیره‌ی اطلاعات است؟»

جرج چرچ یکی از محققان دانشگاه هاروارد در گفت‌وگویی که با نشریه‌ی «دیلی میل» داشته است چنین پاسخ داده: «من نمی‌دانم که این تحقیقات و اتفاق‌های امیدوارکننده به کجا ختم خواهند شد. این فناوری هنوز در مراحل مقدماتی است.» او در مورد رشته‌های دی‌ان‌ای به دست آمده از «سفری به ماه» می‌گوید: «دوست داشتم همان طور که ژول ورن تصور کرده است، آن را به ماه پرتاب کنم.»

منبع: Phys Org

عکس‌های مطالعاتی: دانشگاه واشینگتن

 

 

 

برچسب‌ها: