هنر و تجربه، رضا حسینی: اولین تجربه‌ی کارگردانی آتو بل با عنوان «زن شکارچی عقاب» که به‌تازگی به صورت محدود روانه‌ی اکران شده است، پس از اولین نمایشش در اوایل سال ۲۰۱۶ در جشنواره فیلم ساندنس، مورد توجه تماشاگران محافل هنری و جشنواره‌ای مختلف قرار گرفت. فیلم، دختر قزاق سیزده‌ساله‌ای با نام آیشول‌پَن نورگایف را دنبال می‌کند که رؤیای بدل شدن به یک زن شکارچی عقاب را در سر می‌پروراند و نشان می‌دهد که او چه‌طور مراحل مختلف را برای رسیدن به این رؤیا پشت سر می‌گذارد و از دوره‌های تمرین به شرکت در رقابت‌های رسمی می‌رسد.

در طول این مستند، شکار عقاب به عنوان حرفه‌ای مردانه و قلمرویی صرفاً برای رقابت مردان معرفی می‌شود و این طور به نظر می‌رسد که فیلم داستان حقیقی از غلبه بر محدودیت‌ها و انتظارها را روایت می‌کند و آیشول‌پن به عنوان یک قهرمان تمام‌عیار در مرکز فیلم قرار می‌گیرد.

به هر حال به‌تازگی مورخی به این موضوع اشاره کرده است که این فیلم و کارگردانش، به طور کلی، در تاریخ و رفتارهای جامعه‌ی درگیر در این حرفه مبالغه کرده است و علاوه بر این، سنت غنی را به‌کل نادیده گرفته است که در طول قرن‌های مختلف شامل حضور زنان بسیاری در این حرفه می‌شود. اِیدریئن مِیِر که پژوهشگر متون کلاسیک و تاریخ علم در دانشگاه استنفورد است در مقاله‌ای که با عنوان «تاریخ ناگفته‌ی زنان شکارچی عقاب» نوشته به این موارد اشاره کرده است. او در نگاهی تاریخی به شماری از مهم‌ترین زنان شکارچی عقاب اشاره می‌کند و به شکل اجمالی به بررسی قانع‌کننده‌ای از این سنت می‌رسد که مدت‌هاست رکنی از هویت مردمان بسیاری به شمار می‌رود. مِیِر در مقاله‌اش به این موضوع هم می‌رسد که مستند بِل آگاهانه برخی از واقعیت‌های مهم و تاریخی را کنار گذاشته است تا باب روز – و شاید به‌اصطلاح خودمان «جشنواره‌پسند» – شود!

ایندی‌وایر•