هنروتجربه: در شرایطی که فرصت ثبت‌نام در جشنواره جهانی فیلم فجر رو به پایان است، فیلمسازانی که به تازگی آثارشان را آماده کردند سعی در ارسال فیلم‌شان به این رویداد سینمایی دارند، نکته قابل توجه درخصوص جشنواره جهانی، نظمی است که در برنامه‌ریزی‌هایش پیش گرفته و این نشان از تبحر تیمی باتجربه در شواری سیاست‌گذاری جشنواره جهانی دارد. شاید اگر این برنامه‌ریزی بتواند در جشنواره ملی نیز مورد توجه قرار بگیرد، سال آینده بتوانیم با جشنواره بهتر و بی‌حاشیه‌تری در این بخش روبرو باشیم.

سید محمود رضوی که با فیلم «ماجرای نیمروز» در جشنواره ملی فیلم فجر امسال، موفق به کسب تندیس بهترین فیلم و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد، در گفت‌و‌گویی که با روزنامه خراسان داشته است، به انگیزه اصلی خود برای تهیه فیلم «ماجرای نیمروز» اشاره کرده و می‌گوید: «ماجرای نیمروز، بخشی از تاریخ کشورمان را در بستر یک اتفاق و ماجراهای پیرامون آن روایت می‌کند. در این اثر سعی کردیم به اصالت تاریخی وقایع وفادار بمانیم و از بیانی روایتگر برای انعکاس این برش تاریخی بهره بگیریم تا آنچه نهایتا مخاطب بر پرده سینما می‌بیند، یک فیلم سینمایی باشد نه یک مستند. زوایای این اثر برای من مشخص بود و رمضان امسال ساخت آن را به محمدحسین مهدویان پیشنهاد دادم و او نیز از این کار استقبال کرد. من اثر قبلی آقای مهدویان، «ایستاده در غبار» را دیده بودم و با شناختی که در این کارش برای من دست داد، او را برای ساخت «ماجرای نیمروز» انتخاب کردم. اعتقاد داشتم که همکاری خوبی رقم خواهد خورد که این چنین نیز شد.»

او در بخش دیگری از صحبت‌های خود به فیلم جدیدی که در دست دارد اشاره کرده و اضافه می‌کند: «در حال حاضر یک فیلم سینمایی جدید را با آقای بهروز شعیبی به نام «دارکوب» با محوریت مسائل اجتماعی در دست ساخت داریم. اثری که در آن چهره‌های شاخصی حضور دارند و به نتیجه مثبت آن امیدوار هستم. امیدوارم بتوانم در جایگاهی که هستم، آثار تاثیرگذاری را برای جامعه تولید و به پُررنگ‌ شدن ارزش‌ها در جامعه کمک کنم. همه آثاری که تا به حال کار کرده‌ام، شیرینی و تلخی‌های خاص خود را داشته‌اند و به آن‌ها به مثابه فرزندانم می‌نگرم»

از دیگر مطالب مرتبط با بخش هنروتجربه می‌توان به گفت‌و‌گوی محمدمهدی عسگرپور با روزنامه شرق اشاره کرد. عسگرپور در حال حاضر فیلم سینمایی «هفت‌وپنج دقیقه» را در گروه هنروتجربه در حال اکران دارد، فیلمی که ٩ سال از زمان ساختش می‌گذرد و برخی اتفاقات در زمان تولید فیلم و بعد از آن، باعث شد تا این فیلم پس از سال‌ها به اکران سینماها برسد. عسگرپور درخصوص همین تاخیر در اکران فیلمش و توقف نمایش آن در طول این ۹ سال می‌گوید: « طبق توافقی که با تهیه‌کنندگان فیلم داشتیم، قرار بود به محض آماده‌شدن ابتدا اکران اروپایی فیلم انجام شود و براساس همین توافق کارها پیش رفت؛ اما به میزانی که به کار من مربوط می‌شود، باید بگویم که بعد از فیلم‌برداری، کارها با نظم و سرعت خوبی پیش رفت و اختلافات بین آقای تختکشیان و شریک فرانسوی چیزی است که خودشان باید توضیح بدهند؛ اما این اختلافات آن‌قدر زیاد شده بود که بحث جدایی مطرح شد و صحبت سر این بود که یکی از طرفین طرف حساب فیلم شوند و به‌اصطلاح مالکیت فیلم را برعهده بگیرند و آقای تختکشیان ظاهرا فیلم را نگه می‌دارند که به نظر من کار عاقلانه‌ای کرد. اگر فیلم به اروپا می‌رفت، نمی‌دانم چه سرنوشتی در انتظار فیلم بود. متأسفانه به دلیل همین اختلافات اکران جهانی یا حضور بین‌المللی فیلم به تعویق افتاد. طبعا فیلم به‌گونه‌ای بود که می‌توانست توفیقی در جشنواره‌های خارجی داشته باشد؛ اما این اتفاق نیفتاد و جشنواره‌ها هم با فیلمی که یکی، دو سال از ساخت آن گذشته باشد، کاری ندارند. تقریبا کاری که از دست من برمی‌آمد، این بود که هر سال موضوع اکران فیلم را با آقای تختکشیان در میان بگذارم و پیگیری کنم و دو سال بود که برای اکران فیلم کارم به خواهش و تمنا رسیده بود. زمانی که گروه سینمایی هنر و تجربه شروع به فعالیت کرد، جزء اولین گزینه‌های اکرانشان این فیلم بود که آقای تختکشیان موافقت نکردند و بعد از مدتی با اکران این فیلم موافقت کردند و پروسه طولانی دیجیتال‌شدن را طی کرد و در نهایت به اکران هنر و تجربه رسید. همیشه این صحبت هست که به ‌اصطلاح فیلم‌های آدم مثل بچه‌هایش می‌مانند، توی بچه‌های من این یکی ٨، ٩ سال به خانه بخت نرفت. نمی‌دانم اگر اکران نمی‌شد چه اتفاقی برای فیلم می‌افتاد؛ اما قطعا فراموش می‌شد.»

