هنر و تجربه: محمد رحمانیان کارگردان فیلم سینمایی «سینمانیمکت»  در بخشی از مصاحبه با سایت هنروتجربه اشاره‌ای به حضور فریدون جیرانی در هیات انتخاب جشنواره فیلم فجر کرده است .رحمانیان  عنوان کرده  جیرانی در این جلسه بازبینی فیلم کدهایی در خصوص معنای صحنه‌هایی از فیلم به سایر اعضا هیات انتخاب داده است تا مانع از انتخاب فیلم «سینمانیمکت» شود. در این خصوص فریدون جیرانی یادداشتی برای انتشار در سایت هنروتجربه ارسال کرده است .او  در این یادداشت با عنوان «برای ثبت در تاریخ»  توضیح داده است که در جلسه هیات انتخاب فقط درباره حضور فیلم‌ها در بخش‌های مختلف صحبت شده و هیچ نظری درباره کیفیت یا وجه سیاسی آن‌ها داده نشده است.

جیرانی تاکید می‌کند: «من حس و حال آقای رحمانیان را که در تیاتر از نگاه‌های سیاسی به خودشان آسیب دیده‌اند می‌فهمم. و باز می‌فهمم که ایشان در جامعه سیاست زده٬ غیرطبیعی و پر از سوءتفاهم امروز دچار چنین توهمی بشوند. فقط تاسفی برای من می‌ماند که نمی‌خواهم قضاوت‌هایم درباره افراد شخصی شود. این نوشته را فقط برای ثبت در تاریخ نوشتم.»

متن کامل یادداشت فریدون جیرانی را در زیر می‌توانید بخوانید:

برای ثبت در تاریخ
در مصاحبه‌ای که سایت هنرو تجربه با آقای رحمانیان داشته است  ایشان در رابطه با کمیته انتخاب سال پیش جشنواره  فیلم فجر و نقش من در تخریب فیلم‌شان مطالبی گفته‌اند که دروغ است. آن راوی که این روایت‌ها را برای ایشان کرده (اگر راوی وجود داشته باشد) آدم بی‌ربطی بوده که مطالب دروغی را به ایشان انتقال داده است. من از آن جایی که گاهی بر اساس تحقیق‌هایم درباره تاریخ سینما تحلیل می‌نویسم وسعی می‌کنم به استناد نظرات درست تحلیلم را کامل کنم، برای ثبت در تاریخ، پروسه دیدنِ فیلم آقای رحمانیان را در کمیته انتخاب می‌گویم.

فیلم آقای رحمانیان روز دوشنبه ۲۳ آذر ۹۴ برای کمیته انتخاب نمایش داده شد. تا آن‌جایی که حافظه یاری می‌کند، همه بودند. آقایان دکتر کرمی و دکتر قهرمانی که عضو شورای پروانه نمایش بودند انگار فیلم را قبلاً دیده بودند. درسکوت کامل فیلم تا آخر دیده شد. روال این‌گونه بود که بعد از دیدن هر فیلمی حرفی زده نمی‌شد و همه در دفتری که داشتند نظرات‌شان را می‌نوشتند که درباره این فیلم هم این روش اعمال شد. من در دفترم درباره فیلم نوشتم: «فیلم مرا یاد فارنهایت ۴۵۱ انداخت، فیلمی درباره سینما و عشق به سینما در جامعه‌ای که حرف‌های داخل سینما را دوست ندارد و از تاثیر سینما نگران است. فیلمی با لحظات خوب در فضایی تازه. فیلمی که گرچه داستانی ندارد که در طول حرکت کند و براساس ایده‌ای قابل تامل در عرض پیش می رود، اصلاً کسالت‌بار نیست. من از فیلم خوشم آمد و پیشنهادم حضور در بخش نگاه نوست.»

