هنرو تجربه -قاسم فتحی:جلسه نقد و بررسی «فیلم‌های کوتاه نیما عباس‌پور» عصر روز شنبه با حضور نیما عباس‌پور( کارگردان) در سالن شماره ۵سینما هویزه مشهد برگزار شد. خونسردی و طبع لطیف و منتقدانه عباس‌پور در پاسخ دادن به سوالات تماشاگران که اغلب آنها دانشجوهای رشته سینما بودند، باعث شده بود چالش زیادی را به همراه داشته باشد که همین موضوع به اظهارنظرهای صریح و شفاف منجر می‌شد.

کار با بازیگر برایم اهمیت زیادی نداشت

عباس پور در ابتدا و در پاسخ به این‌ سئوال که چرا بازی‌های بازیگران فیلم اغلب  تصنعی دیده می‌شوند، گفت: «بیشتر بازیگرهای این فیلم برای بار اول است که بازی می‌کنند به غیر همان چندتایی که واقعا بازیگر بودند باقی دوستان هیچ کدام تا الان جلوی دوربین نرفته بودند. از طرف دیگر  یک ایراد بزرگ من این است که خیلی با بازی اهمیت نمی‌دهم و توی این فیلم هم خیلی برایشان وقت نگذاشتم!»

او ادامه داد:« از فیلم«جنگل»به بعد کمی ساختار فیلم‌هایم حرفه‌ای‌تر شده اند و سر و شکل پیدا کرده‌اند. از طرف دیگر این‌که می‌گویید فیلم‌های من تجربه‌گرا هستند یا می‌خواهید آنها را آوانگارد بنامید، من این‌طور فکر نمی‌کنم. در تمام این سال‌هایی که فیلم‌هایم در جشنواره فیلم کوتاه تهران اکران شده به همین عنوان«تجربه‌گرا» بوده ولی من فیلم داستانی ساختم نه تجربه‌گرا. مثلا در فیلم«پیاده‌رو» یکی از دوستان داشت مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه را تهیه می‌کرد و به من گفت که فیلم‌نامه‌ای اگر دارم ببرم که من کار آماده‌ای داشتم ، بردم، تصویب شد و کار را ساختیم. این به معنی نبود که من کار سفارشی صرف ساخته باشم که فیلمنامه‌اش مال خودم نباشد.»

فیلم‌ کوتاه تا چند سال پیش فقط در جشنواره‌ها پخش می‌شد

عباس‌پور در ادامه و در پاسخ به این سوال که این فیلم را دقیقا برای چی کسی ساخته است و هنگام ساخت به کدام قشر فکر می‌کرده، گفت: به هیچکس؛ من این فیلم را برای جشنواره ساختم و مخاطبم هم کسانی بودند که فیلم‌های جشنواره‌ها را دنبال می‌کنند. شما الان را نگاه نکنید که یک گروه هنر و تجربه‌ای تشکیل شده و چند شبکه تلویزیون که فیلم‌ها را پخش می‌کند. تا همین چند سال پیش فیلم‌ها کوتاه فقط و فقط در جشنواره پخش می‌شد . این فیلم‌ها به هر حال کلی دیده شده‌اند و در سانس‌هایی که در جشنواره اکران داشتند یکی از شلوغ‌ترین‌ها بودند. حالا شاید بعد از این اکران بتوانم فیلمی بسازم که ادعا کنم برای مخاطب ساخته‌ام.»

