هنر و تجربه: لئون ویتالی به عنوان یک مرد همه‌فن‌حریف توصیف شده است، چهره‌ای پروانه‌ای برای شعله‌ی استنلی کوبریک، یا اصلاً برده‌ای در خدمت این فیلم‌ساز بزرگ فقید. به هر حال او برای خود عنوانی متفاوت دارد: فیلم‌کار  (filmworker) که حتی در درخواست‌های ویزای خود برای سفر به دیگر کشورها نیز از آن استفاده می‌کند و اگر بخواهیم او را فقط با یک واژه توصیف کنیم با معنی به نظر می‌رسد. شاید از همین رو است که تونی زیئرا مستندساز هم فیلم چیره‌دستانه‌اش درباره ویتالی را «فیلم‌کار» نامیده است.

«فیلم‌کار» که در بخش کلاسیک‌های جشنواره کن روی پرده رفته است، نشان می‌دهد که حضور ویتالی بازیگر در «بری لیندن» و تصمیم منحصربه‌فردی که پس از موفقیت این فیلم در کارنامه‌اش گرفت (این‌که به مرد دست‌راست کوبریک بدل شد) چه‌طور سرنوشت و زندگی او را متحول کرد. او که سال‌ها در مقام بازیگر فعالیت کرده بود، هرگز به نقش و موفقیتی چون ایفای نقش مکملش در «بری لیندن» دست نیافت و کوبریک هم خو‌ش‌حال بود که از کمک او بهره‌مند شده است.

البته عنوان رسمی ویتالی در سال‌های اولیه‌ی پس از «بری لیندن»، «دستیار شخصی کارگردان» بود که به‌سختی گستره‌ی وظایف و نقش پررنگش را بیان می‌کرد. در هر صورت «فیلم‌کار» درباره کوبریک نیست و با این‌که ویتالی هم‌چنان پس از هجده سال خودش را در خدمت رییس و استاد دیرینه‌اش می‌داند، این فیلم حتی بیش از کوبریک، قدردان این بزرگ‌مرد کوچک است.

ایندی‌وایر•