این جملاتی است که من در دفترم درباره فیلم نوشتم. جلسه دوشنبه ۲۳ آذر بدون حرفی تمام شد. مدتی بعد در اولین جلسه‌ای که قرار شد در دفتر دبیر نظرات اولیه گرفته شود، گرفتن نظر به این صورت بود که دبیر جلسه اسم فیلم‌ها را می‌خواند و اعضا درباره سودای سیمرغ و نگاه نو یک کلمه می‌گفتند: باشد، نباشد و یا فعلاً کنار بماند. فیلم‌های فیلمسازان اول ابتدا باید به بخش نگاه نو می‌رفت و بعد درباره حضور آن فیلم در بخش سودای سیمرغ تصمیم گرفته می‌شد. در آن جلسه نگارنده از بودن فیلم در بخش نگاه نو دفاع کرد. آقای امید  و دیگر دوستان که در جلسه بودند، یادشان هست. اما نظر کلی جمع به دلیل ساختار فیلم، حضور در بخش هنروتجربه بود. در آن جلسه هیچ‌کس علیه فیلم حرف نزد. هیچ‌کس تحلیلی نداد. خیلی کوتاه و کلی صحبت شد و نتیجه نوشته شد.

بعداً آقای حسن ایوبی -تدوین‌گر فیلم – که با من دوستی داشت  زنگ زد و گفت که نسخه کوتاه شده‌ای از فیلم هست و اگر می‌شود آن نسخه را دوباره ببینیم که چون درباره فیلم نظر داده شده بود امکان دیدن فیلم نبود. نسخه‌ای که ما دیده بودیم نسخه تدوین کارگردان بود که با نسخه‌ای که به شورای پروانه نمایش رفته تفاوت داشت و طولانی‌تر بود. برای ثبت در تاریخ می‌نویسم، اعضای کمیته انتخاب سال پیش درباره سیاسی بودن فیلم نظری ابراز نکردند که روی نظرات دیگران تاثیر بگذارد. من حس و حال آقای رحمانیان را که در تئاتر از نگاه‌های سیاسی به خودشان آسیب دیده‌اند می‌فهمم. و باز می‌فهمم که ایشان در جامعه سیاست زده٬ غیرطبیعی و پر از سوءتفاهم امروز دچار چنین توهمی بشوند. ایشان در تئاتر جایگاه مشخص و خوبی دارند و در آن جایگاه قابل احترامند. فقط تاسفی برای من می‌ماند که نمی‌خواهم قضاوت‌هایم درباره افراد شخصی شود و نگاهم به آدم‌ها تغییر کند. این نوشته را فقط برای ثبت در تاریخ نوشتم.»

رحمانیان: جیرانی در جلسات بازبینی کد می‌داده، از یک فیلم‍‌ساز بعید است وارد این امور شود
جوابیه فریدون جیرانی به بخشی از مصاحبه محمد رحمانیان مربوط می‌شود که این کارگردان سینما و تئاتر گفته بود: «شنیدم آقای فریدون جیرانی در جلسات بازبینی کد می‌داده که این‌جای فیلم منظورش فلان است و آن‌جا منظورش بهمان. از یک فیلم‌ساز بعید است که وارد این امور بشود. چندماه قبل از فرستادن فیلم به جشنواره متن «روز واقعه» را نمایش‌نامه‌خوانی کردم و آن‌جا یک جمله گفتم که باعث دردسرهای بزرگی شد. آن جمله این بود که برای اولین‌بار است که این فیلم‌نامه به صورت کامل خوانده می‌شود. آقای شجاع نوری و شهرام اسدی و همه آن دارودسته‌ای که فیلم بد «روز واقعه» را ساختند، موضع گرفتند و در نشریات‌شان گفتند رحمانیان به ما توهین کرده‌است. در حالی‌که توهین نکرده بودم ، فقط گفته بودم این فیلم‌نامه کامل خوانده نشده‌است. بخش‌های مربوط به شهربانو از فیلم حذف شده بود.  زمانی که فیلم‌ها را بررسی می‌کردند با انتقام‌جویی روبه‌رو شدم و فیلم‌هایی مثل «آب‌نبات چوبی» و «رسوایی» انتخاب شدند و این فیلم به راحتی کنار زده شد.»