هنروتجربه- رضا حسینی: هشتادونهمین مراسم آکادمی علوم و هنرهای سینمایی موسوم به اسکار هفته‌ گذشته برگزار شد و مثل همیشه بستر لازم برای انبوهی حواشی و اتفاق‌های ریز و درشت را فراهم آورد؛ از گاف‌های بخش «درگذشتگان» و اهدای اسکار «بهترین فیلم» گرفته (که به‌ترتیب به عذرخواهی آکادمی و عدم همکاری‌های بعدی با مسئولان اشتباه شدن پاکت‌ها انجامید) تا بیانیه‌های سیاسی پرشور و واکنش ازسرخودشیفتگی ترامپ که گاف‌های مراسم را به دلیل «تمرکز بیش از حد همه چیز بر خودش» ارزیابی کرد! بازار آمار و ارقام مربوط به رکوردشکنی در زمینه‌های مختلف هم گرم‌گرم بود که حتماً تا این لحظه اخبار و مطالب مختلفی را درباره آن‌ها خوانده‌اید. اما یکی از جالب‌ترین مطالبی که در سایت «ایندی‌وایر» به همت دیوید ارلیش منتشر شده است – و حالا می‌توانید آن را مرور کنید – به همان بخش هفتگی این نویسنده و منتقد سینمایی برمی‌گردد که این بار این سؤال را برای دیگر همکاران منتقدش در نظر گرفته است: «اگر می‌توانستید، چه تغییری در برگزاری مراسم آکادمی می‌دادید؟»

ریچارد برودی از «نیویورکر»: هشتادونهمین دوره مراسم اسکار به‌مراتب بهتر از همیشه بود اما از سوی دیگر، باز هم مثل همیشه کارگردانی‌شده و کنترل‌شده بود؛ و این در صورتی است که کمی سرکشی و شلوغی هم چیز بدی نیست (که البته در نهایت به شکل تصادفی رخ داد.) من هنوز منتظرم ادی مورفی روزی مجری‌گری مراسم را عهده‌دار شود. اما از نظر سیستماتیک باید بگویم که بی‌معنی‌ترین بی‌عدالتی مراسم آکادمی این است که اجازه می‌دهد هیأت‌های رسمی هر کشوری (که بعضی تحت کنترل دولت هستند) دست به انتخاب نماینده رسمی آن کشور در رشته‌ بهترین فیلم خارجی‌زبان بزنند. بهترین فیلم‌سازان چینی اغلب به خاطر فیلم‌های‌شان از نظر سیاسی سرکوب می‌شوند و همیشه از اسکار محروم مانده‌اند. این خیلی خوب است که اصغر فرهادی اسکار دیگری را هم برنده شد. آکادمی باید اعضایی را پیدا کند تا بتوانند فیلم‌های خارجی‌زبان هر سال را تماشا کنند و پیشنهادهایی بدهند؛ این موضوع در رشته‌ مستند جواب داده است، پس چرا نباید آن را در رشته‌ فیلم‌های خارجی هم پیاده کنیم؟

چارلز برامسکو، منتقد مستقل نشریه‌های «رولینگ استون»، «والچر» و «واکس»: سال گذشته اسامی همه‌ کسانی که برندگان اسکار می‌خواستند از آن‌ها تشکر کنند در زمان سخنرانی‌شان به صورت زیرنویس در پایین صفحه دیده می‌شد و برندگان این فرصت را در اختیار داشتند تا در طول مدت زمان کوتاه‌شان، بیش‌تر خودشان باشند و از آن‌چه بگویند که واقعاً دل تنگ‌شان می‌خواهد. پس چرا امسال از این قابلیت و فرصت استفاده نشد؟ آکادمی باید قدر پخش زنده و آنلاین را بداند و صحبت‌هایی که در مراسم مطرح می‌شوند باید جذابیت داشته باشند؛ و این موضوعی است که به نفع همه است.

کریستوفر روزن از «انترتینمنت ویکلی»: به نظر من کل مفهوم رقابتی که در فصل جوایز شکل گرفته است تا به اسکار ختم شود، باید تغییر کند. فصل جوایز به یک دوره‌ نابخشودنی طولانی‌مدت و دیرگذر از رفتارها و واکنش‌های پرشور و جنجالی بدل شده است که هر سال بیش از گذشته تمام فیلم‌های خوب و فوق‌العاده را در کام خود فرو می‌برد و به تباهی می‌کشاند. آیا در سال‌های اخیر همه چیز با شیفتگی به فیلم‌های مهمی چون «بردمن»، «پسر بودن»، «جاذبه» و «شبکه اجتماعی» و همین امسال «لالا لند» آغاز نشد و دست‌آخر با تنفر از آ‌ن‌ها به پایان نرسید؟! از این رو به نظرم کل مفهوم فصل جوایز غیرطبیعی است. ما هر بار مجبور می‌شویم ماه‌ها درباره فیلم‌های اسکاری صحبت کنیم و تنها چیزی که باقی می‌ماند در حد یک مسابقه‌ اسب‌دوانی است. چند سالی است که چنین حس‌وحالی را دارم تا این‌که امسال به اوج خودش رسید. «لالا لند» فیلم سرورآمیز و شگفت‌انگیزی است که همه در ماه‌های اوت و سپتامبر «عاشق» آن بودند (و یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های خود من تا پایان عمرم خواهد بود) که در نهایت به ابزاری برای مراسم اسکار و تغذیه‌ آن بدل شد. در این موضوع تردیدی نیست که مراسم اسکار بزرگ‌ترین تجلیل سینمایی سال است اما باید فکری به حال شش ماه منتهی به آن کرد.

جیمی کیمل

تاشا رابینسن از «ورج»: بارها و بارها به این موضوع اشاره کرده‌ام، از جمله در بخش خودمان درباره «چه‌طور مراسم آکادمی را بهبود ببخشیم»؛ آن‌چه من می‌خواهم رسیدن به تمرکز بیش‌تر بر خود برندگان و صحبت‌های آن‌هاست. هر سال هنرمندانی را می‌بینیم که دو یا چند سال را صرف خلق آثار شگفت‌انگیزی کرده‌اند که ۳۰ تا ۴۵ ثانیه فرصت دارند تا یک سری تشکرهای پراسترس و متعدد را به زبان بیاورند. اگر مراسم اسکار یک برنامه‌ دوساعته بود می‌شد با این موضوع کنار آمد. اما وقتی چهار ساعت طول می‌کشد تا ما شاهد اجرای بعضی از ضعیف‌ترین ایده‌های مجری برنامه باشیم، به عنوان مثال «گردشگران در اسکار» یا بخش «توییت‌های بی‌ارزش»، در واقع زمان‌های ارزشمندی از دست رفته است. از این رو نباید هدف اصلی مراسم را فراموش کرد و جای آن را به کمدی‌های یک‌‌بارمصرف و بد داد. مراسم اخیر شروع بی‌نقصی داشت که در آن ماهرشالا علی دو دقیقه‌ کامل را به صحبت‌های تشکر‌آمیزش گذراند؛ زمان کافی‌ای که به او اجازه داد تا شوخی کند، صادقانه از هدف بازیگری بگوید، اظهار نظر دلنشینی درباره خانواده‌اش داشته باشد و حتی سراغ فهرست تشکرها هم برود. زمانی که در اختیار او قرار گرفت، چندان بیش‌تر از زمان استاندارد نبود اما بی‌عجله و خوشایند و به گونه‌ای شخصی بود که کم‌تر نمونه‌اش را دیده‌ایم. پس لطفاً این بخش‌ها را زیاد کنید و از بازتولید برنامه‌های عادی و آشنای کمدی خودتان (مجریان) برای گروه بزرگ‌تری از تماشاگران کم کنید.

تامریس لافلی از «فیلم جورنال» و «فیلم اسکول ریجِکتس»: این دوره گام روبه‌جلوی خوبی در مسیری بود که دوست دارم این رویداد در آن حرکت کند. جدا از انبوهی برنده‌ شایسته، این دوره به من یادآوری کرد که در وهله‌ی اول چرا شیفته‌ این برنامه‌ی تلویزیونی سالانه هستم. مراسم اخیر بامزه و تأثیرگذار بود و در تجلیل از گذشته‌اش برگزار شد. من شیفته‌ بخش‌هایی شدم که در آن‌ها برندگان سابق و هنرمندانی دیده می‌شوند که از فیلم‌های محبوب‌شان می‌گویند. لطفاً این دست ویدئوها را بیش‌تر کنید چون تجلیل از سینما هستند. سایر آرزوهایم نیز به این ترتیب‌ هستند:

– بخش اسکارهای افتخاری را به برنامه‌ زنده برگردانید. اصلاً برایم مهم نیست که در آن صورت با برنامه‌ای پنج‌ساعته طرف خواهم بود. این رویداد سالی یک بار اتفاق می‌افتد و می‌توانیم نسخه‌ پنج‌ساعته‌ی آن را هم تحمل کنیم.

-رشته‌ طراحی لباس را به دو شاخه‌ «تاریخی/ فانتزی» و «معاصر» تقسیم کنید تا کم‌تر شایسته‌ای از دریافت جایزه بی‌نصیب بماند! و البته کارهای تاریخی درخشان هم بهتر دیده شوند.

-اگر ده فیلم به عنوان نامزد اسکار بهترین فیلم معرفی شوند، عالی می‌شود. من هنوز به هر عددی بین پنج تا ده عادت نکرده‌ام. آیا واقعاً نمی‌شود ده فیلم را برای این رشته برگزید؟

  • ایندی‌وایر