هنروتجربه: فریبرز عرب‌نیا که سال گذشته فیلم «گاهی» او در گروه هنروتجربه اکران شد در گفت‌وگویی با روزنامه شرق در باره سینما و فعالیت‌های اخیر خود توضیح داده است. او در این گفت‌وگو به برخی از رفتارهای غیرحرفه‌ای که در سینمای ایران رایج شده اعتراض داشته و تأکید کرد که افتخارات سینمای ایران نتیجه فعالیت‌های ارزشمند فیلم‌سازان «سینمای مستقل» است و این که هیچ‌وقت در تاریخ هنر، سینمای دولتی موفق نبوده و نیست. در این جا بخش‌هایی از این گفت‌وگو را مرور می‌کنیم.

فریبرز عرب نیا افتخارات سینمای ایران را مرهون سینمای مستقل دانست: «در شروع دوره اول دولت آقای روحانی به ایشان گفتم که تمام افتخارات سینمای ایران مربوط به «مستقل‌ها» است. اما متأسفانه از هنر و هنرمند مستقل نه‌تنها استقبالی نمی‌شود که گویی از حضورشان احساس خطر نیز می‌کنند. با همه این احوال افتخارات سینمای ایران مربوط به کسانی مانند مرحوم عباس کیارستمی، اصغر فرهادی،‌ امیر نادری، ‌کیانوش عیاری و جعفر پناهی است که همگی به عبارتی «مستقل» محسوب می‌شوند.»

او هم چنین درباره فیلم‌سازان  جوان‌تر سینمای ایران مانند شهرام مکری ، محسن امیریوسفی و…که توجه‌ها را به خود جلب کرده‌اند می‌گوید: «با وجود مشرب‌های فکری متفاوت، همه آن‌ها  مستقل‌ساز هستند. البته با افتخارات آن‌ها به خود می‌بالیم. اما برای اجرائی‌شدن پروژه‌‌هایشان تا می‌توانیم سنگ‌اندازی می‌کنیم؛ ‌تناقض همین است.»

این بازیگر درباره جذب سینماگران ایران و جهان به هالیوود اشاره داشت: «به این شکل نیست که تصور کنید آمریکایی‌ها از کشورهای مختلف استعدادها را می‌دزدند، بلکه به این شکل است که آن‌قدر حیطه فیلم‌نامه‌هایی که ساخته می‌شود گسترده است که همه ملل را در همان فیلم‌های هالیوودی می‌توانید ببینید. کشورهای خاور دور که فیلم‌ها و سینمای خاص خودشان را دارند. غیر از اینکه در فیلم‌های هالیوودی شخصیت‌هایی از ملت‌های مختلف هستند؛ فیلم‌های ملت‌ها هم هستند. مثلا بخشی از سینمای هالیوود در قالب بازار ویدئو به شکل بسیار قدرتمند در اختیار کشورهای آسیایی است یا سینمای اروپا و آمریکای‌لاتین که طرفداران و تماشاچیان همیشگی خودشان را دارند.»

او درباره مشکلات سینمای ایران عنوان کرد: «به دو دلیل سینمای ایران رشد سالمی ندارد و به شکل سرطانی رشد می‌کند. اول اینکه برای تقویت سینمای مستقل برنامه‌ریزی وجود ندارد. برای رشد و توسعه، اجرا و تولید برنامه‌ای درازمدت نداریم و دوم این که برای همه سلیقه‌ها فیلم ساخته نمی‌شود. اصل همه اینها به این نکته ریشه‌ای برمی‌گردد که سینمای ایران دولتی است و تاریخ همواره به ما ثابت کرده که «سینمای دولتی» هیچ جای دنیا رشد نکرده است.»