هنر و تجربه، رضا حسینی: مجموعه جشنواره‌ها و کنفرانس‌های سالانه‌ی «جنوب از جنوب غربی» (South By Southwest) یا همان SXSW از دهم مارس  در آستین ایالت تگزاس آغازشده و تا نوزدهم (چهار روز دیگر) برپا است. این رویداد بزرگ که علاوه بر جشنواره‌ سینمایی شامل جشنواره‌های موسیقی و رسانه‌های تعاملی هم می‌شود، از سال ۱۹۸۷ راه‌اندازی شده و هر سال وسعت بیش‌تری پیدا کرده و بزرگ‌تر و مقتدرانه‌تر از قبل به کارش ادامه داده است. از این منظر امسال پربارترین جشنواره سینمایی در این رویداد شکل گرفته است و فهرست آثار حاضر در آن غنی‌تر از هر دوره دیگری است؛ از فیلم‌سازان همیشگی این رویداد مانند باب بائینگتن و جو سوانبرگ و نام‌های خوش‌آتیه‌ای نظیر نانفو وانگ و لورا تِروسو گرفته تا چهره‌های سرشناس و برجسته‌ای مثل ترنس مالیک و ادگار رایت. از این رو نویسندگان و منتقدان سایت «ایندی‌وایر»، کریس اوفالت، دیوید ارلیش، اریک کوهن، جود درای، کیت اربلند و استیو گرین، دست به دست هم داده‌اند و درباره کنجکاوی‌برانگیزترین فیلم‌های این رویداد سینمایی نوشته‌اند. 

ترانه به ترانه/ Song to Song
خیلی ایده‌آل به نظر می‌رسد که جدیدترین فیلم ترنس مالیک با داستانی عاطفی که در دنیای موسیقی هم روی می‌دهد، در این جشنواره روی پرده رفته است. به‌علاوه، خود فیلم هم در آستین و پیرامون آن فیلم‌برداری شده و حتی بخش‌هایی از آن در دوره‌های قبلی همین جشنواره گرفته شده است. از نظر ترکیب بازیگران هم این فیلم یکی از پرستاره‌ترین آثار مالیک به شمار می‌رود و بازیگران اسکاری مثل مایکل فاسبندر، رونی مارا، ناتالی پورتمن و راین گاسلینگ را در نقش‌های اصلی‌اش دارد.

بیبی درایور/ Baby Driver
سینمادوستان حتما با این موضوع موافق‌اند که دیگر زمان دیدن فیلم جدیدی از ادگار رایت فرارسیده بود. چهار سال از آخرین فیلم این کارگردان منحصربه‌فرد انگلیسی، یعنی کمدی اکشن «پایان دنیا»، می‌گذرد و وقت آن رسیده بود که کارگردان سه‌گانه‌ «کورنِتو» و «اسکات پیلگریم» دوباره به عرصه‌ فیلم‌ُسازی برگردد. «بیبی درایور» داستانی موسیقی‌محور را روایت می‌کند درباره یک راننده‌ی فرار درجه یک که در سرقتی ناموفق مشارکت دارد. شاید این اولین فیلم هالیوودی رایت باشد ولی باز هم نمی‌شود آن را یک اثر هالیوودی قراردادی به حساب آورد و مثل همیشه شوخ‌طبعی کم‌نظیر رایت همه چیز را تحت تأثیر خود قرار داده است، از جمله ترکیب بازیگران ستاره‌محور فیلم که کوین اسپیسی، جان هام و جیمی فاکس را شامل می‌شود.

غریبه‌ها/ The Strange Ones
یکی از بهترین فیلم‌های کوتاه ده سال اخیر، «غریبه‌ها» ساخته‌ لورن وولکستاین و کریستوفر ردکلیف است که داستان دو برادری را روایت می‌کند که در جریان سفر جاده‌ای‌شان در هتلی متروک مستقر می‌شوند. وولکستاین و ردکلیف شش سال پس از آن فیلم کوتاه، فیلم بلندی بر اساس آن ساخته‌اند که یکی از هیجان‌انگیزترین فیلم‌های بلند این دوره جشنواره به حساب می‌آید.

چکامه‌ی لفتی براون

چکامه‌ لِفتی براون/ The Ballad of Lefty Brown
جرد موش با وسترن مینی‌مال و استاندارد «محموله‌ مرد مرده» تغییر جایگاه موفقیت‌آمیزی از تهیه‌کننده به کارگردان را تجربه کرد و حالا با وسترن کلاسیک دیگری راهش را ادامه داده که بیل پولمن نقش اصلی آن را بازی کرده است. زندگی پیرو هنر است و از آن‌جایی که پولمن بیش‌تر وقت‌ها در قالب نقش‌های مکمل سینمایی ظاهر شده است، «چکامه‌ لفتی براون» می‌تواند بازگشتی چندجانبه را برای سازندگانش رقم بزند.

فعالیت‌ها و آرامش‌ها/ Fits and Starts
یکی از غافلگیرکننده‌ترین فیلم‌های سال ۲۰۱۵، «سلام، اسم من دوریس است» بود؛ یک کمدی با بازی سالی فیلد در نقش زن پابه‌سن‌گذاشته‌ای که در پی مرگ مادرش در جست‌وجوی رابطه‌‌ای عاطفی است. این فیلم توسط مایکل شوآلتر کارگردانی شده و بر اساس داستان کوتاهی از لورا تروسو شکل گرفته که در نگارش و تهیه فیلم هم نقش داشته است. اما امسال لورا تروسو با نویسندگی و کارگردانی اولین فیلم بلندش «فعالیت‌ها و آرامش‌ها» راهی جشنواره «جنوب از جنوب غربی» شده است که درباره زوج ادبی است که باید با پیامدهای ناشی از موفقیت‌شان کنار بیایند. تروسو از شوخ‌طبعی تندوتیزش برای عرضه‌ موضوعی بهره برده است که برای خیلی‌ها آشنا به نظر خواهد رسید. از این رو و با توجه به سابقه‌ این فیلم‌ساز جوان، می‌توان انتظار داشت که «فعالیت‌ها و آرامش‌ها» دست‌کم یکی از بهترین کمدی‌های مستقل سال جاری باشد.

موش فیلم/ Rat Film
لازم نیست مستندی شما را از این موضوع آگاه کند که شهر بالتیمور دچار مسأله‌ نژادپرستی و تبعیض است، اما آیا می‌شود این موضوع‌ها را تا رسیدن به ریشه‌های‌شان دنبال کرد، آن هم در مطالعه‌ تاریخچه‌ این شهر در مقابله با «مسأله»‌ موش‌هایش؟ با این ایده‌ اولیه می‌توان این ادعا را مطرح کرد که «موش فیلم» شبیه هیچ‌یک از فیلم‌هایی نیست که تا امروز تماشا کرده‌اید. تئو آنتونی فیلم‌ساز، اثری کاملا اریژینال را با استفاده از مشتی عنصر ظاهراً ترکیب‌ناپذیر خلق کرده است؛ فیلمی که توأمان خوش‌مزه و مقوی است.

اسپتاکولو

اسپتاکولو/ Spettacolo
اگر مستند تحسین‌شده‌ قبلی جف مالم‌برگ و کریس شلن با عنوان «ماروِنکول» (۲۰۱۰) را تماشا کرده باشید، بی‌تردید مشتاق و کنجکاو فیلم جدید آن‌ها با نام «اسپتاکولو» هم هستید. آن‌ها دوباره سراغ همان ایده‌ درمان تراما از طریق هنر رفته‌اند و تماشاگران را به شهر کوچکی در توسکانی می‌برند که مردمان آن مسائل و مشکلات شهر را در قالب تئاتر عرضه می‌کنند. اهالی روستایی این شهر کوچک در تابستان‌های پنجاه سال گذشته هر بار مسائلی را که با آن‌ها دست‌به‌گریبان بوده‌اند، از جمله ترامای جنگ جهانی دوم، جنبش زنان، طلاق، از دست رفتن هویت‌شان به عنوان کشاورز، صنعت گردشگری که میراث‌شان را تهدید می‌کند، تعطیلی دفتر پست و… را در قالب نمایش پیاده کرده‌اند تا گفت‌وگویی صریح و صادقانه شکل بگیرد و درکی جمعی حاصل شود.

و این فیلم‌ها…
«سیلویو» / Sylvio، «شب‌های تابستانی گرم» / Hot Summer Nights، «قطره» / Drib، «پشت پرده: تودریک هال» / Behind the Curtain: Todrick Hall، Infinity Baby و «من هم یکی مثل تو هستم» / I Am Another You.

  • ایندی‌وایر