هنروتجربه- قاسم فتحی:جلسه نقد و وبررسی فیلم «پشت در خبری نیست» عصر روز شنبه با حضور شبنم عرفی‌نژاد (کارگردان) و  مهدی فریمان (بازیگر) در سالن شماره پنج سینما هویزه مشهد برگزار شد.

«پشت در خبری نیست» قرار بود برای تلویزیون ساخته شود

شبنم عرفی‌نژاد در ابتدا از نحوه ساخته شدن «پشت در خبری نیست» صحبت کرد: «من هفت سال پیش درسریال «روزگار قریب» به عنوان منشی صحنه با آقای عیاری کار می‌کردم.  مستندهایی که بعد از پخش سریال در رابطه با زندگی دکتر قریب پخش می‌شد را هم من می‌ساختم. این کار تمام شد و بعد از آن آقای عیاری قرار شد هفت تله فیلم برای تلویزیون بسازند. من بودم و آیدا پناهده و یک آقای دیگر. آیدا پناهده بعد از من فیلمش را ساخت. آقای عیاری این فیلمنامه را خودشان بازنویسی کردند و من دخالتی در نوشتنش نداشتم. قرار بود این فیلم به صورت تله فیلم برای تلویزیون ساخته شود. بعد از جلساتی که با آقای عیاری گذاشتیم به این نتیجه رسیدیم که این فیلم‌نامه قابلیت سینمایی شدن را دارد. از طرف دیگر خب من پنج سال با آقای عیاری کار کرده بودم و ایشان به من اعتماد داشت و کار را به من سپردند.

مهدی فریمان بازیگر فیلم هم درباره سوابق و نحوه ورودش به این پروژه گفت: «من فارغ‌التحصیل رشته بازیگری از دانشگاه هنرهای زیبا هستم. در پروژه «روزگار قریب» با آقای عیاری و خانم عرفی‌نژاد هم‌کاری می‌کردم و آنجا با هم آشنایی شدیم. در آن مجموعه نقش پسر دکتر قریب را بازی کردم. قبلش همیشه به دوستانم می‌گفتم در سینمای ایران رئالیسم اتفاق نمی‌افتد ولی با کیانوش عیاری فهمیدم واقعا دارد این اتفاق می‌افتد. آشنایی با خانم عرفی‌نژاد باعث شد نقش سلمان فضلی را به من پیشنهاد کند».

آقای عیاری فقط حامی ما بودند و هیچ دخالتی نمی‌کردند

عرفی‌نژاد درباره این‌که آیا کیانوش عیاری در هنگام ساخت یا کارگردانی در دخالت می‌کرد، گفت: «هنگام انتخاب بازیگر آقای عیاری فقط روی یک نفر تاکید داشت و آن هم آقای موذنی بود، البته انتخاب ایشان را هم به عهده خودم گذاشتند. واقعا آقای عیاری من را حمایت کردند و اصلا در طول کارگردانی و ساخت فیلم دخالتی نداشتند. بازیگران دیگر همه را خودم در نظر داشتم. من با خانم نونهالی از سَر فیلم «خواب و بیدار» آقای فخیم‌زاده که دستیارشان بودم، آشنایی  داشتم ولی با بقیه بازیگرانی مثل خانم شریفی‌نیا و دیگران برای اولین بار بود که همکاری می‌کردم.

وی همچنین درباره دستمزد بازیگران گفت:«خب این فیلم هفت سال پیش ساخته شد و طبیعتا دستمزدها متعلق به ان دوره است. ولی  بازیگران همان دستمزدهای عادی خودشان را گرفتند، اما به ما تخفیف دادند. این را هم بگویم که فیلم‌برداری کار یک ماه بیشتر طول کشید و دوستان لطف کردند و بابت آن یک ماه مبلغ اضافه‌ای نگرفتند».

عرفی‌نژاد افزود: «این‌که می‌گویید چرا یک فیلم پلیسی تعلیق ندارد و پلیس فیلم رفتارش واقعی نیست باید بگویم من دنبال ساختارشکنی بودم. متاسفانه پلیس‌های ایرانی فیلم‌ها یا خیلی خشن هستند یا خیلی عصاقورت‌داده. سعی کردم این تصویر را بشکنم و تصویر متفاوتی را نشان دهم. ببینید! من در نوشتن فیلمنامه هیچ دخالتی نداشتم و تقریبا ۹۰درصد فکر و ذکر من کارگردانی و دکوپاژ فیلم بود. می‌خواستم با این فیلم به سینما ورود پیدا کنم و کارگردانی خیلی برایم اهمیت داشت. فراموش نکنید که این فیلم، فیلم اول من بود و هفت سال پیش ساخته شد».

عرفی نژاد- موذنی- مشهد (1)

می‌خواستم یک جاهایی مخاطب را عصبانی کنم!

عرفی‌نژاد در ادامه و در پاسخ به سوال یکی ازتماشاگران که چرا رفت و برگشت‌ها در فیلم این‌قدر زیاد است، گفت: «اول این را بگویم که حالا که بعد از هفت سال این فیلم را می‌بینم فکر می‌کنم حق با شماست ولی من می‌خواستم مخاطب تنش و عصبانیت درون فیلم را حس کند و حتی یک جاهایی عصبانی شود. نقش خانم شریفی‌نیا به نوعی بود که باید هی پله‌ها بالا و پایین می‌رفت و تمام مدت هم عصبی بود برای همین برای نشان دادن این تنش از اِستدی‌کم استفاده کردیم. از طرف دیگر تنها چیزی که در فیلمنامه دوست داشتم همین رفت و برگشت‌ها بود. چون قصه ما خیلی بکر و بدیعی نبود ولی این رفت و برگشت‌ها باعث ایجاد جذابیت در فیلمنامه شده بود».

تیتراژ آغازین فیلم هم سوال بعدی تماشاگران بود که عرفی‌نژاد درباره آن گفت:« ما در سینمای ایران به آن معنا تیتراژ نداریم. به این صورت است که اول یک سیاهی می‌آید و بعد هم اسامی و بعد هم تمام. یکی از دوستان در مدت فیلم‌برداری پیشنهاد داد که می‌خواهم برای تیتراژ از پله‌ها فیلم‌برداری کنم. اِتود زد و من هم ایده را دوست داشتم و بعد هم آن را ساخت. من فکر می‌کنم تیتراژ باید یک کلیتی از کار را به تماشاگر نشان بدهد و ما هم سعی کردیم این اتفاق بیفتد».

عرفی نژاد- موذنی- مشهد (3)

عکس: محمد جواد آبجوشک