هنر و تجربه: فیلم‌های تاد هینز آثاری موشکافانه هستند که اغلب تماشاگران را هم به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهند. در داستان این فیلم‌ها، شخصیت‌های آسیب‌خورده می‌کوشند عشق (یا چیزی مشابه آن) را در میان زندگی واقعی بیابند. از این رو تصور نکنید که جدیدترین فیلم هینز اقتباسی کاملاً وفادارانه از منبع اقتباسش یعنی رمان تصویری ویژه کودکان «ابداع هیوگو کابرت» اثر براین سلزنیک است؛ «شگفت‌زده» چیزی نیست جز یک فیلم تاد هینزی. آن هم از نوع تمام‌عیار و درست‌وحسابی‌اش. او امسال با فیلمی به جشنواره کن بازگشته است که حکایتی استادانه درباره راه‌هایی است که آدم‌هایی از همه‌ی سنین می‌آموزند از طریق آن‌ها از قالب‌های فیزیکی‌شان فراتر بروند و با جهان ارتباط برقرار کنند.

این درام مسحورکننده و مهربانانه، سفرهای موازی دو کودک در آستانه‌ی نوجوانی را به تصویر می‌کشد که یکی در سال ۱۹۲۷ و دیگری در ۱۹۷۷ به‌سر می‌برند؛ در حالی که آن‌ها نقشه‌های گنجی را دنبال می‌کنند تا به مکانی برسند که شاید به آن تعلق داشته باشند. اسکار وایلد گفته‌ای دارد که در هنگام تماشای «شگفت‌زده» بارها و بارها به ذهن خطور می‌کند: «ما همه درون آب‌رو هستیم اما بعضی از ما چشم به ستارگان دارند.» و شخصیت‌های فیلم جدید تاد هینز ناامیدانه می‌کوشند این ستاره‌ها را در قالب صورت‌های فلکی مرتب کنند.

دیوید ارلیش، ایندی‌وایر•