هنر و تجربه: کسانی که بدشان نمی‌آید در این روزگار پرآشوب دست‌کم برای لحظه‌هایی حضور در این سرزمین (آمریکا) را فراموش کنند، معدود چیزهایی مثل بازگشت جف بریجز در قالب شخصیت شمایل‌وارش در «لبوفسکی بزرگ» (برادران کوئن، ۱۹۹۸) می‌توانند چنین فرصتی را برای‌شان فراهم آورند. البته اتفاق سینمایی خوشایندی که این فرصت را میسر کرد این بود که از جان گودمن قدرندیده با ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود تجلیل به عمل آمد. در واقع، ترکیب این دو اتفاق نادر تجربه‌ای دلنشین را برای همه‌ی سینمادوستان رقم زد.

جف بریجز در این مراسم در قالب شخصیت دود قرار گرفت تا تقدیر و تجلیل از جان گودمن – پس از سال‌ها بازیگری – چیزی کم نداشته باشد. گودمن سال‌ها پیش با حضور در قالب بهترین بابای تلویزیون، شخصیت دن کانر در سریال کمدی «روزِن»، قلب‌های میلیون‌ها تماشاگر را به دست آورد. با این وجود گستره‌ی کارنامه‌ی این بازیگر برجسته به گونه‌ای است که هرازگاه می‌توان نقشی متفاوت و به‌یادماندنی را از او دید؛ از همکاری‌های فراموش‌نشدنی‌اش با برادران کوئن در فیلم‌های «ای برادر، کجایی؟»، «بارتن فینک» و «لبوفسکی بزرگ» گرفته تا صداپیشگی هیولای قلب‌طلایی انیمیشن «کمپانی هیولاها» و بازی هراس‌انگیزش در «کلاورفیلد لین شماره ده».

بریجز در بخشی از حرف‌هایش درباره گودمن گفت: «او بازیگر خوبی است، او آدم خوبی است… او یکی از ماست که عاشق بازیگری و دشت و صحرا است. او در مقام بازیگر تمام صحنه‌های لس‌آنجلس و نیویورک را زیر پا گذاشته است؛ البته که ما داریم درباره برادوی صحبت می‌کنیم. با این حال او در فیلم‌های کوچک عجیب‌وغریبی هم بازی کرده است. او هم مثل خیلی از آدم‌های نسل‌های پیشین زندگی را کرده است. او مرد دوران خودش است. مرد دوران ماست؛ و او امروز یک افسانه است.»

پلی‌لیست •