سپس عباس‌پور درباره فیلم کوتاه جنگل توضیحاتی را ارائه داد: «می‌خواستم فیلمی بسازم که داستان فیلم را تماشاگر بداند ولی کاراکترها نه و برعکس. در واقع دوست داشتم چنین تجربه‌ای را انجام بدهم حالا این‌که چقدر موفق بوده‌ام، نمی‌دانم. می‌خواستم فیلمی بسازم که تماشاگر درباره‌اش فکر کند. شما می‌گویید می‌توانستید فیلم عمیق‌تر بسازم. من معنی فیلم عمیق را نمی‌دانم. اصلا نمی‌دانم فیلم عمیق چه مختصاتی دارد. شما به من بگویید که چطور می‌توانستم فیلم عمیق بسازم. جدی می‌گویم! شماره تلفنم همراهم را می‌دهم تا اگر الان حضور ذهن ندارید بعدا من را در جریان بگذارید.»

نیما عباس‌پور- مشهدنیما عباس‌پور

چرا به جای داستان درباره ساختار فکر نمی‌کنید؟

این منتقد  سینما سپس درباره بازی‌ها و سلیقه متفاوت فیلم‌ساز و تماشاگر صحبت کرد: «شخصا بازی‌هایِ درونی را بیشتر دوست دارم. مثلا سر یکی از فیلم‌ها بازیگر گریه می‌کرد و کلی خودش را به آب و آتش می‌زد ولی من بهش گفتم که این نوع بازی را دوست ندارم. درباره«ماهی و گربه» هم همین نظر را داشتم و فکر می‌کنم آن جنس بازی کاملا در خدمت فیلم است. اینجا خب من عرض کردم خدمتان که خیلی روی بازی‌ها وقت نگذاشتم و می‌توانستیم بهتر از این باشیم. علاوه بر این فیلم‌ساز یک سلیقه دارد و مخاطبش هم یک سلیقه دیگر. اصلا شما به این فکر کردید که چرا فیلم‌ساز در فیلم سریع ژانر عوض می‌کند؟ ما معمولا درباره داستان فکر می‌کنیم و اصلا درباره ساختار حرفی نمی‌زنیم و برایمان مهم نیست.»

رضایی مجری و کارشناس جلسه هم در ادامه و در واکنش به صحبت‌های مخاطبان گفت: «شما دارید سوال‌هایتان را با الگوهایِ رایج سینما می‌پرسید. ما باید به آن فضایی که فیلم‌ساز نگاه می‌کند، نگاه کنیم. در دنیای خاص فیلم همه چیز  خاص جلوه می‌کند؛ حتی کسی که می‌خواهد تا آخر عمر پیاده روی کند. شما تشریف ببرید جشنواره فیلم کوتاه تهران و ببینید که می‌توانید خیلی از فیلم‌ها را تا آخر ببینید و تحملشان کنید؟ واقعا فیلم‌هایی کوتاه بدی ساخته می‌شوند و فیلم‌هایی از جنس کارهایی که آقای عباس‌پور ساخته‌اند همان‌طور که گفتند مخاطب دارد و در نوع خودش خوش‌ساخت است.»

اینجا آمده‌ام تا حرف‌هایتان را گوش کنم

عباس‌پور بعد از سوال و جواب های متعدد بر لزوم نترسیدن و فیلم ساختن تاکید کرد :« شما فیلم« نان و کوچه» آقای کیارستمی را نگاه کنید. پر از اشکال است و کلی با فیلمبردارش، مهرداد فخیمی، دعوا و بگو مگو داشته است. ولی او کوتاه نمی‌آمده و کارش خودش را می‌کرده. همین نگاه کیارستمی است که او را به این جایگاه رسانده پس نباید از تجربه کردن ترسید. تهش این می‌شود که فیلمتان شکست می‌خورد، خب بخورد. من بخشی از حرف‌هایتان درباره نواقص فیلم را قبول دارم و خودم هم به اشکالات فیلم‌هایم واقفم ولی پس چرا اینجا آمده‌ام؟ چرا دارم با شماها بحث می‌کنم؟ من اینجا آمده‌ام تا حرف‌های شما را بشنوم. همین بحث‌ها و سوال هاست که می‌تواند به رشد سینما و درک آن کمک کند.»

عکس:سمانه ثنایی •

برچسب‌ها: