هنر و تجربه: روزنامه هنری «هنرمند» در شماره امروز خود یکشنبه ۵ دی‌ماه گزارشی در ارتباط با گروه سینمایی هنر و تجربه به چاپ رسانده است. در این گزارش به قلم محمد تقی‌زاده قرار است به نظرهای مخالف و موافق درباره این گروه سینمایی پرداخته شود. بخش اول گزارش که گفت‌وگو با موافقان طرح است به صحبت با امیرحسین علم‌‌الهدی دبیر شورای سیاست‌گذاری گروه هنروتجربه و مجید برزگر فیلم‌ساز اختصاص دارد و سپس یک گفت‌وگو با جبار آذین منتقد سینما به عنوان مخالف این گروه سینمایی به چاپ رسیده است.

در ابتدای گزارش تلاش شده تا تعریفی حتی‌المقدور جامع از فیلم هنری داده شود. در متن گزارش آمده است: «فیلم هنری به اثری سینمایی در هر قالب زمانی اعم از کوتاه و بلند و داستانی و انیمیشن و مستند گفته می‌شود که فرم و محتوی آن تمایلات و حساسیت‌ها و کنجکاوی‌های زیبایی‌شناسانه تماشاگر را برانگیزد و ذوق و سلیقه بصری آنان را ارتقا دهد. فیلم تجربی نیز به فیلمی اطلاق می‌شود که شیوه‌های تازه‌ای در بیان و روایت سینمایی در آن تجربه شده باشد.»

مجید برزگر فیلم‌سازی است که در این گزارش با او گفت‌وگو شده است. برزگر به عنوان فیلم‌ساز فیلم «پرویز» را در هنروتجربه داشته و اخیرا «فصل باران‌های موسمی» فیلم اول او هم در این گروه اکران شده. برزگر در مقام تهیه‌کننده نیز دو فیلم «پریدن از ارتفاع کم» و «ممیرو» را در این گروه داشته است. برزگر اعتقاد دارد مخاطبان فیلم‌های هنروتجربه این فیلم‌ها را پیش از این در مکان‌هایی همچون سینماتک‌ها و در شمار کم می‌دیدند اما این گروه باعث شد این گونه فیلم‌ها بیشتر دیده شوند و مخاطب جدیدی داشته باشند. از طرفی این مخاطب فرصت خوبی برای فیلم‌ساز است که با تماشاگری که لزوما تماشاگر آثار سینمای بدنه نیست روبرو شود و به ظرفیت تماشاگر هم در سینمای ایران افزوده شود.

در بخشی از این گزارش از قول برزگر می‌خوانیم: «این‌که می‌گویند همه فیلم‌های گروه هنروتجربه خوب نیستند و فیلم‌های ضعیف هم دارند باورکردنی نیست و یک بحث تماما فرافکن است. مگر تمامی فیلم‌هایی که در جریان غالب سینما اکران می‌شوند فیلم‌های خوبی هستند؟ خوب می‌فروشند؟ فیلم‌هایی که به نیت سود تولید شده‌اند تماشاگر دارند؟ اگر مخاطبان از فیلم‌های جریان سینمای غالب استقبال می‌کنند پس چرا در میان حدود ۸۰ فیلم اکران شده در طول یک سال فقط چندتایی به فروش میلیاردی دست پیدا می‌کنند؟ و آیا فروش یک یا دو میلیاردی برای فیلم‌هایی با هزینه‌های میلیاردی منطقی است؟»

کارگردان «یک شهروند کاملا معمولی» اضافه می‌کند: «البته امروز این خطر وجود دارد که شاید گروهی از فیلم‌سازان تصور کنند می‌توانند در نهایت اثرشان را در این گروه اکران کنند. به همین دلیل گروه هنروتجربه اگر می‌خواهد موفق شود باید تعارف را کنار بگذارد و کاملا مشخص کند برای انتخاب فیلم‌ها چه معیارهایی دارد. آن چه که برای گروه هنروتجربه آسیب جدی است، نحوه انتخاب فیلم‌هاست و باید در انتخاب فیلم‌ها کمی قاطع‌تر عمل کند و نشان دهد فیلم‌های این گروه از یک استاندارد برخوردار هستند و نباید این تصور در بین فیلم‌سازان به وجود بیاید که ما فیلم‌هایمان را می‌سازیم و بالاخره در گروه هنروتجربه اکران می‌شود.»

جبار آذین منتقد سینما به عنوان یکی از مخالفین این طرح مورد پرسش قرار گرفته است. این متنقد سینما  به روزنامه هنرمند گفته است: «هنروتجربه فرزند ناخلف سینمای ایران و فرزند نامشروع سینمای غرب و فرآوری شده در آزمایشگاه است. درواقع هنروتجربه یک فرزند آزمایشگاهی ناقص‌الخلقه خارجی در آزمایشگاه سینمای ایران است که از حمایت و دلسوزی سینما سواستفاده کرده و هنوز غوره نشده احساس مویز شدن می‌کند و به جای قدردانی در مقابل سینمای کشور قدعلم کرده است.»

این منتقد اضافه می‌کند: «هنروتجربه می‌توانست فرزند خلف سینمای ایران باشد اگر برمبنای اصول و قاعده و ملزومات سینمای کشور، کارشناسی و برنامه‌ریزی می‌شد ولی اکنون به دلیل ندانم‌کاری، روشنفکر نمایی و بی‌اعتنایی مسئولانش به مناسبات سینمایی و نمایش همه نوع فیلم تبدیل به فرزندی ناخلف و روانپریش شده است.»

دومین کسی که روزنامه هنرمند به عنوان موافق با او گفت‌وگو کرده است امیرحسین علم‌الهدی است که نقش اصلی را هم در گروه هنروتجربه به عهده دارد. علم‌الهدی گفته است شاید از نظر اهالی سینما هنروتجربه در فروش ورشکسته باشد اما او به عنوان کسی که در اقتصاد سینما تحلیل دارد معتقد است که این‌ فیلم‌ها بازار کوچکی دارند و با هزینه‌های کم ساخته می‌شوند و با این اکران سودآور هم می‌شوند. علم‌الهدی می‌گوید: «در سال ۹۴ سینمای بدنه ۵۸ فیلم و سینمای هنروتجربه ۴۰ فیلم اکران کرده‌اند و اگر هنروتجربه نبود آن ۴۰ فیلم جای ۵۸ فیلم دیگر را تنگ می‌کردند.»

علم‌الهدی در ادامه توضیح داده است که سر اکران نکردن فیلم‌هایی مثل «ماهی و گربه» دعوا بود و پخش‌کننده‌ها اعتقاد داشتند این فیلم بدون بازیگر معروف و کارگردان مشهور فروش نمی‌کند یا «خواب تلخ» که از سال ۸۹ پروانه نمایش داشت اما پخش‌کننده‌ها می‌گفتند کاراکتر اصلی این فیلم یک پیرمرد داهاتی است و به درد اکران نمی‌خورد.