عسگرپور در بخش دیگری از این مصاحبه به برگزاری جشنواره ملی فجر امسال و حواشی آن اشاره کرده و می‌گوید: «وقتی درباره جشنواره صحبت می‌کنیم، طبعا دارای جایگاه و شأنی است؛ اما یک چیز را گاهی فراموش می‌کنیم؛ اینکه اعتبار یک رویداد در طول زمان ممکن است به اندازه کلیت همان موضوع باشد مثل جشنواره کن و سینمای فرانسه، در بخش مسابقه جشنواره کن خیلی فیلم‌های فرانسوی نمی‌بینید یا جشنواره برلین و نسبتش با فیلم‌های آلمانی، اما به ما یادآوری می‌کنند که آنها غالبا اعتبار بخش به سینمای کشورشان هم هستند. بخشی از مشکلات جشنواره فجر به مقررات آن برمی‌گردد، جشنواره فجر در زمان شکل‌گیری با هدف ویترین‌ بودن برای سینمای ایران در یک‌ سال فعالیت سینماگران، شروع شد؛ در زمانی که تولیدات یک‌سال آن‌ قدر زیاد نبود و تعداد فیلم‌سازان انگشت‌شمار بود و کل فضای سینما نیاز به گسترش داشت به وجود آمد. نوع داوری با توجه به مشاغل سینما گسترش پیدا کرد و یک موجود عجیب‌وغریبی شد شبیه اسکار، جشنواره کن و همه جشنواره‌ها؛ درصورتی‌که عملا شبیه هیچ‌کدام نبود. به‌واقع جشنواره فجر در هیچ‌کجای دنیا مشابه ندارد. به نظرم بسیاری از مشاوره‌های غلط را خود اهالی سینما به مدیران جشنواره به‌خصوص آنهایی که از این منظومه نیستند و از حوزه‌های دیگری آمده‌اند، می‌دهند. به نظر من جشنواره فیلم فجر را باید بااندازه سینمای حال‌حاضر ایران متناسب کرد، قرار نیست آبروی سینمای ایران در جشنواره فجر خلاصه شود.»

از دیگر اخبار با اهمیتی که باید به آن اشاره کرد، بزرگداشت عباس کیارستمی در جشنواره «سبز» و کاشت نهالی با یاد این هنرمند تاریخ سینمای ایران است. در این رویداد که در روز درختکاری در پارک پردیسان برگزار شد، معصومه ابتکار (رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست)، مرضیه شاهدایی (معاون پتروشیمی وزیر نفت)، شبنم مقدمی، گلاره عباسی، علی دهکردی، علی صالحی، راضیه برومند، حسین محجوبی، منوچهر شاهسواری، فرشته طائر پور، هنگامه قاضیانی، ژاله صادقیان، منظر لشگری و فرید فرخنده کیش (مدیرعامل سینمای جوانان ایران) حضور داشتند. در این مراسم سفرای کشورهای خارجی نظیر برزیل، سوئد، کره جنوبی، بولیوی، بلاروس، ونزوئلا، لیبی، استرالیا، بنگلادش، رومانی، تاجیکستان، بلغارستان، عراق و کوبا نیز شرکت کرده بودند.

فرهادی توحیدی که دبیر ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم «سبز» است، در بخشی از این مراسم به عباس کیارستمی اشاره و اینگونه از او یاد کرد: «امروز قرار است منوچهر شاهسواری درخت گیلاسی به یاد عباس کیارستمی بکارد و امیدوارم گیلاس‌هایش سهم ما نیز شود و همچنین احترام برومند نیز درخت سرو آزادی را به یاد داوود رشیدی خواهد کاشت.»